Σελίδες ημερολογίου 28 – Ένα βιβλίο ύμνος στον ανθρωπισμό, ο μπάρμπα – Βαγγέλης και το Μουντιάλ

του Μιχάλη Δήμα

Παρασκευή 13 Ιουνίου 2014.

Γυρνώ από ταξίδι μακρινό και μεγάλο. 17/5 με 12/6. Τόσο κράτησε. Τέσσερις βδομάδες χρειαστήκανε για να διανύσω την απόσταση των εφτακοσίων εβδομήντα σελίδων του βιβλίου “Σκηνές από τον βίο του Ματίας Αλμοσίνο”. Το πανόραμα ενός αιώνα καμπή, άνοιξε σα βεντάλια μπροστά στα μάτια μου. Ένα ταξίδι στην Ευρώπη του 17ου αιώνα μέσα από τη ζωή ενός Εβραίου γιατρού.

Με πήρε από το χέρι και με ξενάγησε σε τόπους, μου γνώρισε ανθρώπους, αντιλήψεις, νοοτροπίες και παραδόσεις. Πρόσωπο φανταστικό, τοποθετημένο όμως σε αυστηρά ιστορικό και γεωγραφικό πλαίσιο. Ο Ζουργός επιτυγχάνει πράγματι έναν άθλο. Δεν αποδεικνύει μόνο το ταλέντο του με τη ρωμαλέα και ρεαλιστική αφήγηση, την ανατομία των χαρακτήρων, τους στιβαρούς διαλόγους και τις ανατροπές της πλοκής.

Το όλο εγχείρημα προϋποθέτει μια σκευή βιβλιογραφίας πενήντα βιβλίων. Πρόκειται για έναν ύμνο στον ανθρωπισμό. Έναν ανθρωπισμό που ξεκινάει άθεος και με τον καιρό, όσο οι βεβαιότητες υποχωρούν, καταλήγει σ’ έναν θεανθρωπισμό που χωράει μέσα του όλη την αντιφατικότητα και το μυστήριο της ζωής.

Ευχή μου, να κάνουν και άλλοι αυτό το κοπιαστικό μα όμορφο ταξίδι, πολλά θα μάθουν, πολλά θα διδαχθούν. Ένα βιβλίο όχι μόνο για το καλοκαίρι. Ένα βιβλίο παντός καιρού…

Για να ξαποστάσω λοιπόν λίγο μετά από τόσες σελίδες, επισκέπτομαι τη μπραχαμιώτικη ιστοσελίδα και πέφτω πάνω στο σουβλατζίδικο του μπάρμπα Βαγγέλη Μπαίνω μέσα και περιμένω στην ουρά υπομονετικά. Δυο σουβλάκια μετά από τέτοιο ταξίδι, σκέφτομαι θα με στανιάρουν. Οι πελάτες αδημονούν, οχλαγωγούν και διασπούν την προσοχή του από το ιερό του έργο. Τον αποσυντονίζουν. Αυτός χαμογελά στωικά και πλησιάζει το σύρμα με τα κρεμασμένα κουδούνια, διαφόρων σχημάτων και μεγεθών. Ένα κούνημα στο σύρμα και βρισκόμαστε σε χειμαδιό. Ο ήχος των κουδουνιών σημαίνει, πως οι πελάτες πρέπει να ησυχάσουν, να ηρεμήσουν.

Βλέπω τον Φευγάτο να περιμένει και αυτός μαζί με τα άλλα παλικάρια από τα γύρω καφενεία. Η φωνή του σπίκερ φτάνει καθαρά στα αυτιά μας. Έχει αρχίσει το δεύτερο ημίχρονο, κάποιου σημαντικού αγώνα του Μουντιάλ και αυτοί ακόμα δεν έχουν πάρει τα σουβλάκια τους. Η στρογγυλή θεά έχει την τιμητική της. Στους ναούς της, κόσμος πολύς για προσκύνημα. Οι υπόλοιποι θα βολευτούν τηλεοπτικά, με συνοδεία από μπίρες, πίτσες και σουβλάκια. Ιαχές, προσευχές, βρισιές, προτροπές και στοιχήματα. Αλλάζει πόδια η στρογγυλή θεά μέχρι να φτάσει στο βωμό και ακουστεί απ’ τις κερκίδες γκολ…

Και το άγαλμα του Χριστού στο Ρίο της Βραζιλίας με τα χέρια στην έκταση, φυλάει και αυτό την εστία του, όπως τερματοφύλακας πριν από το πέναλτι. Ναι, θα την αποκρούσει τη μεγάλη θεά, τη μητέρα θεά, την υδρόγειο και θα την κρατήσει προστατευτικά στην αγκαλιά του, μακριά από τις άγριες δικές μας διαθέσεις…

https://imaginistes.wordpress.com/2018/05/12/%CF%83%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%B1%CF%87%CE%AC%CE%BC%CE%B9-%CE%BC%CE%B9%CE%B1%CF%82-%CE%AC%CE%BB%CE%B%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%BF%CF%87%CE%AE%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF/