Οι πόρνες της Θεσσαλονίκης … Νο 7 – Pancakes

της Βιτάλια Ζίμμερ

 

Λατρεύω τα Pancakes. Οχι με μέλι αλλά με σιρόπι σφενδάμου. Άλλος μου το έδειξε και το ασπάστηκα. Είναι το τέλειο πρωινό αλλά και για απόγευμα μια χαρά μου φαίνεται. Ποτέ δεν λέω όχι. Όταν τα τρώω σχεδόν πάντα λερώνομαι και τρέχω να πλύνω το στόμα μου.

 

Η Λαμπρινή εργάζεται ένα μήνα μόνη της. Το ωράριο δεν είναι τόσο αυστηρό. Υπάρχει μία συνεδρία κάθε μέρα με τον Καρδινάλιο. Είναι μία συζήτηση επί ίσοις όροις χωρίς να είναι εξομολόγηση. Είναι μία προσπάθεια ψυχανάλυσης. Είναι φορές που τα φάρμακα δεν φέρνουν το αποτέλεσμα που θα φέρει μία διαδικασία διαλόγου. Ακόμα και ένας υποτίθεται επιφανειακός διάλογος με ένα μικρό παιδί, μπορεί να σου δείξει το λάθος σου. Πρέπει να λυθούν απορίες στην Λαμπρινή για εμένα. Υπάρχουν θέματα που δεν μπορώ να πω. Ένας τρίτος ίσως τα βάλει λίγο καλύτερα στη θέση του. Τελικά η διαδικασία αυτή διώχνει την μελαγχολία από το ύφος της. Βλέπω την αισιοδοξία στο πρόσωπό της. Σε λίγο θα τη διώξω όμως. Πρέπει να πάει σε σπίτι ανθρώπου που τουλάχιστον θα την προσέχει. Μακάρι να αγαπηθούν αλλά αυτά δεν ορίζονται με κουμπιά. Αυτά συμβαίνουν μόνα τους.

Το μνημόσυνο της μαμάς είναι σημαντικό γεγονός. Κάθε χρόνο γίνεται μία συγκέντρωση στην εκκλησία και μαγειρεύουμε. Οι ετοιμασίες ξεκινούν μία εβδομάδα πριν. Πρέπει να διευθετηθούν τα πάντα. Οι καλεσμένοι είναι αρκετοί. Τα γεύματα είναι πολλά. Κεντρική μαγείρισσα εγώ. Αυτή την μέρα ποτέ δεν κάθομαι. Η Λαμπρινή απορεί αλλά είναι δίπλα μου. Της έχουν λυθεί πολλές απορίες και με ρωτάει συνέχεια για εκείνη. Το μεσημεριανό γεύμα είναι έτοιμο. Θα κάτσουμε όλοι μαζί στην αίθουσα. Τα τραπέζια σχηματίζουν ένα τεράστιο παραλληλόγραμμο. Όλοι καθόμαστε στην εξωτερική πλευρά. Οι πρώτες θέσεις είναι ορισμένες από εμένα. Η διαδικασία είναι γνωστή. Θα ξεκινήσει ο Καρδινάλιος να κάνει προσευχή. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος θα εκνευριστεί με εμένα που δεν θα κάνω το σταυρό μου, θα το επισημάνει στους υπόλοιπους αλλά θα με αγκαλιάσει και θα με φιλήσει σταυρωτά. Θα καταφέρει να πάρει μία υπόσχεση από εμένα, ενώπιον όλων.

