Ρίζες…

του Γιάννη Παπασταθόπουλου

Στη πορεία των χρόνων δοκιμάζεις αλλαγές σε μέσα, τρόπους, ταχύτητες, τακτικές μα το μόνο που καταφέρνεις είναι το να ανεβάζεις συνεχώς το επίπεδο δυσκολίας που πρέπει να ξεπεράσεις. Κι αυτό γιατί οι απαντήσεις κρύβονται σε σένα τον ίδιο, κάθε κίνησή σου είναι και μια δικιά σου προβολή στο τί θα ήθελες να κάνεις και τί σου αξίζει να πάρεις σε σχέση μ’ αυτά που έχεις στα χέρια σου.

Ξεχασμένος στο να κοιτάς συνέχεια το τέλος, αγνοείς από πού ξεκινάς. Ίσως όταν κοιτάξεις καλύτερα μέσα σου να συνειδητοποιήσεις πως δεν χρειάζεται να κάνεις και πολλά για να φτάσεις κάπου. Έρχονται μόνα τους και σε βρίσκουν όλα αυτά που σε αφορούν.

Μπορεί να φταίνε οι ταινίες που κάνουν τα πράγματα να μοιάζουν εύκολα ή όλα αυτά τα βιβλία που σε ταξιδεύουν από μέρη ασφαλή και αδιάβροχα. Στη πραγματική ζωή όμως, μόνο οι επιθυμίες μοιάζουν με καύσιμο που μπορεί να σε πάει πιο μακριά από τη θέση σου.

Ανεκπλήρωτοι πόθοι, κουβέντες που δεν ειπώθηκαν όταν έπρεπε και λάθη που δεν γυρίζουν πίσω συνθέτουν ένα σκηνικό επαναλαμβανόμενων πράξεων μέχρι ο ηθοποιός να πει τα σωστά λόγια για να συνεχίσει το έργο στην επόμενη πράξη.

Πόσο περίεργο το να είναι ο προορισμός που έρχεται προς το μέρος σου, να είναι ο κόσμος που κρέμεται από τα χείλη σου, που περιμένει το δικό σου παράδειγμα, τις δικές σου στιγμές που θα γράψουν μια καινούργια ιστορία. Μη παραξενεύεσαι λοιπόν που βρίσκεσαι πάντα στην ίδια θέση. ‘Ισως αυτός να είναι κι ο ασφαλέστερος τρόπος για να συνεχίσει η γη να γυρίζει.

πηγή:http://thesosimpleproject.wordpress.com