τo imaginistes web radio και…οι άνθρωποί του – Βιτάλια Ζίμμερ

1. Βλέπω τη Θεσσαλονίκη στην πένα σου…. Ποια όμως είναι η προέλευσή σου;

Είμαι ένα κράμα λαών αλλά η ρίζες μου χάνονται στους Εβραίους της Ισπανίας. Είμαι Σεφαρντίμ ή Σεφαραδίτισσα στα Ελληνικά. Το αίμα μου ήρθε στην Θεσσαλονίκη λίγο μετά την άλωση της Πόλης κατόπιν διωγμών. Είμαι γνήσια Θεσσαλονικιά. Πιο γνήσια από πολλούς. Ο πατέρας μου λόγω καταστάσεων στη διάρκεια της Ναζιστικής Κατοχής, υιοθετήθηκε από Πόντιους. Είμαι και Πόντια με έναν επίκτητο τρόπο, κάτι που με κάνει ακόμα πιο υπερήφανη. Άλλωστε, το ελληνικό μου επίθετο είναι Ποντιακό. Ο Πόντος ήταν το καλό ψυγείο του Βυζαντίου. Διατήρησε γλώσσα, ήθη και έθιμα αναλλοίωτα στα χρόνο. Γι αυτό μεγάλωσα με το σύνδρομο της άδικης εκδίωξης και της προσφυγιάς. Το υπόλοιπο αίμα είναι Βαυαρικό αλλά ξοδεύτηκε στο περιτύλιγμα, στο περίεργο κεφάλι μου και στο λειτούργημά μου. Είμαι μία Frau, με πείσμα Εβραίικο, αγύριστο κεφάλι Πόντου και φιλότιμο. Η καρδιά μου όμως είναι γαλάζια. Πάντα, όταν είχα κατάπτωση επέστρεφα στη Θεσσαλονίκη. Εκεί έκλεινα υποθέσεις που με βασάνιζαν. Γι αυτό τα κείμενά μου καταλήγουν με τη φράση «ο κύκλος έκλεισε». Έχω κι εγώ τα χρέη μου. Τη Θεσσαλονίκη δεν την έζησα στην εφηβεία. Ήμουν μόλις 10 χρονών όταν την εγκαταλείψαμε φορτώνοντας τα πάντα σε μπαούλα του Κοέν. Όταν είδα τα μπαούλα απλωμένα στο δρόμο για να φορτωθούν, ένιωσα ρίγος. Λειτούργησε ένα ένστικτο αυτοσυντήρησης, φοβούμενη ότι θα δεν θα ξαναγυρίσω ποτέ, ενώ ξεκινούσα προς το άγνωστο. Η Θεσσαλονίκη είναι η Γενέτειρα πόλη. Έχει μεγάλη σημασία για εμένα αυτό. Η Θεσσαλονίκη ήταν πάντα ξεχωριστός προορισμός. Την εγκατέλειψα αλλά εκείνη δεν με εγκατέλειψε ποτέ. Εξακολουθεί να με γιατρεύει…

 

2. Μυστήριο η προέλευσή σου, αλλά πιο περίεργος ο προορισμός σου…. Μπραχάμι;