Οι θέσεις είναι:

Στο κέντρο θα καθίσω εγώ. Στην πρώτη πιο σημαντική θέση, δηλαδή δεξιά μου, η Λαμπρινή. Στη δεύτερη πιο σημαντική θέση, δηλαδή αριστερά μου, ο Καρδινάλιος. Στην τρίτη πιο σημαντική θέση, δηλαδή δίπλα στη Λαμπρινή, η καλύτερη φίλη της μαμάς μου. Δίπλα στον Καρδινάλιο, η Σάρα, σκιά μου εδώ και πολλά χρόνια. Με προσέχει και με υπομένει. Δίπλα στη φίλη της μαμάς μου, ο φροντιστής του σπιτιού. Οι υπόλοιποι ορίζονται από τον Καρδινάλιο. Η Λαμπρινή είναι σφιγμένη. Το στήσιμο του τραπεζιού προκαλεί κουτσομπολιό. Ο Καρδινάλιος όμως ορίζει τη σειρά του τελετουργικού και είναι η εγγύηση της σοβαρότητας. Στο τέλος του γεύματος θα σηκωθούμε όλοι και θα πλύνουμε τα πιάτα. Μετά η Λαμπρινή, η Σάρα κι εγώ θα φτιάξουμε τον καφέ. Ελληνικός, βαρύς χωρίς ζάχαρη. Όλοι το ίδιο. Όπως τον έπινε η μαμά μου και όπως τον πίνω εγώ. Η Λαμπρινή βοηθά με ευχαρίστηση. Όταν καθόμαστε δεν μιλάει καθόλου. Δεν ξέρει Γερμανικά αλλά και να ήξερε δεν υπήρχε περίπτωση να μιλήσει. Ο Καρδινάλιος, σε πιο χαλαρό τόνο, θα μνημονεύσει τη μαμά μου. Οι ιστορίες που θα πει είναι ανάλαφρες και αρέσουν. Κάθε χρόνο θα πει και κάτι διαφορετικό. Μαθαίνω κι εγώ άγνωστες λεπτομέρειες της καθημερινότητάς της. Παραδόξως δεν αναφέρεται ποτέ στη ασθένειά της που την έστειλε το θάνατο πρόωρα. Το όλο κλίμα είναι όπως η εποχή, είναι ανοιξιάτικο.

Έφτασε το απόγευμα. Είναι η ώρα των Pancakes. Θα έρθουν τα παιδιά. Ξεκινάει ένας αγώνας δρόμου κατασκευής Pancakes. Αυτά είναι δική μου ευθύνη. Εγώ τα τηγανίζω, η Σάρα και η Λαμπρινή τα σερβίρουν. Τα παιδιά είναι χαρούμενα. Νιώθω όμορφα κάθε χρόνο. Όλοι λένε για τα Pancakes που φτιάχνω. Αν και είμαι σίγουρη ότι δεν είναι τα καλύτερα. Νομίζω τους αρέσει το όλο τελετουργικό που θυμίζει show. Η μουσική είναι σχετικά δυνατή και εγώ χορεύγω με τη σπάτουλα στο χέρι. Φοράω την ποδιά μου και είμαι σαν τη Λούσυ Μπολ. Ακολουθούν τα δώρα. Είναι η στιγμή που κάθομαι στην άκρη. Τα δώρα τα μοιράζει ο Καρδινάλιος. Στο τέλος, τα παιδιά θα μας τραγουδήσουν για να μας ευχαριστήσουν. Είναι η ώρα που η ημερήσια τελετή ολοκληρώνεται.

Επιστρέφουμε σπίτι. Κατευθείαν για μπάνιο. Και οι τρεις. Θα συναντηθούμε στο μικρό σαλόνι. Θα βάλουμε ένα ποτήρι κρασί και θα αρχίσουμε τη συζήτηση. “Αύριο στις 10 το πρωί, φεύγουμε για Λεβερκούζεν. Θα πάμε οδικώς. Ετοιμάστε βαλίτσες για 3 ημέρες” είπα δυνατά. Και συνεχίζω χαμηλόφωνα για να ακούσω μόνο εγώ “Scheisse. Dies ist das ende der welt…”

“Βιτάλια, έχεις μία καταπληκτική ικανότητα να καταστρέφεις καλές στιγμές. Ακόμα και τις δικές σου. Το κεφάλι σου έχει νευρώνες ή κυκλώματα και τσιπάκια;” είπε η Λαμπρινή.