Ανοίγω εισαγωγικά…«

της Γωγώς Γεωργίου

 

Ανοίγω εισαγωγικά «….κλείνω εισαγωγικά …»

Εσωκλείω σ’ αυτά ολάκερη μια χαμένη παιδικότητα

Ένα τσουβαλάκι όνειρα ανείπωτα αφανέρωτα και σαφέστατα ανεκπλήρωτα..πως θα μπορούσαν άλλωστε…

Αρνούμαι να ρεαλιστροποιηθώ ( αν μπορεί να υπάρξει αυτός ο όρος)

Αρνούμαι να σφραγίσω την ονειροβιοτεχνία μου…

Εγώ θα ονειρεύομαι ως την ύστατη στιγμή…αμετανόητα!

Θα ονειρεύομαι…

Ένα ταξίδι που κανείς δε διάβηκε τις διαδρομές του…

ένα αυγουστιάτικο φεγγάρι που δεν ανέτειλε ακόμα…

ένα τραγούδι ..

μια μελωδία που ίσως ποτέ νa μην το εμπνευστεί κανείς…

θα ονειρεύομαι ως την ύστατη στιγμή εκείνον τον έναν τον μοναδικό έρωτα που θα ‘ρθει και θα ισοπεδώσει όλους όσους κυκλοφορούν δανειζόμενοι τ’ όνομα του…και όχι μόνο…

Κι’ εσείς οι ρεαλιστές λιθοβολήστε εμάς τους ονειροπόλους…

έτσι κ αλλιώς το όνειρο δεν φυλακίζεται..

είναι άτρωτο…άυλο…