Από τον Άγιο Δημήτριο της Θεσσαλονίκης στον Άγιο Δημήτριο της Αθήνας…. Έτυχε. Νομίζω δηλαδή. Ήρθα και βρήκα τους χαμουτζήδες Αγιο Δημητριώτες ….(γέλια). Όσο μεγαλώνω, μεγαλώνει ή μάλλον φουντώνει η έλξη στη μιζέρια. Αναζητώ τη φτωχομάνα Θεσσαλονίκη. Η φτώχεια για εμένα είναι αυθεντικότητα. Η φτώχεια αναγκάζει την κοινωνία στη συνεργασία. Αυτή είναι η πραγματική αλληλεγγύη κι όχι οι selfies των πολιτικών σχηματισμών. Αυτά είναι γελοίες κινήσεις που αποκαλύπτουν το κενό καλύτερα και από ακτινογραφία. Αλληλεγγύη είναι να γεννάει η γειτόνισσα και να της δίνεις γάλα, παλιά ρούχα και να την βοηθάς με κάθε τρόπο. Αλληλεγγύη είναι να πεθαίνει ο γκρινιάρης γείτονας που διαπληκτίστηκες και να κλαις στην τελετή. Έτσι μεγάλωσα εγώ. Αναπολώ τη φτώχεια. Δεν μπορεί να φύγει από το κεφάλι μου. Μεγαλώνω και γίνομαι πιο ευσυγκίνητη. Πριν από λίγες μέρες, το Μ. Σάββατο, σε ένα ταξίδι αστραπή, καθόμουν στο πίσω κάθισμα μιας Mercedes 500 και έγραφα το κείμενο για την κυρία Γεωργία την Πόντια, δακρύζοντας. Κι αυτά που έγραψα δεν είναι τίποτα μπρος σε αυτά που συνέβησαν και συμβαίνουν. Θέλω να επιστρέψω να βρω αυτό το πάμπτωχο κορίτσι και δεν βρίσκω άλλο τρόπο. Το Μπραχάμι φάνταζε τυχαία επιλογή αλλά μάλλον είναι κάρμα. Αυτό όμως που με πληγώνει, είναι η εσφαλμένη στρατηγική για τον τόπο. Είναι σαν να καίγεται το σπίτι σου κι εσύ να σώζεις το εφήμερο αλεξανδρινό λουλούδι αφήνοντας στον τοίχο τον αυθεντικό Ρενουάρ της Μονμάρτης των Καλλιτεχνών. Το Μπραχάμι είναι σαν ένα αυτοκίνητο που ενώ στην αρχή ήταν καινούργιο, μετά αρχισε να παλιώνει και να γίνεται άσχημο. Ή το πουλάς όσο-όσο, ή το κρατάς συντηρώντας το και περιμένεις να πάρει αξία ως αντίκα. Έχει χαθεί κάθε δυνατότητα να καλυφθεί το χαμένο έδαφος και αυτό αποτελεί μία τελευταία ευκαιρία να ξεχωρίσει ως τρύπα στο χωροχρόνο. Αν υπήρχε Μοναστηράκι τόπων, θα αγόραζα το οξειδωμένο μπρούτζινο Μπραχάμι.  Είναι σαν το ναυάγιο της Ζακύνθου, που η εικόνα του έχει φτάσει σε όλον τον πλανήτη και φυσικά είναι πόλος έλξης για επισκέπτες. Είναι σαν την πιο άσχημη μαϊμού στον ζωολογικό κήπο. Εκεί στέκονται όλοι οι επισκέπτες και γελάνε με τα οπίσθιά της. Συνοψίζοντας, η υστέρηση πρέπει να γίνει πλεονέκτημα. Η έννοια εκσυγχρονισμός έχει εφαρμογή σε άλλο πεδίο. Μπορείς να είσαι παλιός και Hi-Tech ταυτόχρονα. Για παράδειγμα, θα έστεινα ένα δίκτυο με παλιούς τηλεφωνικούς θαλάμους του ΟΤΕ. Εκεί, με το πάτημα ενός κουμπιού θα συνδεόσουν τυχαία με έναν άλλον θάλαμο κάπου στην Ελλάδα. Να μιλήσεις με έναν άγνωστο, να δικτυωθείς κοινωνικά βγαίνοντας έξω ή να εξομολογηθείς σε έναν άγνωστο. Δυστυχώς, ο Λαυρέντης έφυγε από κοντά μας. Μας χρωστάει ένα Brahami Blues, που να μιλάει για μία ακόμα τρύπα στη γεωγραφία. Θα ζητούσα από τους Κατσιμιχαίους, αν τους γνώριζα, να το γράψουν κατά παραγγελία, με ανταμοιβή ένα συμπόσιο μέχρι πρωίας. Μία γιορτή εξωτερίκευσης του προβλήματος σαν συνεδρία αλκοολικών. Μία κοινωνική ανακούφιση. Μία ομαδική ομολογία της ασχήμιας, που να καταλήγει στην Κάθαρση, όπως στο Αρχαίο Δράμα. Διότι στο τέλος, το Μπραχάμι πρέπει ως τόπος να ταυτιστεί με τον αυθεντικό λαό του και να πει: ιδού, έτσι είμαι και σε όποιον αρέσει. Αλλά πριν το πει αυτό, ας κάνει ένα μπάνιο…

