η ελπίδα στα φτερά

Brendan Kennelly  (Ιρλανδία)

Το κορίτσι ανοίγει το ράμφος του γλάρου μ’ ένα
Κουτάλι κι αρχίζει να ξύνει το πετρέλαιο να φύγει.
Αχαλίνωτα τ’ ουρανού τα χρώματα, θρύλος και μύθος
Συντηρούν την προσήλωση όσων κλείνονται σε
Παραδοσιακές ανάγκες, όμως εγώ προμαντεύω τώρα
Έναν  άδειο από πουλιά ουρανό, στου κόσμου τις ακτές
Σωρούς σκουπίδια,  παχύ το  μαύρο
Πνιγηρό πετρέλαιο να  σκοτώνει την ελπίδα στα φτερά.
Κι αυτό το κορίτσι –είναι δεν είναι στης ήβης το κατώφλι –
Να περνάει  τη ζωή του, αν είναι ένδειξη αυτό που κάνει τώρα,
Ανασταίνοντας αυτά τα αποσβολωμένα πουλιά που
Ρυπαίνουν τη θάλασσα, άψυχες  πτώσεις ανάμεσα  στα βράχια.
Θα στέλνει στους αιθέρες πλάσματα με λευκά φτερά
Πριν μαύρες παλίρροιες πνίξουν τις απλές ανθρώπινες λέξεις.

μτφ. Εύη Μανoπούλου

https://www.timesnews.gr/m%CE%B5%CF%84%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%AD%CF%80%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B7-%CE%BC%CF%8C%CE%BB%CF%85%CE%BD%CF%83%CE%B7-%CF%83%CE%B5-%CF%80%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%B5%CF%82-%CE%B6%CF%89/