Μικρά κομματάκια χρόνου III

Χρίστος Σαπρίκης

---

«Ήτανε νέοι ήτανε νέοι, ήταν παιδιά
και έτυχε να ῾ναι και καλή σοδειά.» [1]

~~~

– Τι είναι οι μνήμες μας;
– Μικρά κομματάκια χρόνου που για κάποιο λόγο τρυπώνουν μέσα σου και περιμένουν μια αφορμή για να βγουν έξω. Κάποιες ανασύρονται ασυνείδητα, προσπαθούν να σταθούν στο σήμερα, μπλέκουν με την καθημερινότητα μέχρι να βυθιστούν πάλι. Για λίγο ή για να χαθούν στην αιώνια λήθη.

-Θυμάσαι;
– Όχι.
– Θυμάσαι;
– Όχι

«Δεν ξέρανε πατέρα, μάνα σπίτι, μάνα σπίτι
έναν δεν δίναν για το σήμερα παρά.» [1]

– Εγώ θυμάμαι τ’ ατέλειωτα τρεξίματα, το πάθος μας, την επιμονή μας, τις έντονες συζητήσεις, την αφέλειά μας, τους ανομολόγητους έρωτες.

«το φιλί στο κατώφλι ήταν κλεφτό
και έρωτες μέσα στις καρδούλες κλειδωμένοι» [1]

~~~

-Θυμάσαι;
– Όχι.
– Θυμάσαι;
– Όχι

«Τα βράδια ξενυχτούσαν στα υπόγεια,
και σβάρνα ολημερὶς στις γειτονιές»[1]

– Εγώ θυμάμαι την πλατεία Πάργης, την Εστία, τα παιδιά απ’ τη Βελλά, το νησάκι με τα πεσμένα φύλλα, τη Σουλίου που πηγαίναμε κάθε Κυριακή με τις εφημερίδες.

– Εκεί δεν ήταν η όμορφη νοσηλεύτρια που τα είχε με τον γιατρό και άνοιγε την πόρτα αναψοκοκκινισμένη;

«δε ρίχνανε δραχμές στον κουμπαρά
δεν κράταγαν μεζούρα και διαβήτη.» [1]

M. C. Escher, Relativity

~~~

-Θυμάσαι;
– Όχι.
– Θυμάσαι;
– Όχι

– Εγώ θυμάμαι τα όνειρά μας για το σχολείο που θα φτιάχναμε, τα ποιήματα που διαβάζαμε. Α! και τις βουτιές στο σιντριβάνι, τα μπουγελώματα την Άνοιξη, τα Sante που δεν έλειπαν ποτέ.

«Ήτανε νέοι ήτανε νέοι, ήταν παιδιά
και έτυχε να ῾ναι και καλή σοδειά.» [1]

~~~

-Θυμάσαι;
– Όχι.
– Θυμάσαι;
– Όχι. Γιατί θα θυμάμαι και τα σκοτάδια.

«Ἰδιαιτέρως σᾶς τιμᾷ τούτη ἡ συμμετοχὴ
Στὴν προβληματικὴ καὶ στοὺς ἀγῶνες τοῦ καιροῦ μας
Δίνετε ἕνα ἄμεσο παρὼν καὶ δραστικό- κατόπιν τούτου
Νομίζω δικαιοῦσθε μὲ τὸ παραπάνω
Δυὸ δυό, τρεῖς τρεῖς, νὰ παίξετε, νὰ ἐρωτευθεῖτε,
Καὶ νὰ ξεσκάσετε, ἀδελφέ, μετὰ ἀπὸ τόση κούραση.

(Μᾶς γέρασαν προώρως Γιῶργο, τὸ κατάλαβες;)» [2]

---

[1] Μανόλης Αναγνωστάκης, Ήτανε νέοι
[2] Μανόλης Αναγνωστάκης, Νέοι της Σιδώνος