     3. Κοσμογυρισμένη γιατρός, extreme θηλυκό εξ όψεως και ξαφνικά γράφεις στους imaginistes και κάνεις ραδιόφωνο. Γιατί εμάς;

Θα ξεκινήσω από το ραδιόφωνο. Έχω ξανακάνει ραδιόφωνο στη Γερμανία. Το ραδιόφωνο το συσχετίζω με τη μουσική. Η ειδησεογραφία είναι μόνο χρηστική. Η μουσική μέσω ραδιοφώνου είναι ερωτική πράξη. Είναι άλλο να χαϊδεύεσαι και άλλο να σε χαϊδεύουν. Η επιλογή της μουσικής από κάποιον άλλον περιέχει το συναίσθημα της προσμονής και της έκπληξης. Το ραδιόφωνο ως μέσο, καλλιεργεί το μύθο του παραγωγού. Ακούς μία καταπληκτική φωνή να σου μιλά, όταν εσύ είσαι ξαπλωμένη στον καναπέ. Ακούς τις μουσικές επιλογές και φαντάζεσαι τη μορφή της φωνής. Το ραδιόφωνο είναι μύθος. Το μυαλό λειτουργεί σε κατάσταση εξιδανίκευσης. Λειτουργεί σε optimistic mode. Το ραδιόφωνο προσφέρει μία απόσταση ανάμεσα στον παραγωγό και τον ακροατή, αντίστοιχη με αυτή της εξομολόγησης. Η επιλογή του ραδιοφώνου των imaginistes είναι απόρροια της επιλογής μας, να γράφω στους imaginistes. Οπότε το ερώτημα είναι, γιατί στους Imaginistes; Είμαι μέλος σε πολλές ομάδες που σχετίζονται με Δήμους της Ελλάδας. Από τα Χανιά, στη Χίο, στη Θεσσαλονίκη, στην Πάτρα και πολλούς άλλους. Βλέπω παντού κινήσεις αλλά οι imaginistes είναι κάτι σαν τους Pink Floyd. Είναι θεματικοί, ολοκληρώνουν το έργο τους με αναρτήσεις στο FB και στο Site, που θυμίζει όλως περιέργως την όμορφη και αγνή ψυχροπολεμική Δρέσδη και φυσικά στο ραδιόφωνο. Υπάρχει μία υποβόσκουσα ποίηση που ερμηνεύεται υποσυνείδητα ως αρμονία και όχι μια ψευτοκουλτούρα που πηγάζει από τα control room των κομμάτων. Υπάρχει ελευθερία κινήσεων για εμένα. Δεν μου λέει κανένας τίποτα. Τα στέλνω, τα βάζουν. Τόσο απλό. Κάποια αιτήματα από μέρους τους, προσπαθώ να τα ικανοποιήσω. Οι imaginistes είναι ίσως οι μοναδικοί που αντιλαμβάνονται αυτό που απάντησα στην προηγούμενη ερώτηση. Αντιλαμβάνονται πλήρως ότι το Μπραχάμι πρέπει «να μείνει πίσω» για να πάει μπροστά. Εκεί όμως που υπάρχει πλήρης σύγκλιση απόψεων, είναι ο νόστος. Ο νόστος για εμένα είναι η φλόγα και το κίνητρο. Και ο νόστος δεν αφορά τον τόπο. Ο νόστος αφορά μία συναισθηματική κατάσταση πλήρωσης. Ο άνθρωπος θα έπρεπε να είναι καταδικασμένος να επιστρέψει από εκεί που ξεκίνησε. Στη αγνότητα της παιδικής ηλικίας. Στην Κάθαρση. Όσοι δεν το καταφέρνουν, αποκτούν μία έκφραση δυσαρέσκειας στο φέρετρο. Αν και είμαι φανατική εχθρός της αναρχίας μέχρι συμπλοκής, εδώ τη βλέπω με καλό μάτι. Διότι, είναι άλλο θέμα η αναρχία στην λειτουργία ενός κράτους και άλλο στην τέχνη. Η τέχνη είναι γυναίκα λυσσασμένη. Ακόμα και με τα ξεσκισμένα ρούχα της λογοκρισίας καταφέρνει να επιβιώνει. Η τέχνη είναι γυναίκα, που η γύμνια δεν την τρομάζει. Αρπάζει το σπαθί γυμνόστηθη κι αιμόφυρτη και κόβει κεφάλια. Η τέχνη είναι κατά βάση άγρια, σαν τη φύση. Γεννιέται μόνη της, φυτρώνει στην έρημο και διαρρηγνύει τα Μακρά Τείχη. Είναι το υπέρτατο ον που δεν εξημερώνεται. Νομίζω, απάντησα σε όλα… (γέλια)… Κάπου έχω ένα κατάνα… (γέλια)

