Γιώργος Κασαπίδης…ερασιτέχνης φωτογράφος δρόμου της Θεσσαλονίκης

Πώς ξεκίνησε η σχέση σας με την φωτογραφία;

Με την φωτογραφία ξεκίνησα να ασχολούμαι το μακρινό 1976. Μου φαίνεται απίστευτο που πέρασαν τόσα χρόνια, νιώθω σαν να ήτανε χθες. Όλα άρχισαν με μια δανεική Lubitel, και η ερωτοτροπία αυτή κρατάει ακόμα και σε αυτές τις δύσκολες μέρες.

Και πώς θα περιγράφατε την σχέση σας με την φωτογραφία όλα αυτά τα χρόνια;

Θεωρώ τον εαυτό μου «ερασιτέχνη» φωτογράφο. Αν άλλαζε αυτό θα έπρεπε να ασχοληθώ με κάτι άλλο. Ούτε ο όρος «καλλιτέχνης φωτογράφος» με κολακεύει. I’m a simple man, if you want. Α simple street photographer…

Τι είναι αυτό που σας γοητεύει περισσότερο στην φωτογραφία δρόμου; Γιατί την προτιμάτε όλα αυτά τα χρόνια;

Είναι αυτό που με εκφράζει. Αυτή η στενή επαφή στον δρόμο και εν γένει σε δημόσιο χώρο. Εκεί θα πλάσω την δική μου ιστορία απομονώνοντας στιγμιότυπα και δίνοντας στον αναγνώστη να αισθανθεί την παρουσία και την προσωπικότητά μου. Άλλες φορές αυτή η επαφή μπορεί να μην είναι τόσο άμεση, αλλά πιο αποστασιοποιημένη και περιέχοντας πολλή περισσότερη πληροφορία. Γι αυτό η φωτογραφία δρόμου είναι τόσο ενδιαφέρουσα. Βγαίνεις στον δρόμο και δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις, δεν είναι κάτι που το σχεδιάζεις, είναι απρόσμενος θησαυρός από εικόνες και δρώμενα τα οποία πρέπει σε ελάχιστα δευτερόλεπτα να διαχειριστείς.

Δεν βάζετε σχεδόν ποτέ λεζάντες στις φωτογραφίες σας; Γιατί αυτό;

Σπάνια θα βάλω λεζάντα σε φωτογραφία, εκτός κι αν πρόκειται για κάποιο Project ή Portfolio. Είναι άδικο και θέλω ο αναγνώστης της εικόνας να έχει την δική του συμμετοχή καθορίζοντας αποκλειστικά αυτός τον τίτλο και την αφήγηση. Και πιστεύω ότι αυτή είναι η χαρά, να βλέπεις διαφορετικές ερμηνείες σε μια εικόνα σου. Αλήθεια δεν σας έχει συμβεί και σε εσάς αυτό;

Σήμερα με τι εξοπλισμό φωτογραφίζετε; Ποια η γνώμη σας για την υπερβολική (;) επεξεργασία της εικόνας στις μέρες μας;

Έχω μαζοχιστικές τάσεις με τον εξοπλισμό που φωτογραφίζω. Έχει χαλάσει η «καλή» μου φωτογραφική μηχανή, και δεν την φτιάχνω και φωτογραφίζω με την παλιά μου, ανεβάζοντας έτσι τον βαθμό δυσκολίας. Δεν κάνω εικόνες glamour δεν με ενδιαφέρει αυτό. Και με ενοχλεί πολύ όταν βλέπω υπερβολικές και ανούσιες επεξεργασίες σε αδιάφορες φωτογραφίες.

Υπάρχουν βιωματικά στοιχεία στις φωτογραφίες σας;

Ναι. Είχα δύσκολα παιδικά χρόνια τα οποία προσπαθώ ακόμα και σήμερα να ξεπεράσω, και όντως πολλές εικόνες μου έχουν βιωματικά στοιχεία. Γι’ αυτό και φωτογραφίζω σχεδόν καθημερινά. Η φωτογραφία λειτουργεί σαν μία εκ βαθέων εξομολόγηση για μένα. Μία άκρατη και λαίμαργη κατάθεση και μία «ηδονοβλεπτική» ματιά προς το απροσδόκητο και το παράξενο. Μία συνεχής αναζήτηση προς καταγραφή.

Αλήθεια, γιατί προτιμάτε το άσπρο-μαύρο;

Είναι αυτό που με εκφράζει. Φταίει ίσως και το ότι γαλουχήθηκα με σπουδαίους κλασσικούς φωτογράφους, αλλά αυτό είναι μεγάλη κουβέντα. Δεν απορρίπτω όμως και το έγχρωμο. Τελευταία, μάλιστα, έχω ενσωματώσει το χρώμα στις φωτογραφίες μου. Θα έλεγα, τελικά, ότι η επιλογή της ασπρόμαυρης ή της έγχρωμης λήψης έχει να κάνει συνήθως με την διάθεση της στιγμής…

Πηγή: www.lifo.gr