Ο Λυκούργος, ο θείος, ο γκομενιάρης ξάδερφος, ένα Mini-Moke και μία Alfa GTV.

Του VIX

Ήμουν καινούργιος στη δουλειά και δεν ήξερα που παν τα τέσσερα. Μετά από δυο μήνες παρακολούθησα εσωτερικό σεμινάριο που διοργανώθηκε σε αίθουσα κεντρικού ξενοδοχείου της Αθήνα.  Ένας από τους εκπαιδευτές ήταν και ο Λυκούργος. Την πρώτη μέρα καθίσαμε στις θέσεις μας. Σε κάθε θέση υπήρχε ένα καρτελάκι με το ονοματεπώνυμό μας. Ο Λυκούργος δεν μίλησε. Τη δεύτερη μέρα της εκπαίδευσης ενώπιον όλων με ρωτάει:

• Έχεις συγγενή στην τάδε εταιρεία; Εκεί δούλευα πριν έρθω.
• Ναι. Είναι θείος μου.
• Μήπως έχεις ένα ξάδερφο με το ίδιο ονοματεπώνυμο που είναι καθηγητής αγγλικών;
• Ναι είναι ξάδερφος και έχει και μια αντιπροσωπεία αυτοκινήτων.

«Λοιπόν, ακούστε όλοι. Αυτός εδώ είναι δικός μου. Όποιος τον πειράξει θα έχει να κάνει με εμένα».

Ο Λυκούργος ήταν φραγκάτος τύπος και έκανε συλλογή αυτοκινήτων. Ήταν τύπος large και σε διαστάσεις αλλά και σε καρδιά. Όποτε πηγαίναμε εξωτερικό μαζί φρόντιζε για τις πουτάνες και το φαγητό. Καθάριζε πάντα. Κυκλοφορούσε με δολάρια κασαδούρα. Ήταν κολλητός με τον ξάδερφο και ένα βράδυ είχαν βάλει φωτιά σε ένα σκυλάδικο. Έπαιζαν χαρτιά και μπαρμπούτι παρέα. Μέχρι που παντρεύτηκαν. Όταν του είπα ότι έχει μαγαζί πήγε με το αμάξι και γκρέμισε τη τζαμαρία. Μέσα στα πολλά αυτοκίνητα είχε και ένα Mini Moke. Αστέρι το αυτοκίνητο όπως όλα.

Ένα καλοκαίρι πήγαμε παρέα σε ένα γάμο στην Πάρο. Είχε πάρει το Mini Moke μαζί του. Οι περισσότεροι είχαμε πάει χωρίς όχημα και κυκλοφορούσαμε με ταξί. Κάποια στιγμή προσφέρθηκε ο Λυκούργος να μεταφέρει κάποιους από μας. Το σκηνικό ήταν να κάτσουμε 3 εμπρός και 3 πίσω. Το βρήκαμε όλοι αδύνατο. Στις πίσω θέσεις μπήκαν τρεις. Κάπως βολεύτηκαν. Μπροστά έκατσα εγώ κι ο Κώστας. Μόλις μπήκε και ο Λυκούργος που ήταν τεράστιος εμείς βγήκαμε έξω κατευθείαν. Μας έσπρωξε με το σώμα του και πεταχτήκαμε έξω εύκολα. Βλέπεις το αμάξι αυτό δεν είχε πόρτες.

• Αμάν ρε Λυκούργο. Δεν χωράμε.
• Σκάστε. Εφόσον το είπα θα γίνει.
• Μα δεν χωράμε βρε Λυκούργο.
• Θες να πεις ότι είμαι χοντρός;
• Όχι ρε Λυκούργο. Το αμάξι είναι μικρό.
• Και τι θες τώρα; Να αδυνατίσω επί τόπου ή να φουσκώσω το αμάξι;
• Σίδερο είναι Λυκούργο, δεν είναι καπότα.
• Άντε πάμε.

Μετά από 5 λεπτά καταφέραμε και μπήκαμε. Ο Κώστας στα πόδια μου αλλά είχαμε και το νου μας μην φύγουμε έξω από το αμάξι σε καμιά στροφή. Ο Λυκούργος ήταν γκαζοφονιάς.

Τελειώνει αυτή η ιστορία και ξεκινάει άλλο βάσανο στην Αθήνα. Ατελείωτες συζητήσεις για την Alfa Romeo GTV την τρίλιτρη.  Το ερώτημα ήταν: την τρίλιτρη ή τη δίλιτρη τούρμπο. Τελικά πήρε την εξακύλινδρη τρίλιτρη.

«Με πήρες στο λαιμό σου» μου έλεγε συνέχεια. «Δεν πιστεύω τίποτα. Το αμάξι είναι σούπερ.» το τσίγκλαγα μπας και μου το δώσει. Τότε είχα μια γκόμενα από τη δουλειά που δεν είχε κάτσει σε κανέναν. Θηρίο ολόκληρο. Τον έψησα και μου την έδωσε για ένα ΣΚ. Πήρα τις δυο γκόμενες, την Alfa και την άλλη και φύγαμε.

Δευτέρα πρωί, στη δουλειά, του επέστρεψα το αμάξι. Και μου λέει:

• Πες.
• Τι να πω ρε Λυκούργο; Αφού την ξέρεις ότι είναι θηρίο.
• Ρε άσε τη γκόμενα. Για το αμάξι πες.
• Γαμώ τα γκάζια, γαμώ τα φρένα, γαμώ τα κρατήματα, γαμώ την κατανάλωση, γαμώ τα παράθυρα. Μετά τα 170 τα παράθυρα δεν λειτουργούν.
• Είδες που είχα δίκιο. Τώρα πες για τη γκόμενα.
• Μετά τα 170 όλα λειτουργούν μια χαρά.