Πρόσωπα…Λεωνίδας Χρηστάκης

από Black Kat

Από πατέρα Κωνσταντινουπολίτη και μητέρα Πόντια, ό Λεωνίδας Χρηστάκης είναι ό πρώτος πού κυκλοφόρησε με μούσι στην Αθήνα, πριν ακόμη και από τον υπαρξιστή Σίμο, στα  τέλη του 1951. Ό πρώτος πού μήνυσε για “διατάραξη οικιακής γαλήνης”, την Αμερικάνικη Υπηρεσία Πληροφοριών, επειδή του έστελνε τα διάφορα προπαγανδιστικά έντυπά της, παρά τις επανειλημμένες τηλεφωνικές του διαμαρτυρίες. Ό πρώτος πού δικάστηκε 26 φορές για ποινικά και αστικά αδικήματα και  πού αθωώθηκε τις 25.(μερικές από τις κατηγορίες: Δυσφήμιση, αυτοδικία, υπεξαίρεση ευτελούς αξίας, καταδολίυεση, αδικήματα διά του τύπου, εγκωμίαση εγκλημάτων, άσεμνα δημοσιεύματα, Σύσταση και συμμετοχή σε τρομοκρατική ομάδα κ.ά.) Απ’ τούς πρώτους πού άλλαξε μέσα σε 30 χρόνια για λόγους οικονομικούς 26 σπίτια. Αλλά δεν είναι ό πρώτος πού μπήκε μια φορά στη φυλακή για χρέη(1970)και μια φορά στη φυλακή για τρομοκρατία…(1980).Δεν πέτυχε το 1946, στην Πάντειο, δεν πέτυχε στη Νομική και το 1949 τέλειωσε την Παιδαγωγική Ακαδημία. Το 1942 φοίτησε για μερικά χρόνια στη Σχολή Κάλων Τεχνών ,πήρε υποτροφία στην Σουηδία ζωγραφικής για εφαρμοσμένες γραφικές τέχνες. Νέος ήταν μέλος της ΕΠΟΝ και λίγο μεγαλύτερος εργάστηκε(1947-49}στο  κλιμάκιο της πρώην βασίλισσας Φρειδερίκης πού συγκέντρωνε παιδιά για να γλυτώσουν άπ το παιδωμάζωμα. Ίδρυσε κι έκλεισε τις αίθουσες εκθέσεων, όπου συνέβαιναν κι άλλα γεγονότα όπως κινηματογραφικά και μουσικοφιλολογικά  βραδινά και χάπενινγκ, ΚΟΥΡΟΣ, ΓΚΑΛΕΡΙ ΣΑΡΛΑ, 42, ΓΙΑΝΝΗ ΣΤΑΘΑ, και για μερικά χρόνια Ίδρυσε και διεύθυνε το Ελληνικό Ινστιτούτο Γραφικών Τεχνών και Μάρκετινγκ. Κυκλοφόρησε και διεύθυνε τα περιοδικά “ΚΟΥΡΟΣ” “ΤΟ ΑΛΛΟ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ” “ΚΟΛΩΝΑΚΙ”, “ΚΟΥΡΟΣ”,(Β ‘περίοδος), “ΡΑΝDΕRΜΑ” και το “ΙΔΕΟΔΡΟΜΙΟ” και  τις εκδόσεις της ΜΗ ΑΜΕΣΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ,ενώ παλιότερα εξέδωσε τη ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΝΟΜΠΕΛ και την ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΡΑΝDERΜΑ. Έπαιζε βιολί κλασσικό, έχει κυκλοφορήσει τρεις ποιητικές συλλογές, έχει γράψει μερικά θεατρικά έργα και δύο μικρά μιμοδράματα. Συνεργάστηκε με τις  εκδόσεις ΦΕΞΗ κι έφτιαξε τις σειρές ΠΩΣ ΝΑ ΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΤΗΝ (νέα) ΚΙΝΑ και την ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΜΕΡΙΚΗ. Έκανε εννέα ατομικές εκθέσεις ζωγραφικής, στον ΖΥΓΟ και στο εξωτερικό(Λονδίνο και Στοκχόλμη).  Κατασκεύασε αυτοαισθητικά αντικείμενα και τα παρουσίασε στην αίθουσα του ΚΕΝΤΡΟΥ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΩΝ ΕΦΑΡΜΟΓΩΝ. Άλλαξε έντεκα επαγγέλματα, εργαζόμενος άπ τα “τούμπα” της Ηλεκτρικής Εταιρίας στο Κερατσίνι μέχρι πουλώντας λεμόνια στο Βαρδάρη Θεσσαλονίκης. Έγραψε κομμάτια σε διάφορα περιοδικά, και δούλεψε σαν γραφίστας σε διάφορα περιοδικά και διαφημιστικά γρα­φεία.      Έβγαλε για πρώτη φορά ταυτότητα το 1971 σε ηλικία 43 ετών.

