για τις…καθαρίστριες και τους υπεύθυνους των κυλικείων.
του Αργύρη Νικολάου
Έφυγα μ’ έναν καημό από την εκπαίδευση και είναι ώρα να τον μοιραστώ: Ως σύμβουλος μίλησα για όλα τα μέλη της σχολικής κοινότητας (στελέχη, δάσκαλοι, μαθητές, γονείς) πλην ενός: Τις καθαρίστριες και τους υπεύθυνους των κυλικείων.
Όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο συμπεριλαμβάνω κι αυτή την κατηγορία εργαζομένων στην σχολική κοινότητα. Δεν ήταν λίγες οι φορές που συναντούσα καθαρίστριες να γίνονται αποδέκτες της αγάπης των παιδιών. Σε ορισμένες μάλιστα περιπτώσεις οι παίδες κατέφευγαν όχι στους δασκάλους αλλά σ’ αυτές για να τα παρηγορήσουν και να τα ανακουφίσουν. Κι εκείνες παρατούσαν τη σκούπα και τα χάιδευαν. Γι’ αυτές ήθελα να μιλήσω, είχα μάλιστα έτοιμο και τον λόγο. Δεν πρόλαβα όμως κι έμεινα με τον καημό…
…που είναι ακόμα μεγαλύτερος για έναν ακόμα λόγο: Κι εγώ, σαν τα θλιμμένα, τα απαρηγόρητα παιδιά, κατέφευγα σ’ αυτές ή στο κυλικείο απηυδισμένος από τη βλακεία που με τριγύριζε. Δεν μπορούσα να ακούω τους συναδέλφους στο διάλειμμα να αναμασούν τα δελτία ειδήσεων των οκτώ της προηγούμενης μέρας, να μιλάνε για το χρηματιστήριο ως ειδικοί ή για τα ενήλικα τέκνα τους χρησιμοποιώντας το ‘εμείς’…
Ως και στο Υπουργείο στους εργαζόμενους στο κυλικείο κατέφευγα, αδυνατούσα να παρακολουθώ τις ηλίθιες φιλοφρονήσεις των στελεχών και τον ψεύτικο κόσμο τους. Έβρισκα ανακούφιση ακούγοντας τις ιστορίες τους. Οι ανάγκες τους μου φαίνονταν πιο αληθινές και οι επιθυμίες τους πιο γνήσιες.
imaginistes 