Μια βραδιά στο Ilion Plus…με τον Πάνο (και το Χάρη)

της Μαριαλένας Γκογκίδη

 

Οι φωνές του Χάρη και του Πάνου θυμίζουν εκείνες τις γλυκές ραδιοφωνικές φωνές του παλιού καιρού. Εκείνες που είχαν τη δύναμη να δημιουργήσουν ένα σύννεφο μέσα σου γεμάτο εικόνες και συναισθήματα. Μια διαφυγή που προσμένεις να σε αρπάξει από τα μαλλιά και να σε σύρει πέρα σε όσα αγαπάς, αλλά και σε όσα φοβάσαι.

Ανήκω στη γενιά που δεν ζυμώθηκε με αυτά τα τραγούδια, μιας και γεννήθηκα αρκετά αργότερα, παρόλα αυτά γαλουχήθηκα με αυτά, ακριβώς λόγω της διαχρονικότητας, της δυναμικής των στίχων και κυρίως της αυθεντικότητας των καλλιτεχνών. Μια αυθεντικότητα που δεν αναλώθηκε σε σοβαροφανείς τηλεοπτικές δηλώσεις, αλλά πηγάζει από ανθρώπους αληθινούς, βιωματικούς, από ανθρώπους…ανθρώπινους, που δεν έπεσαν θύματα της ασυδοσίας των καιρών και του κυνισμού.

Η συναυλία στο Ίλιον Πλας τυπικά περιλαμβάνει τον έναν, ουσιαστικά όμως επιβεβαιώνει αυτό το οποίο χρόνια τώρα λέγεται και γράφεται, ότι δηλαδή πρόκειται για μία ψυχή που ενσαρκώνεται σε δύο σώματα. Ο Χάρης δεν έλειπε στιγμή, ήταν μέσα στον Πάνο, με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο, ήταν μπροστά στα μάτια μας, ανακατεύοντας μαζί με τον αδελφό του αυτή τη δίνη συγκίνησης που προκάλεσαν σε όλους όσους ήμασταν μαγεμένοι από κάτω.

Για αυτή τη συναυλία έκανα 500 χιλιόμετρα, όμως δεν θα δίσταζα να έκανα άλλα τόσα και μάλιστα ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Όχι λόγω εμμονής, αλλά χάρη στην απελευθέρωση και το ταυτόχρονα σφίξιμο που ένιωσα βιώνοντας αυτό το φωτεινό σκοτάδι των στίχων και της μουσικής τους. Διότι από τις σκηνικές παρουσίες, έως και την καλλιτεχνική επιμέλεια υπήρχε μια λεπτότητα, μια προσοχή, μια άποψη και ένα γούστο που σπάει το κιτς της εποχής μας. Ο τρυφερός και ευδιάθετος Βασίλης Καζούλης, η ψυχή του Παύλου Σιδηρόπουλου μέσα από τη φωνή του Δημήτρη Καρά, οι τόσο ευγενικές- και πολλά υποσχόμενες- φυσιογνωμίες των Back Pages, έδεναν άρτια το γλυκό.

Η συναυλία αυτή είναι ένα σημείο αναφοράς, όχι επειδή δεν γνωρίζαμε το περιεχόμενο και αιφνιδιαστήκαμε, αλλά γιατί «σε κάθε ηλιοβασίλεμα πεθαίνουμε με τους ποιητές» με τρόπο που μας σκοτώνει και μας αναγεννά ταυτόχρονα.