Μιχάλη Δήμα…ΤΟΥ ΚΑΠΝΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΕΡΑ

Στο Μπάμπη Αναγνωστόπουλο

 

Άναβε το τσιμπούκι του // και σιωπηλός κοιτούσε // μέσα απ’ τον γκρίζο του καπνό // όλους αυτούς που αγάπησε // και ακόμα αγαπούσε.

Μες τις τουλούπες του καπνού // καθώς  ανέβαινε ψηλά // έβλεπε ότι ήταν κάπου αλλού // σε δρόμους που περπάτησε // πολύβουες λεωφόρους // και άλλοτε σε σκοτεινά // σοκάκια του χαμού.

Πρόσωπα σχηματίζονταν // μα αστραπιαία  τα έπαιρνε //  μακριά του ο αέρας // και όμως ήξερε καλά // πως ήτανε δικά του // πρόσωπα που ερχόντουσαν // πάντα στα όνειρά του // και όπως  βαθιά κοιμότανε // του κάναν συντροφιά.

Καθώς τραβούσε τον καπνό // γίνονταν όλα ένα // πρόσωπα δρόμοι όνειρα // κύματα και αέρας // σα να τα άλεσε με μιας //  ενός μεγάλου βαποριού // η ατσάλινη προπέλα.

                                                                                                                        Νάξος

                                                                                                                      10/2/2017

                                                                                                               Αγίου Χαραλάμπους