Από το βιβλίο του «Η ιστορία της αλητείας»

Εκείνο που χαρακτηρίζει έναν αλήτη όλων των εποχών είναι η μη ολοκλήρωσή του σαν άτομο, μέσα στα πλαίσια μιας οργανωμένης κοινωνίας, μια απώθηση για την κανονική συμμετοχή του στις θεμελιώδεις λειτουργικές δραστηριότητες που έχει θεσπίσει η κοινωνία στην οποία ζει. Χαρακτηριστικό είναι ότι τον “ταξιδιάρη” αλήτη δεν τον αναγνωρίζει σαν “δικό της μέλος” καμιά κατεστημένη κοινωνία. Ένας αλήτης ή ένας περιπλανώμενος αλήτης νοιώθει τον εαυτό του παντού ξένο. Δεν έχει συναισθηματικούς ή τοπικιστικούς κοινωνικούς δεσμούς και προσηλώσεις. Δεν έχει οικογένεια, δεν είναι ψυχικά προσκολλημένος σε ένα ορισμένο μέρος, δεν έχει επάγγελμα και στερείται βασικών μέσων συντήρησης. Δεν συμμορφώνει τη συμπεριφορά του στους παραδοσιακούς τρόπους και τις αξίες της κοινωνίας όπου περιπλανιέται. Η περιπλάνηση που πηγάζει από την ειδική αυτή κατάσταση είναι χαρακτηριστικό της αλητείας, αλλά όχι και το χαρακτηριστικό της γνώρισμα.

Από το βιβλίο του «Λουμίδης – Ένα αγνοημένο φυτώριο ποιητών»

.. Το “πατάρι” του Λουμίδη στην οδό Σταδίου, και μερικά χρόνια μετά στη στοά της Δραγατσανίου, υπήρξε για όλους τους ανήσυχους -πλην όψιμους- νέους της δεκαετίας του 1950 ένα καταφύγιο συγχρωτισμού, αφού εκεί σύχναζαν και άλλοι που έγραφαν, ποιητές και ηθοποιοί της μεταπολεμικής ή της μετατραυματικής γενιάς, καθώς και ζωγράφοι όπως ο υποφαινόμενος. Όμως αυτή η συχνή, σχεδόν καθημερινή παρουσία τους δεν επηρέασε διόλου τις παγιωμένες και εν πολλοίς εχθρικές απόψεις που είχαν για την τότε πολιτική κατάσταση και την κοινωνία της δεκαετίας του 1950. Συχνά υπήρχαν διαφωνίες και διαφοροποιήσεις, αλλά μόνο γι αυτά που έγραφαν και έδειχναν ή εξέδιδαν οι άλλοι ποιητές. Εκεί σύχναζαν σχεδόν όλοι οι πρώην εξόριστοι που έγραφαν κι ήσαν άνεργοι μέχρι τακτοποίησής τους, ενώ υπήρχε μια επαφή στην “κοινή μοίρα” που είχε προηγηθεί, με τις εξορίες, τη Μακρόνησο και τις άλλες ποικίλες διώξεις, αφού τους κυνηγούσαν ακόμη και μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1960…

Από το βιβλίο του “Τα Εξάρχεια δεν υπάρχουν στην ιστορία στο χάρτη, στη ζωή”