 

4. Θετικό μυαλό, γραφή με πολύ συναίσθημα, ασπασμός στο παρελθόν, μουσική …. τι συμβαίνει στο μυαλό σου;

Το ψάχνουμε….(γέλια) Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει ένα μικρό θέμα. Μέχρι εδώ όμως. Δεν διαχωρίζω ποτέ τα μυαλά σε θετικά και θεωρητικά. Αυτά είναι επαγγέλματα. Δεν υπάρχουν χαζοί και έξυπνοι. Υπάρχουν όμως καλοί και κακοί άνθρωποι. Αυτά τα δύο είδη και τέλος.  Η Ιατρική είναι ένα περίπλοκο θέμα. Δεν είναι αμιγώς θετική επιστήμη. Απαιτείται ενσυναίσθηση για να την υπηρετήσεις. Είναι εύκολο να είσαι μία καλή γιατρός, μα δύσκολο να είσαι καλός άνθρωπος. Χωρίς ενσυναίσθηση είσαι ένα ρομπότ που διαθέτει σχισμές για μετρητά. Δεν μπορείς να αποδώσεις εάν δεν συμπάσχεις. Συνεπώς οι θετικές σπουδές μπαίνουν στο μπλέντερ με το συναίσθημα, περιστρέφονται και τελικά ομογενοποιούνται αποκτώντας μία νέα υφή και ένα νέο χρώμα. Το συναίσθημα όμως δεν είναι κάτι αυτόνομο. Είναι σίγουρα η φύση και ο κόσμος για να το κατανοήσει το λέει ψυχή. Γεννιόμαστε με πολλά ελαττώματα τα οποία καλούμαστε να τα κρύψουμε ή να τα διορθώσουμε. Η μουσική είναι ένας τρόπος να γίνεις καλύτερος. Ακούω αρκετά είδη μουσικής. Ανάλογα με την περίπτωση. Άλλο στη στεναχώρια, άλλο μέσα στο θηρίο στην Autobahn, άλλο με την παρέα, άλλο, άλλο …. άλλο. Ακούω σχεδόν πάντα ελάσσονες κλίμακες, διότι διεγείρουν τις συνάψεις μου ενώ χαλαρώνουν τη σύνδεση των δύο ημισφαιρίων του μυαλού μου. Η μουσική είναι ρούχο, δεν είναι κόσμημα. Είναι βασική ανάγκη για εμένα. Η μουσική είναι μία ακόμα μορφή τέχνης. Έχω θαυμάσει πίνακες και γλυπτά σε πολλά μουσεία. Η ζωγραφική και η γλυπτική είναι τεχνική. Το θέμα είναι να μάθεις την ιστορία πίσω από αυτό. Είναι σημαντικό να ξέρεις το ποιον της Έλενας Ντιακόνοβα και πόσο επηρέασε τον καλλιτέχνη σύντροφό της. Είναι σημαντικό να βλέπεις τα όστρακα στο Μουσείο του Κεραμεικού. Είναι όμως πιο σημαντικό να μάθεις ότι, ήταν απλώς ένα υλικό μέσο μιας ύψιστης δημοκρατικής διαδικασίας, που είχε στο στόχαστρο την εξ αίματος συγγένεια της διαφθοράς με την εξουσία. Η μουσική είναι μία τέχνη που μας συνοδεύει περισσότερο από κάθε άλλη στη ζωή μας. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Πριν ακόμα την συνειδητοποιήσουμε, ακούμε το νανούρισμα της μάνας και καταλήγουμε στον τάφο, ακούγοντας τον ψάλτη.

