Μαραθωνομάχοι Μαραθωνοδρόμοι και Πανσεληνάκατος

του Μιχάλη Δήμα

 

Δευτέρα 3 Δεκεμβρίου 2007. Ύδρας και Ελπίδος. Δρόμοι και δρόμοι. Δρόμοι μικροί και δρόμοι μεγάλοι. Που πάνε Θεέ μου τόσοι δρόμοι; Που οδηγούν, που βγάζουν; Tόσοι δρόμοι χαμένοι στην προοπτική τους, με τα σπίτια τους, τα καταστήματά τους, τους διαβάτες τους και τ' αξιοθέατά τους. Τέμνουν το χώρο, τεμαχίζουν τους συμπαγείς όγκους των κτηρίων. Σε ποιο δρόμο μένεις, ποιο δρόμο παίρνεις; Mην μιλήσουμε για τις λεωφόρους και τις high way, τους ανισόπεδους κόμβους, που σε καλούν σου φωνάζουν, σου τάζουν ταξίδια, περιπλανήσεις, φυγές, καινούρια μέρη που είναι παλιά.

Ναι, δοκιμάζω την αντοχή μου στο δρόμο. Ένας δρομέας μεγάλων αποστάσεων είμαι οπλισμένος με υπομονή, δεν βιάζομαι σαν τους sprinters, δεν παλεύω με το χρόνο, δεν έχω αντιπάλους, τρέχω μόνος. Μπορεί κιόλας να μην τερματίσω, ωστόσο κρατάω τις δυνάμεις μου, διαθέτω στρατηγική. Παίρνω τις αποστάσεις μου, από τον κόσμο και τους ανθρώπους. Ναι, σκέφτομαι τα καταστρώματα των δρόμων, πως αντέχουν τόσα αυτοκίνητα, τα πεζοδρόμια πως αντέχουν τόσους πεζούς. Δρόμοι που μας πάνε και μας φέρνουν από πουθενά σε πουθενά, από σημείo σε σημείo και από τη μια στιγμή στην άλλη όπου συμβαίνουν τα κακά. A, ρε Χριστόφορε , θυμάσαι το σύνθημα-λογότυπο των αποτυχιών μας; Don’t worry be happy high way all weather... Δρόμοι παράλληλοι και δρόμοι κάθετοι, άλλοι διασταυρώνονται, άλλοι μένουν ασύμπτωτοι στους αιώνες των αιώνων, σαν τους βίους των ανθρώπων. Κι οι μελαγχολικές πλατείες που φιλοξενούν των παιδιών τις φωνές, των εφήβων τα ερωτικά σκιρτήματα, των γερόντων την ανία και μοναξιά. Και γύρω-γύρω δρόμοι, δρόμοι ερημικοί και δρόμοι πολυσύχναστοι...

Κυριακή 13 Νοεμβρίου 2016. 34ος αυθεντικός Μαραθώνιος σήμερα και επετειακός. Εκατόν είκοσι χρόνια από τη νίκη του Σπύρου Λούη, στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1896. Πρωταθλητές, λοιπόν, από όλο τον κόσμο αλλά και ερασιτέχνες θα τιμήσουν σήμερα τη διοργάνωση. Πάντα θαύμαζα τους δρομείς των μεγάλων αποστάσεων, τους δρομείς των δρόμων αντοχής και κυρίως του Μαραθωνίου. Τα 42.196 μέτρα που έτρεξε ο πάνοπλος Φειδιππίδης για να αναγγείλει τη νίκη των Ελλήνων στην Αθήνα. Φανταστείτε ότι είχε πάρει μέρος και στη μάχη πριν. Με το νενικήκαμεν ξεψύχησε .Όσοι τρέχουν όμως σήμερα αλλά και όχι μόνο, ποιο είναι το κίνητρό τους; Μήπως η νίκη καταπάνω στο χρόνο, στα όρια της φύσης, στη φθορά και στο θάνατο; Μια νίκη κόντρα στα ανθρώπινα όρια; Μεγάλη τιμή και μόνο να τερματίσεις σ’ αυτό το αγώνισμα. Και εδώ δεν περνάνε ντόπινγκ και αναβολικά. Η συγκεκριμένη απόσταση δεν προσφέρεται για τέτοια. Εδώ απαιτείται δύναμη ψυχής εκτός από άριστη φυσική κατάσταση. Και αυτοί οι αθλητές που τρέχουν, ίσως αντιπροσωπεύουν και όλους εμάς και τον καθένα χωριστά, γιατί όλοι λίγο πολύ μαραθωνομάχοι είμαστε και μαραθωνοδρόμοι σε τούτη τη ζωή. Ο καθένας και η διαδρομή του με τις δυσκολίες της. Μαχόμαστε τρέχοντας και τρέχουμε μαχόμενοι. Φτάνει να είμαστε έντιμοι και αυθεντικοί στη μάχη κατά της βαρβαρότητας κάθε είδους. Που σημαίνει ότι καθημερινά αγωνιζόμαστε, ώστε υπερβαίνοντας τα όρια της φύσης να αναδεικνύουμε το αληθινό μας πρόσωπο. Καθαρό, φωτεινό, ιλαρό σαν την πανσεληνάκατο, που θα δούμε αύριο ν’ ανατέλλει από τον Υμηττό, την μεγαλύτερη και λαμπρότερη των τελευταίων εβδομήντα χρόνων…