Επετειακό

του Μιχάλη Δήμα

Αναδημοσίευση από imaginistes

 

Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2020. Αύριο συμπληρώνονται έξι χρόνια από τότε που για πλάκα είχα στείλει ένα κείμενο στους imaginistes. Της Υπαπαντής.  Με τίποτα δεν περίμενα, ότι αυτό θα σηματοδοτούσε την αρχή μιας σχέσης, γιατί για σχέση πρόκειται, που θα διαρκούσε τόσο πολύ.

Μια διαρκή υπαπαντή, μια διαρκή συνάντηση, επίσκεψη και υποδοχή. Η ελευθερία και η ευρυχωρία, η άνεση που μου παρείχαν με ενέπνεε διαρκώς. Καθ’ οδόν η συνεργασία εξελίχθηκε σε φιλία βαθιά, τρυφερή και ειλικρινή. Αυτό ίσως να είναι το μεγαλύτερο κέρδος για μένα. Έχω εκφράσει και άλλες φορές τις ευχαριστίες μου για τη φιλοξενία των κειμένων μου στην ιστοσελίδα.

Ωστόσο εν όψει της μισής ντουζίνας ενιαυτών νιώθω και πάλι την ανάγκη να το κάνω. Η συμμετοχή μου αποτελεί πλέον μέρος και της προσωπικής μου ιστορίας. Παρουσίαση Συγκομιδής, μουσικές βραδιές, καφέδες και τσίπουρα, εξορμήσεις. Στη Νάξο και στην Κίμωλο ήταν ο δίαυλος επικοινωνίας με τα πάτρια εδάφη και τους ανθρώπους που αγαπώ. Παρηγοριά μεγάλη. Πέρα όμως από αυτά αποτελεί και ένα κίνητρο για μένα να μένει το μικρόβιο ζωντανό, σκόλοψ τη σαρκί μου, κατά την παύλειο ρήση.

Ούτε κατάλαβα πως περάσανε έξι χρόνια. Μακάρι, να μπορώ και από δω και πέρα, να σας ταλαιπωρώ με τις μικροεμμονές μου. Γιατί τι θα ήτανε ο άνθρωπος χωρίς τις εμμονές του, που λέει και το τραγούδι…