 

5. Ισορροπία δουλειάς, τέχνης, προσωπικής ζωής, έρωτα. Ποιες είναι οι προτεραιότητές σου;

Δεν ξέρω πως το κάνω…. (γέλια). Κοιμάμαι λίγο. Τρεις ώρες το βράδυ και δύο ώρες το μεσημέρι. Να ξεκαθαρίσω κάτι. Απεχθάνομαι τη λέξη δουλειά. Δεν την χρησιμοποιώ ποτέ. Η σωστή λέξη είναι εργασία. Συνήθως εργάζομαι βράδυ. Είμαι νυκτόβιο ον. Αποδίδω καλύτερα όταν υπάρχει ησυχία, γιατί με ενοχλεί ο θόρυβος. Υπάρχει μία πολύ μικρή λίστα προτεραιοτήτων. Στη θέση ένα είναι το ιατρικό περιστατικό. Τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία και ενίοτε αλλάζουν θέση. Να ξέρετε όμως, οι περισσότερες υποθέσεις έχουν μία άλλη πτυχή. Δεν είναι διάγνωση – συνταγή – ανάρρωση. Ο κόσμος έχει θέματα ψυχικής υγείας ή νομίζει ότι έχει, παγιδευμένος στο λαβύρινθο της χαμένης αυτοπεποίθησης. Η προσωπική ζωή είναι ανύπαρκτη. Απορρίπτω κάθε μέρα αιτήματα για «καφέ». Όποιος θέλει ραντεβουδάκι πάει στον Καιάδα. Δεν βγαίνω σχεδόν ποτέ έξω. Βγαίνω για να κάνω κάτι που θέλω εγώ και μόνο. Είμαι αντικοινωνική γιατί γεννήθηκα έτσι. Στην πορεία αυτό ενισχύθηκε και παραλίγο να καταλήξει σε κυνισμό.  Το αντίβαρο είναι ο έρωτας και η τέχνη. Ο έρωτας είναι ένα συναίσθημα που έρχεται και αλλάζει τα πάντα. Από διατροφικές συνήθειες μέχρι τρόπο σκέψης. Είναι σαν να ανατινάζεις ένα κτήριο, όπου οι κάτοικοί του είναι οι σκέψεις σου και οι απόψεις σου. Είμαι ερωτευμένη ακόμα με τον ίδιο άνθρωπο. Κατά ένα περίεργο τρόπο στάθηκα τυχερή. Δεν τον κατανάλωσα, δεν τον κατασπάραξα, όπως κάνουν σχεδόν όλες οι γυναίκες. Ο έρωτάς μου είναι Προμηθεύς Δεσμώτης. Είναι αθάνατος και μαρτυρικός.

 

 

6. Στα γρήγορα:

Επάγγελμα: Γιατρός Λοιμωξιολόγος

Ζώο: Γάτα

Ομάδα: Μπάγερν Μονάχου & Ολυμπιακός

Αυτοκίνητο: Τώρα Skoda Octavia

Συγκρότημα: Pink Floyd

Που εξαφανίζεσαι: Συνήθως στο Μόναχο ή στις Κάννες. Στην Ελλάδα παντού

Απομόνωση: Βατικανό

Διαβατήριο: Γερμανία

Διακοπές: Με σκάφος οπωσδήποτε στην Πάρο