Λεμονοδάσος Κορινθίας

του Κων/νου Δαφαλιά

 

Καραντίνα τέλος,

βαρέθηκα το διαμέρισμα

θέλω τον εθνικό το δρόμο

όχι για να τρέξω,
μα για να ξεφύγω.

Να πάω στα ξινά

κάτω εκεί στην Κόρινθο

να μυρίσω άνθη λεμονιάς

και την αρμύρα του βοριά

Πάω στο λεμονοδάσος

άλλη η ρίζα, άλλα τα κλαδιά

έτσι το κάνουν οι κεντράδες

από την εποχή του Αγαμέμνονα

ίσως και πιο πίσω

Δεν είναι επιστήμη

είναι συλλογική μνήμη

Δεν τα θυμάται ο άνθρωπος

μα τα ξέρει ο τόπος
Να μη ξεχνιέσαι όμως,
η ρίζα κάποια στιγμή θα θυμηθεί
και το δέντρο θα ξαναγίνει όπως ήταν,
μην το ποτίζεις άνοιξη
θα μεγαλώσει κι άλλο
και το λεμόνι δεν θα το γευτείς εφέτος