Καρυδάτα μελομακάρονα…γιατί τα Χριστούγεννα πλησιάζουν
Κουραμπιέδες και μελομακάρονα – του Μανώλη Α. Ηλιόπουλου
Ως γνωστόν στα λεξικά έχει καταγραφεί
από τα δυο γλυκά των Χριστουγέννων,
οι άνθρωποι που χαρακτηρίζονται δειλοί
να παίρνουν τ’ όνομα των κουραμπιέδων.
Επειδή η αδικία προδήλως πια πασιφανής,
ένα ψωμί με μύγδαλα και άχνη σκονισμένο
έχει την αίγλη, το κύρος και τον τίτλο της τιμής
και όχι το γλυκό με τα καρύδια, το άκρως μελωμένο,
θα πρότεινα εδώ για το αρμονικό ζευγάρωμα
και την αποφυγή των μονομερώς ευνοημένων
κουραμπιέδων, την προσφώνηση μελομακάρονα
για την τάξη την πολυπληθή των σκερβελέδων.
Ω! των κοινωνιολόγων περισπούδαστα μυαλά,
στων μελομακάρονων ή στων κουραμπιέδων
την τάξη ανήκω τελικά, αφού και τα δυο γλυκά
όλες τις μέρες τρώω εκτός των Χριστουγέννων;
[Πρώτη δημοσίευση στο ηλεκτρονικό Φρέαρ.]
Είναι εύκολο να συνδυάσουμε την ετυμολογία του χριστουγεννιάτικου παραδοσιακού γλυκίσματος, του μελομακάρονου, από τις λέξεις μέλι + μακαρόνι . Μην ψάξετε, όμως, να βρείτε ομοιότητα σχήματος ανάμεσα στα μακαρόνια και τα μελομακάρονα. Ψάχνοντας προσεκτικά σε ελληνικά και ξένα λεξικά θα βρείτε την εκδοχή ότι η λέξη “μακαρόνι” παράγεται από τη μεσ. ελληνική λέξη “μακαρωνία” (: νεκρώσιμο δείπνο με βάση τα ζυμαρικά). Η μακαρωνία με τη σειρά της έρχεται από την αρχαία ελληνική λέξη “μακαρία”, που δεν ήταν άλλο από την ψυχόπιτα, δηλαδή, ένα κομμάτι άρτου, στο σχήμα του μελομακάρονου, το οποίο το προσέφεραν μετά την κηδεία. Στους νεότερους χρόνους ένα γλύκισμα που έμοιαζε με τη μακαρία βουτήχτηκε στο μέλι και γι αυτό ονομάστηκε μελομακάρονο. Οι Ιταλοί, έθνος με παράλληλο πολιτισμό, διατήρησαν τη λέξη μακαρωνία στη λέξη maccarone (: μακαρόνι). Οι Έλληνες συνέχισαν, τουλάχιστον, για τρεις χιλιάδες χρόνια να χρησιμοποιούν λέξεις, όπως: μακάρι, μακάριος, μακαρίτης, μακαριστός και τελευταία, μακαρονάς, μακαρονάδα και άλλα. Αξίζει να σημειωθεί ότι από το 1500 μ.Χ γίνεται γνωστό στη Γαλλία και αργότερα στην Αγγλία ένα αμυγδαλωτό μπισκότο, κάτι σαν το δικό μας “εργολάβο”, με το όνομα “macaroon”.
Πηγή: http://www.24grammata.com/?p=6966
Υλικά
-
3 φλ. τσαγιού (ίσως χρειαστεί και λίγο παραπάνω) αλεύρι μαλακό
-
1 κ.γλ. μπέικιν πάουντερ
-
1 κ.γλ. κανέλα
-
1/2 κ.γλ. γαρίφαλο
-
1 φλ. τσαγιού ελαιόλαδο
-
1/2 φλ. τσαγιού ζάχαρη
-
1/2 κ.γλ. σόδα
-
1/2 φλ. τσαγιού χυμός πορτοκάλι
-
1 φλ. ελληνικού καφέ κονιάκ
1 φλ. τσαγιού αλεσμένα καρύδια (κρατάμε λίγα για το γαρνίρισμα)
-
1 πορτοκάλι (ξύσμα)
-
Για το σιρόπι
-
1 φλ. τσαγιού ζάχαρη
-
1 φλ. τσαγιού μέλι θυμαρίσιο
-
1 φλ. τσαγιού νερό
-
ξύλο κανέλας
-
φλούδα λεμονιού
Εκτέλεση
Κοσκινίζουμε το αλεύρι (3 φλ. τσαγιού) και το μπέικιν πάουντερ σε μπολ. Προσθέτουμε τα μπαχαρικά. Σε άλλο μπολ ανακατεύουμε το ελαιόλαδο με τη ζάχαρη και χτυπάμε με σύρμα ή με το χέρι, να λιώσει η ζάχαρη. Διαλύουμε τη σόδα στο χυμό πορτοκαλιού και τη ρίχνουμε στο λάδι. Προσθέτουμε το κονιάκ, το ξύσμα και το αλεσμένο καρύδι. Σιγά σιγά προσθέτουμε τα κοσκινισμένα υλικά. Αρχίζουμε και ζυμώνουμε με το χέρι. Ίσως χρειαστεί λίγο παραπάνω αλεύρι. Η ζύμη πρέπει να είναι μαλακή, εύπλαστη και αρκετά λαδερή. Πλάθουμε μελομακάρονα και τα αραδιάζουμε, με απόσταση μεταξύ τους, σε λαμαρίνες. Ψήνουμε σε καλά προθερμασμένο φούρνο για περίπου 25΄ στους 180οC, να ροδίσουν. Τα αφήνουμε να κρυώσουν καλά. Φτιάχνουμε το σιρόπι βράζοντας όλα τα υλικά σε μέτρια φωτιά για 8΄-10΄. Το αφήνουμε σε χαμηλή φωτιά και λίγα λίγα ρίχνουμε και σιροπιάζουμε τα κρύα μελομακάρονα. Τα αραδιάζουμε σε πιατέλα και τα πασπαλίζουμε με τριμμένο καρύδι.
Από την Χρυσούλα Παπαλέξη, Γαλαξίδι
imaginistes 