Νίκος Εγγονόπουλος…Ύμνος δοξαστικός για τις γυναίκες π᾽αγαπάμε
…
είν᾽ οι γυναίκες π᾽ αγαπάμε δάση
το κάθε δέντρο τους είν᾽ κι ένα μήνυμα του πάθους
σαν μέσ᾽ σ᾽ αυτά τα δάση
μας πλανέψουνε
τα βήματά μας
και χαθούμε
τότες είν᾽
ακριβώς
που βρίσκουμε τον εαυτόνε μας
…
έχουνε οι γυναίκες π᾽ αγαπούμε θεία την ουσία
κι όταν σφιχτά την αγκαλιά μας
τις κρατούμε
με τους θεούς κι εμείς γινόμαστ᾽ όμοιοι
στηνόμαστε ορθοί σαν άγριοι πύργοι
τίποτε δεν είν᾽ πια δυνατό να μας κλονίση
με τα λευκά τους χέρια
αυτές
γύρω μας γαντζώνουν
κι έρχονται όλοι οι λαοί
τα έθνη
και μας προσκυνάνε
φωνάζουν
αθάνατο
στους αιώνες
τ᾽ όνομά μας
γιατί οι γυναίκες π᾽ αγαπάμε
την μεταδίνουν
και σ᾽ εμάς
αυτή
τη θεία τους
ουσία.

Ν. Εγγονόπουλος, Μορφή μιας γυναίκας