Υποθηκευμένο βλέμμα

του Αργύρη Νικολάου

Το σχολείο όπου άκουσα (όπως γράφει ο Παπαδιαμάντης) τις έξη τάξεις του Δημοτικού• κλειστό εδώ και δυο δεκαετίες.

Η πιο έντονη ανάμνηση που έχω απ’ αυτό είναι μια άνοιξη που ξεχάστηκα να κοιτάζω, εν ώρα μαθήματος, τα σιταροχώραφα στην απέναντι πλαγιά.

Η ανεπαίσθητη κίνησή τους, το πέρασμά τους από το ανοιχτό στο βαθύ πράσινο, αιχμαλώτισε το βλέμμα μου και το κράτησε δέσμιο για δεκαετίες.

Όταν αργότερα το περιέφερα σε μέρη ανοίκεια και μακρινά εκείνα ζητούσαν επίμονα το μερίδιό τους.

Στην έκκλησή τους ανταποκρινόμουν άμεσα• διέκοπτα ό,τι κι αν έκανα και τους το έδινα πίσω στο ακέραιο.

Που αργούσα να μπω στο χορό, που έχανα κατόπιν τα βήματα, που τον έπαιρνα μαζί μου μετά και τον εξέθετα, προς έκπληξη όλων, σε χώρους κάθε άλλο παρά χορευτικούς, σ’ αυτά πρέπει να αποδοθεί;

Δεν ξέρω• το σίγουρο είναι πως βρήκαν πολλή μουσική γύρω τους, στο διάβα τους, και κουνήθηκαν για τα καλά.