Καπνίζοντας έξω

Το θέμα είναι να μη γίνει η αρχή. Άπαξ και γίνει δύσκολα μπορείς ν’ αλλάξεις συνήθειες στη συνέχεια. Άνθρωποι που μιλάς ή χαιρετάς ή ανταλλάσσεις μαζί τους ευχές και άλλα σχετικά σε γενέθλια, γιορτές και επετείους κάπως σαν να παραμερίζουν. Σαν να μπαίνουν στο κάδρο σιγά σιγά και να χάνουν τον κεντρικό ρόλο που παίζουν σ’ αυτό που λέγεται κοινωνικότητα αλλά στην ουσία είσαι εσύ αυτός που κάνει στην άκρη κι απομακρύνεται. Κι είναι όπως η εξουσία του δυνατού που μαγνητίζει τους ανθρώπους αλλά στο αντίθετο αυτό που λειτουργεί εδώ. Μόλις γίνει αντιληπτό ότι δεν σκοπεύεις να κάνεις πρώτος κίνηση εσύ, ο άλλος αποφεύγει το βλέμμα, στρέφεται στη βοήθεια του δικού του κοινού και σ’ αφήνει να συνεχίσεις το μοναχικό σου ταξίδι μέσα στη σιωπή της νυχτερινής θάλασσας.

Την εποχή που οι άνθρωποι είναι τόσο μπλεγμένοι μεταξύ τους και πιασμένοι τόσο σφιχταγκαλιασμένα με τα κοινωνικά δίκτυα ακόμη κι ο ίδιος ο Σαμαράκης θα δυσκολευόταν να πιστέψει πόσο ξεπεράστηκε μέσα σε λίγα χρόνια η διαπίστωσή του για τις στέγες των ανθρώπων τις τόσο κοντινές και τις τόσο μακρινές παράλληλα καρδιές τους. Μέχρι που πιστεύω πως δεν θα μπορούσε να το εκφράσει κιόλας αν τρόμαζε από την συνειδητοποίηση ότι η κοινωνικοποίηση των ανθρώπων σήμερα φέρνει περισσότερο σε ταξίδι που κάνουν οι σταγόνες της βροχής που πέφτουν στο έδαφος παρά σε κουβέντα και άνοιγμα ψυχής, λέμε τώρα. Μία βουβή συνύπαρξη, ένα ταξίδι εκπλήρωσης με το που ακουμπήσουν μία επιφάνεια, χωρίς μελό αποχαιρετισμούς και κουβέντες περιττές. Άλλωστε το λακωνίζειν εστί φιλοσοφείν κι αυτό ήταν γνωστό σε όλους πολύ πριν αναπτυχθεί ο Λόγος.

Δεν χρειάζεται φυσικά να δραματοποιούμε την κατάσταση ούτε να τρέφουμε την drama queen που έχουμε μέσα μας. Απλά εκεί που κάνεις το τσιγάρο σου ανάμεσα σε τόσο κόσμο που γνωρίζεστε και χωρίς να έχετε ανταλλάξει ποτέ ένα γεια, έχετε τουναντίον γράψει κι αισθανθεί ένα σωρό άλλα πράγματα, αληθινά αισθήματα σ’ έναν εικονικό κόσμο, μοιάζει τρομακτικό να μη μπορείς ν’ απλώσεις το χέρι σου και απλά να καταφέρεις να συστηθείς. Ίσως σε μια επόμενη φορά, κάτω από μια ανάρτηση. Σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι, ε;

Πηγή: https://thesosimpleproject.wordpress.com/2018/01/