INEPTOCRACY (in-ep-toc-cra-cy)…ο ορισμός των κακών κυβερνήσεων
Πάσα ομοιότητα με τη σημερινή κυβέρνηση είναι απλώς…σύμπτωση!
του Κων/νου Π. Διαβολίτση
“ Ένα σύστημα διακυβέρνησης, στο οποίο ο λιγότερο ικανός να ηγηθεί, εκλέγεται από τον λιγότερο ικανό να παράξει (να συντηρηθεί, να αναπτυχθεί, να πετύχει) και τα μέλη της κοινωνίας, τα λιγότερο ικανά να συντηρηθούν ή να δημιουργήσουν, αμοίβονται με αγαθά και υπηρεσίες, που εξασφαλίζουν, απαλλοτριώνοντας, [προοδευτικά], την περιουσία, της (όλο και φθίνουσας) ομάδας αυτών που παράγουν”.

[A sistem of goverment where the last capable to lead , are elected by the last capable of producing and where the members of society least likely to sustain themselves or succeced, are rewarded with goods and services paid for, by the confiscated wealth of a diminishing number of producers].
Ineptocracy: μία λέξη για την αγγλική γλώσσα.
Παράγωγά της : ineptocrat ο λειτουργός και το στέλεχος της ineptocracy,
ineptocratic: ο επιθετικός προσδιορισμός της ineptocracy.
Αντίθετό της: meritocracy: (αξιοκρατία). Μια μορφή διακυβέρνησης, όπου η κάθε είδους διαχείριση των κοινών, απαιτεί υπευθυνότητα έναντι των άλλων, έχει ανατεθεί στους φορείς της, με βάση αξιοκρατικά κριτήρια, αυτοί που ασκούν την διακυβέρνηση δεν ανήκουν στα διάφορα lobbing, σε φατρίες, δεν υπάρχει κληρονομικότητα, οικογενειοκρατία (νεποτισμός), πελατειακές σχέσεις, φατρίες, συντεχνίες κλπ.
Η εισαγωγή της στο αγγλοαμερικάνικο λεξιλόγιο (πρωταρχικά), οφείλεται σε μία επινόηση κάποιου παραγωγού, κατασκευαστή ενδυμάτων t-shirt, o οποίος και τα προώθησε με αυτή την φράση τυπωμένη πάνω τους. Εμφανίσθηκαν τέτοιες μπλούζες γύρω στο 2006. Αργότερα η φράση αυτή εμφανίσθηκε και σε άλλα αντικείμενα (κούπες καφέ). Σήμερα βρίσκει κανείς τέτοια μπλουζάκια στο διαδίκτυο ακόμα και με 10 δολάρια.
Σιγά-σιγά η λέξη αυτή χωρίς ποτέ να καταχωρηθεί σε επίσημα λεξικά, έχει αρχίσει να χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο, για όλο και περισσότερους (στα διάφορα blogs και σε διάφορα άρθρα δημοσιογραφικά και μη). Έχουν υποστηριχθεί μέχρι και τώρα, ως παραδείγματα καταστάσεων ineptocracy και ως παραδείγματα ηγετών ineptocrats ουκ ολίγοι: το σύνολο σχεδόν των κρατών και των ηγετών της Λατινικής Αμερικής, το σύνολο σχεδόν των στελεχών του υπερσυντηρικού και υπερδεξιού πατέρα Μπους, ο νυν πρόεδρος των Η.Π.Α. Ομπάμα, οι χώρες και οι κυβερνήσεις της Νότιας Ευρώπης, Ισπανίας, Πορτογαλίας, Ελλάδας, (με την Ελλάδα και τους Έλληνες πολιτικούς να κατέχουν εξέχουσα θέση) Πολλοί είναι και οι Άγγλοι αρθρογράφοι και δημοσιογράφοι αλλά και (αντίθετοι) πολιτικοί, που έχουν κατά καιρούς κατηγορήσει ως ineptocracy και τις κυβερνήσεις της Βρετανίας, (του Μπλερ, του Μπραντ, αλλά και του Κάμερον.
Γρήγορα βέβαια η έννοια και η λέξη αυτή πέρασε και στο ισπανικό λεξιλόγιο (inetpocracia) κυρίως από λατινοαμερικάνους σχολιαστές και αρθρογράφους, οι οποίοι ανάλογα με τις απόψεις και τις πεποιθήσεις τους, την χρησιμοποίησαν για να αξιολογήσουν το σύνολο σχεδόν των χωρών της Λατινικής Αμερικής.
Ως στοιχείο καθοριστικό για τον χαρακτηρισμό και την αξιολόγηση κάποιου ως ineptocratic ή μιάς διακυβέρνησης σε μία χώρα ως ineptocracy, έχει θεωρηθεί κατά κανόνα. η αδυναμία ή η ανικανότητα μιάς χώρας ή ενός κυβερνήτη, αξιωματούχου, (πρωθυπουργού, προέδρου κλπ), να προσφέρει στο λαό του, τα ελάχιστα απαιτούμενα μιάς δημοκρατίας και μιάς ευνομούμενης προοδευτικής χώρας: παιδεία, υγεία, διατροφή, ασφάλεια, δημόσιες υπηρεσίες, οδικά δίκτυα κατάλληλα και προσβάσιμα.
Τέλος δεν έλλειψαν και φωνές και απόψεις, που προσπάθησαν να συνδέσουν την ineptocracy με παλαιότερες εκφράσεις, θέσεις και ιδεολογίες, που όμως αυτές ήσαν ‘χρωματισμένες’ από σχολές σκέψης και οικονομίας που δεν τυγχάνουν πάντοτε ευρύτερης ή/και καθολικής αποδοχής (μονεταριστικές, καπιταλιστικές).
Χαρακτηριστικότερες όλων εκείνες που την συνδέουν με τις θέσεις της Αμερικανορωσίδας θεωρητικού του ‘αντικειμενισμού’, την Ayn Rand, κολλώντας δίπλα την γνωστή και τόσο διαδεδομένη φράση -αφορισμό της: ‘όταν συνειδητοποιήσουμε ότι για την παραγωγή πρέπει να λάβουμε άδεια από αυτούς που δεν παράγουν τίποτα, όταν αντιληφθούμε ότι ο πλούτος ρέει σε αυτούς που “εμπορεύονται” χωρίς περιουσιακά στοιχεία αλλά με χάρες (εύνοιες, μεσολαβήσεις), όταν συνειδητοποιήσουμε ότι πολλοί έχουν πλουτίσει με δωροδοκίες ή επιρροές και όχι από την εργασία, όταν συνειδητοποιήσουμε ότι οι νόμοι δεν μας προστατεύουν από αυτούς αλλά αντίθετα ότι αυτοί προστατεύονται από εμάς με τους νόμους, όταν συνειδητοποιήσουμε ότι η διαφθορά επιβραβεύεται και η ειλικρίνεια γίνεται αυτοθυσία, τότε μπορούμε να πούμε ότι η κοινωνία μας, είναι καταδικασμένη’.
Αθήνα 7-8-2014