«Ζεϊμπέκικος, ηδονή και οδύνη»

γράφει ο Δρ. Μιχάλης Παπαδόπουλος

❀❀❀

Τα μάτια κλειστά
Το σώμα σχεδόν ακίνητο
Σκύβει στη γη
Ερωτοτροπεί μαζί της
Αυτή τον καταβροχθίζει
Σαν Αδη φαγον αιδοίον
Αυτός εκσπερματώνοντας την απελπισία του
Πεθαίνει
Ξαναγεννιέται
Ανάβει τσιγάρο
Υψώνει τα χέρια προς τον ουρανό
Θέλει να πετάξει
Το σώμα του
Να απαλλαγεί από το βάρος του
Να πάρει τη ψυχή του ανά χείρας
Και να αποδημήσει
Όπως τα αποδημητικά πουλιά
Όταν είσαι εκτός θέματος…

 

από τη  δεύτερη ποιητική συλλογή του, «Ανατολή ηλίου, αναστολή θανάτου»

Πηγή: https://simerini.sigmalive.com/article/2016/8/13/to-zeimpekiko-tou-poiete/