“Ο κακός της περιοχής Εξαρχείων” -δηλαδή εγώ- διανύοντας τότε τον εξηκοστό όγδοο χρόνο της ζωής μου,  μέσα σε βασανιστικές συνθήκες μιας τύχης αγαθής, είδα κι άκουσα πολλά, τράβηξα σκληρό κουπί, που άλλοι το λένε “εμπειρία” κι άλλοι “περιπέτεια ζωής”, αμύνθηκα σ’ ό,τι μου προκαλούσε αηδία, αντιστάθηκα σε όλα εκείνα στα οποία οι άλλοι ομότεχνοι γύρω μου, αργά ή γρήγορα, υπέκυψαν συν τω χρόνω στους συρμούς, και γαντζώθηκα ως ναυαγός, αφού κανείς δεν μου πέταξε ένα σωσίβιο, σ’ όλες τις γενιές, μετά το 1950, ενώ ταυτόχρονα προδόθηκα από όλες τις “γενιές” που περάσανε από την σπονδυλική μου στήλη και εν τέλει λιποτάχτησαν.
Σήμερα, ανάμεσα σε στρατιές λιποταχτών με το βάρος των κιλών μου στο μισό της ηλικίας μου (και για ύψος 1,74), αναγνωρίζω κάποιον φανατισμό στη συμπεριφορά μου και κάποια τάση φυλετικής/πολιτικής νεύρωσης, κινούμενος μεταξύ των συμπατριωτών μου, κατάσταση που με ερεθίζει και με κάνει να συμπεριφέρομαι ως επιθετικός ρατσιστής της ίδιας μου της φυλής, κυρίως όταν συνέλληνες συμπεριφέρονται σαν έποικοι μέσα στον ίδιο τους μικρο-ιδιόκτητο οικείο ελληνικό χώρο, επιδιώκοντας να με εκδιώξουν από το μοναδικό μου στέγαστρο που λέγεται: Ελευθερία του λόγου.

Από συνέντευξή του στην Athens Voice…..

Ε, ρε τί ελπίδες έχω σαν χρηστάκης γι΄ αυτούς. Και εάν ξεφύγουν μερικοί θα είναι αυτοί που ξεκολλούν από την καλλιέργεια εκείνου του πλακούντα που όλους μας έχει θρέψει, όταν ρουφάγαμε μέσα στη μήτρα της μάδερ μας, την υπερπροστασία των υγρών της! Ξεράστε τώρα κωλόπαιδα την προσφερόμενη αηδία των λάιφ στάιλ περιοδικών και των σελιδοποιών τους με τις σκαναρισμένες ετοιματζίδικες σελίδες και τις φλου αρτιστίκ εικόνες από τα κλεμμένα γουίντοους και προσπαθήστε να ανασκωλοπίσετε το χυδαίο φαν-γυμνό ξαναγυρίζοντας στη μισο-ντυμένη αίσθηση ενός θαυμαστού εσωτερικού αυνανισμού πασπαλισμένου με την διάφανη άχλη του βρωμοαρώματος ενός καταλυτικού διερχόμενου ΙΧ. Ελάτε πίσω και καθίστε πάλι μπροστά στον υπολογιστή σας και καλέστε σαν γνήσιοι ρέιβ ένα κάποιο δίκτιο που να σας εικονίζει όλες τις στάσεις ζεν – σεξ απολαμβάντας παράλληλα ακόμα μια στιγμή εκσπερματικής μοναξιάς. Μια κοπάνα από την κονσέρβα ενός φροντιστηρίου, ένα σπάσιμο ενός πανεπιστημιακού έδρανου, ένα απίθανο κείμενο σε γκράφιτι πάνω στα μάρμαρα ενός κτιριακού ιδρύματος, μια ροχάλα πάνω σε ένα κρεμασμένο περιοδικό που σας την παίζει, χωρίς να μπορεί να σας τελειώσει, μια κιμωλία που μπορεί να γράψει κάποιο σινιάλο πάνω στο τζάμι του μετρό, μια τρίχα από το καλοπλυμμένο αιδοίο της αγαπημένης σας, εάν δεν το έχει ξυρίσει ή ένα χάδι στο γούνινο στέρνο του αγαπημένου σας, εάν δεν είναι κρυφαδελφή, μαζί με ένα παιχνίδι ούφο της αρεσκείας σας, θα ολοκληρώσει τον κύκλο της καταραμένης μοναξιάς που νιώθετε.