Βυζαντινά καθολικά

του Μιχάλη Δήμα

 

Σάββατο 21 Σεπτεμβρίου 2019.

Σερφάροντας στην τσίμπλα μου πήρε το μάτι μου ένα κείμενο που γράφτηκε κάμποσα χρόνια πριν. Το διάβασα και διαπίστωσα ότι ο χρόνος του έχει δώσει μια γλύκα και τρυφεράδα. Σαν ήμουν νέος ακόμα και αιώνιος φοιτητής είχα τρέλα με τους βυζαντινούς ναούς. Αρχιτεκτονήματα στα ανθρώπινα μέτρα χωρίς έπαρση και στόμφο. Κάποια από αυτά αποτελούν σπάνια δείγματα υψηλής τέχνης. Σωστά κομψοτεχνήματα.

Η μοναδική εργασία, λοιπόν, που έκανα σαν φοιτητής αφορούσε την αποτύπωση ενός βυζαντινού ναού. Για τις υπόλοιπες είχα πληρώσει και μου τις έφερναν έτοιμες. Τη συγκεκριμένη όμως την ανέλαβα με μεγάλο ζήλο και ζέση. Ο κόπος μου είχε ανταμειφθεί με μεγάλο βαθμό, μα πιο πολύ είχα πάρει μια μεγάλη ηθική ικανοποίηση.

Ναός αγίου Ιωάννου του Θεολόγου της ομώνυμης μονής,  στου Παπάγου. Μοναστήρι μικρό και περιποιημένο.

Ήταν άνοιξη του 1995 όταν με μια συστατική επιστολή από τη σχολή πήγα στο μοναστήρι για να πάρω την άδεια να ξεκινήσω. Θυμάμαι επικρατούσε αναστάτωση, γιατί η ηγουμένη που ήταν πλήρης ημερών έπνεε τα λοίσθια. Η μονή θα έμενε ακέφαλη. Έτσι άργησα να ξεκινήσω, μέχρι η ηγουμένη να αποδημήσει εις Κύριο, να εκλεγεί καινούρια και να επιστρέψει η κανονικότητα, όπως είναι πολύ της μόδας να λέμε σήμερα. Ακόμα όμως και όταν τέλειωσα την εργασία συνήθιζα να επισκέπτομαι πού και πού το μοναστήρι. Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε με αφορμή μια τέτοια επίσκεψη, περίοδο που περνούσα μεγάλα ζόρια…   

Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου 2011.

Μονή Ιωάννου του Θεολόγου Παπάγου.

Από τη μονή της μετανοίας μου, στον Καρέα,

ως τη μονή της εργασίας μου

ένα τσιγάρο δρόμος με το αμάξι.

Από τον Ιωάννη τον πρόδρομο και βαπτιστή

στο θεολόγο και ευαγγελιστή

να δω τη Χριστονύμφη.

Μετά από τόσα χρόνια

το δρόμο το θυμήθηκα                        

εύκολα σχετικά.

Όταν συναντηθήκαμε πρώτη φορά

νέα ηγουμένη τότε    

πάλευε με μια Πεντηκοστή.

Πριν δεκαπέντε, δεκάξι χρόνια.

Αυτή στα μαύρα

και εγώ με ένα μακρύ μπουφάν

στο χρώμα του σκοτωμένου αίματος.

Στα δάκτυλά της ίχνη χρυσομπογιάς

από τα φωτοστέφανα των δώδεκα αποστόλων.

Του Χριστού η νύμφη με είδε

που χάζευα με νοσταλγία το βυζαντινό καθολικό

και με ρώτησε αν θέλω κάτι.

Τι να της λέω και τι να εξηγώ.

Άντε να με θυμηθεί