Μικρές Ιστορίες Τέχνης – 5. Η καρέκλα του φιλoσόφου, Eric Fischl, 1999

της Αλεξάνδρας Λαμπροπούλου

Ο Fischl έζησε μέχρι τα δεκαεννέα στο Long Island μια δυσλειτουργική παιδική ηλικία, γεμάτη κρυμμένα μυστικά κάτω από την επιφάνεια της ζωής των προαστίων. Η μητέρα του καταθλιπτική και αλκοολική πολύ συχνά κυκλοφορούσε γυμνή μέσα στο σπίτι. Αργότερα και αφού είχε απειλήσει πολλές φορές να αυτοκτονήσει, το έπραξε.

Πάνω από τους μισούς του πίνακες είναι γυμνά, είτε μέσα σ’ ένα δωμάτιο, συνήθως το υπνοδωμάτιο, είτε αναπαριστώντας την επιφανειακή ζωή της εύπορης μεσαίας τάξης σε στιγμές χαλάρωσης.

Ο ίδιος δεσμεύτηκε “να μην αφήσει ποτέ το ανείπωτο να γίνει και αθέατο” και φαίνεται πως η τέχνη του ακροβατεί πάνω σ’ αυτό το σκοινί, μεταξύ της εικόνας και του βιώματος και του τί μπορεί να ειπωθεί.

Ο Fischl θέλησε με τους πίνακές του να κάνει ένα σχόλιο και να προκαλέσει συζήτηση για τις ανθρώπινες σχέσεις και την ψυχή, με τον ίδιο τρόπο που το έκανε ίσως ο Hopper, ο ζωγράφος που τον ενέπνευσε περισσότερο από όλους. Έχει πει για αυτόν άλλωστε πως «Μπορείς να πεις πόσο μεγάλος είναι ένας καλλιτέχνης από το χρόνο που χρειάζεσαι για να διασχίσεις την επικράτειά του. Εγώ βρίσκομαι ακόμα στα εδάφη που χάραξε». Στον τελευταίο του πίνακα, του 2018, φαίνεται πως πράγματι βρίσκεται ακόμα εκεί.