πάμε…πίσω

της Γωγώς Γεωργίου

Σκεφτόμουν χτες τη νύχτα…αν μπορούσα ν’ αρχίσω τη ζωή μου απ την αρχή…τι θα έκανα…και τι όχι …Kατέληξα λοιπόν στο συμπέρασμα πως…θα έκανα πολλά περισσότερα λάθη αυτή τη φορά. Θα προσπαθούσα να μην προσπαθώ να είμαι τέλεια γιατί δεν είμαι, άρα προσπαθούσα πάντα για κάτι που δεν είμαι και δεν προσπαθούσα για μεν αλλά για τους άλλους…γονείς…δασκάλους…φίλους….σύζυγο…παιδιά…Εγώ; που είμαι στ’ αλήθεια εγώ;

Θα ρίσκαρα πιο πολύ …έτσι κι’ αλλιώς δεν υπάρχει σίγουρο βήμα πουθενά ..παντού μπορεί να σε περιμένει το κενό από κάτω. Ρισκάρεις…δοκιμάζεις…μια ζαριά είναι όλα ! τίποτα δεν γίνεται εκ του ασφαλούς. και σε γυάλινο κλουβί να κλειστείς πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο της πέτρας!

Θα ονειρευόμουν πιο πολύ και θα περίμενα λιγότερα από τους άλλους και πιο πολλά άπω έμενα για μένα. Θα αγαπούσα πιο πολύ θα ερωτευόμουν πιο πολύ …θα χαράμιζα πολλές περισσότερες ώρες σε ανθρώπους που έφυγαν χωρίς να τους πω ποτέ πόσο τους αγαπούσα η πόσο τους σιχαινόμουν γιατί νόμιζα πως θα έχω την ευκαιρία να το κάνω αλλά με πρόλαβαν οι αποχωρίσεις τους.

Θα ξεχνιόμουν πιο πολύ σε θάλασσες και ηλιοβασιλέματα …θα μεθούσα πιο πολύ …θα γελούσα και θα έκλαιγα πιο πολύ…θα αφηνόμουν πιο πολύ σε απολαύσεις που απέφυγα από φόβο για το ΥΣΤΕΡΑ…έτσι κι’ αλλιώς το ΥΣΤΕΡΑ έρχεται πάντα …θα κατάπινα πιο πολλές μουσικές για να έχουν πιο πολλές κι’ ανομοιόμορφες μελωδίες τα όνειρα μου …

Θα ταξίδευα πιο πολύ όπως τότε όμως που τα ταξίδια είχαν μόνο εισιτήριο αναχώρησης και πότε επιστροφής…Η επιστροφή εξαρτιόταν πάντα από τη δυνατότητα παραμονής όσο γινόταν περισσότερο…Ταξίδια που ξεκινούσαν στο λιμάνι πάντα χωρίς ακριβή προορισμό…

κριτήριο πρώτο: ΠΟΙΟ ΠΛΟΙΟ ΦΕΥΓΕΙ ΠΙΟ ΣΥΝΤΟΜΑ; ΤΩΡΑ;

κριτήριο δεύτερο: ΕΧΟΥΜΕ ΠΑΕΙ ΕΚΕΙ;

κριτήριο τράτο: ΔΕΝ ΕΧΕΙ! ΦΥΓΑΜΕ!

Θα φοβόμουν λιγότερο …θα ξόρκιζα το κακό αντιμετωπίζοντας το…Έτσι κι’ αλλιώς ότι φοβάμαι δεν διορθώνεται ούτε φεύγει όσο κι’ αν το φοβάμαι …όσο και αν το θάβω μέσα μου …..θα κοιτούσα στα μάτια το δήμιο των παιδικών μου χρόνων …τι νόημα έχει να τον φοβάμαι ακόμα; το κακό έγινε τότε και δεν αλλάζει…και ίσως η ικανοποίηση όταν θα έβλεπα στα μάτια του τον φόβο να με αντιμετωπίσει τώρα πια που δεν μπορεί να με κάνει πια κακό να ήταν αυτό που θα λύτρωνε τη ψυχή μου …

Θα βούταγα πιο πολύ σε στιγμές από εκείνες που τις λέμε ΧΩΡΙΣ ΑΥΡΙΟ…άλλωστε το ΑΥΡΙΟ είναι πάντα μια τζούρα μακρυά μας…

Όπως λέει η λεζάντα στην αγαπημένη μου φωτό ΘΑ ΤΑ ΜΑΖΕΥΑ ΟΛΑ ΣΕ ΕΝΑ ΤΣΙΓΑΡΟ ..ΚΑΙ ΘΑ ΤΡΑΒΟΥΣΑ ΔΥΝΑΤΕΣ ΡΟΥΦΗΞΙΕΣ..ΤΖΟΥΡΕΣ ΠΟΥ ΘΑ ΜΟΥ ΚΟΒΑΝ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ ….για να μπορώ να αράξω μετά ζαλισμένη κ χορτασμένη και γεμάτη …από όλα…

Σαφώς ελάχιστα τέλεια…καθόλου αποδεκτή…πολύ ένοχη…ατέλειωτα ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