Αγνώστου Πατρός (2)

της Βιτάλια Ζίμμερ

 

Το δεύτερο ψάρι που με βάζει σε περιπέτειες

 

Εν μέσω θέρους και σε καθεστώς διακοπών μετά από μία μακρά επίπονη πορεία, βρίσκομαι πάλι σε θέση μάχης. Πρέπει να βρούμε τον πατέρα της Σάρας. Η Σάρα έχει πατέρα εγώ δεν έχω. Εγώ γνώρισα πατέρα αλλά η Σάρα όχι. Έχουμε τα ακριβώς αντίθετα κενά. Χρειάζεται όμως έγκριση κάτι τέτοιο. Μία από την Αντρέα και μία από τη μαμά της Σάρας. Στο πίσω μέρος του μυαλού μου έχω επιφυλάξεις.

Βραδινή έξοδος στην Πειραϊκή. Είμαστε τέσσερις γυναίκες. Η Σάρα, η Ανδρέα, η μαμά της Σάρας κι εγώ. Θα πάμε με ταξί. Η βόλτα είναι όμορφη. Το ταξί θα μας κάνει κύκλο κατόπιν επιθυμίας μας. Θα περάσουμε από το Μικρολίμανο. Με δυσκολία περνάμε. Το σημείο σφύζει από ζωή. Μετά Καστέλλα. Μία πολύ όμορφη περιοχή με εξαιρετική θέα. Όποιος έχει σπίτι εδώ είναι τυχερός. Η βόλτα συνεχίζεται. Φτάνουμε στο Πασαλιμάνι. Ένα μικρό Μονακό στην Ελλάδα. Μόνο η Καβάλα μπορεί να θεωρηθεί εξίσου ή πιο όμορφη από το Πασαλιμάνι. Κι εδώ ο κόσμος έχει κατακλύσει το σημείο. Συνεχίζουμε παράκτια. Δυσκολεύεται ο οδηγός. Η περιμετρική βόλτα της Πειραϊκής είναι απόλαυση. Κοιτάμε συνέχεια έξω, δεν συζητάμε. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια όταν βλέπεις κάτι διαφορετικό και όμορφο. Φτάσαμε. Θα φάμε ψάρι.

Ο σερβιτόρος θα μας οδηγήσει σε ένα τραπέζι με εξαιρετική θέα. Το ταμπελάκι RESERVE είναι για άλλους λόγους εκεί. Μόνο η εικόνα της Αντρέα, αρκεί να καταλάβουν ότι είμαστε ξένοι. Τελικά θα απογοητευτούν όταν μας ακούσουν να μιλάμε Ελληνικά. Θα κάτσω απέναντι από την Αντρέα. Αριστερά μου είναι η Σάρα. Η Αντρέα φοράει ένα υπέροχο λευκό στενό φόρεμα. Το κοντό ξανθό μαλλί της και το διαπεραστικό βλέμμα σε καθηλώνει. Είναι όμορφη. Πολύ όμορφη. Είναι από τις περιπτώσεις που η μαμά είναι πιο όμορφη από την κόρη. Καταλαβαίνω γιατί ένας Εβραίος ερωτεύτηκε μία Γερμανίδα. Ο έρωτας ενώνει τους ανθρώπους και κλείνει πληγές εκατομμυρίων νεκρών. Ακόμα και του παππού και της γιαγιάς. Τα δύο τεράστια χρυσά κυκλικά σκουλαρίκια κάνουν την Αντρέα ακόμα πιο επιβλητική. Είναι αρχηγός μας. Η μαμά της Σάρας είναι πιο συντηρητική. Ένα φόρεμα πουά που δεν κρύβει την καλή σιλουέτα της. Φοράει πολλά βραχιόλια σε διάφορα χρώματα. Τα μεγάλα μαύρα της μάτια παγιδεύουν το βλέμμα. Δεν είναι ψηλή αλλά το τακούνι σώζει. Η Σάρα φοράει ένα τιρκουάζ σορτσάκι και μία μπλούζα που γράφει USA. Τα μαύρα της μαλλιά μέχρι τη μέση είναι το σημείο που στρέφονται όλα τα βλέμματα. Είναι η μοναδική χωρίς μακιγιάζ. Ένα μικρό τσαντάκι που ίσως έχει μόνο χαρτομάντηλα μέσα, είναι το μοναδικό αξεσουάρ. Μετά από λίγη ώρα έρχεται η παραγγελία. Έχω μιμηθεί τους φίλους μου και το ταίρι μου. Ντομάτα γαρύφαλλο με χοντρό αλάτι, ελιές και ρακί. Η Σάρα δεν μπορεί να ακολουθήσει. Είμαι σίγουρη ότι έχει δοκιμάσει αλκοόλ αλλά εδώ είναι αυστηρά τα πράγματα. Η Αντρέα θα εκτιμήσει όπως εγώ την εναλλαγή και τον συνδυασμό των γεύσεων. Θα μου κλείσει το μάτι. “Αντρέα σ’ αγαπώ!” της είπα στα Γερμανικά. Ήταν μία ακόμα βραδιά γιορτής για το τέλος των σπουδών μου. Όλα γίνονται για μένα. Ο κόσμος είναι δικός μου. Only the sky is the limit…

Ήρθε και το μεγάλο ψητό ψάρι. Ευτυχώς θα αναλάβει υπάλληλος να το καθαρίσει. Τον παρατηρώ. Είναι καλός κι εκείνος αλλά το κόλπο του Κωνσταντίνου δεν το έκανε. Θα πάρω το καλό κομμάτι και θα το βάλω στη Σάρα. Μετά στην μαμά της. Ακολουθεί η Αντρέα. Τελευταία θα πάρω εγώ ότι έμεινε. Σειρά μου να είμαι ευγενική. Η Σάρα δεν συμπαθεί το ψάρι. Θα δοκιμάσει όμως και θα δω μία ευχάριστη έκπληξη στα μάτια της. Ο χρόνος κυλάει μέχρι τη στιγμή της αναγγελίας.

“Η Σάρα κι εγώ θα ψάξουμε για το μπαμπά της” … Τα πιρούνια κάτω. Παγωμάρα. Θα δεχθώ ένα πάτημα του ποδιού από την Αντρέα. Ακολουθεί ένα τσίμπημα από τη μαμά της στο πόδι μου. Κατάλαβα. Είπα την μεγαλύτερη ανοησία της χρονιάς. Τελικά είμαι μικρή ακόμα. Πήραν τα μυαλά μου αέρα…

Συνεχίζεται…