Θέατρο Επιδαύρου

της Βιτάλια Ζίμμερ

 

Άργησα να το καταλάβω. Πιο σωστά: άργησα να το διαπιστώσω. Το 2000 έως το 2005 ήμουν ξανά στην Ελλάδα με μία μικρή διακοπή το 2003 που πήγα στην Κίνα και “ευτυχώς” αρρώστησα βαριά. Πέρασαν 6 μήνες μέχρι να αναρρώσω πλήρως και τότε άλλαξαν όλα. Euro 2004 και Ολυμπιακοί Αγώνες. Επισκέπτες συρρέουν από όλο τον πλανήτη στη μικρή Ελλάδα. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες επιστρέφουν στον τόπο που επινοήθηκαν.

Αρκετοί συνάδελφοι Γερμανοί θα επισκεφθούν επίσης τον τόπο μας. “Θέλω να μας δείξεις αυτό που νομίζεις ως μέγιστο θαύμα του Ελληνικού Πολιτισμού”. Στο ερώτημα αυτό έχω καταλήξει και το διαφημίζω πάντα. Το Θέατρο της Επιδαύρου.

Έχει διπλή σημασία για το ανθρώπινο είδος. Η πρώτη του πτυχή είναι το θαύμα της ακουστικής. Λυπάμαι, δεν θα βρείτε κάτι πιο προηγμένο στον υπόλοιπο κόσμο. Η δεύτερη πτυχή, είναι ότι αυτό το θαύμα δεν είναι πολεμική μηχανή. Είναι χώρος τέχνης. Το ανθρώπινο είδος εξαντλεί τις επιστήμες και την τεχνολογία για πολεμικές μηχανές. Αυτό όμως διαφέρει. Εξυπηρετεί το θέατρο, το χορό και τη μουσική.

 

Θα φτάσουμε το μεσημέρι. Σταθμεύουμε στον γνωστό χώρο. Ακολουθεί μία φοβερή αλλαγή του τοπίου και εκεί που βλέπουμε χώμα, βλέπουμε ένα καταπράσινο τοπίο. Οι Γερμανοί διαβάζουν τις πινακίδες. Το Θέατρο θεωρείται παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά. Είναι λίγο δύσπιστοι. Μέχρι που ολοκληρώνεται η δεξιόστροφη μικρής διάρκειας πεζοπορία και το αντικρίζουν. Γουαου!!!

 

Ω θεέ μου! Δεν το περίμενα! Έχω δει φωτογραφίες αλλά αδικείται! Είναι εκπληκτικό! “Ακόμα δεν έχετε δει το καλύτερο!” Ακολουθεί η επίδειξη της ακουστικής του Θεάτρου. Οι επισκέπτες είναι λίγοι. Πήγα σκόπιμα μεσημέρι για να είμαστε μόνοι μας. “Παρακαλώ καθίστε! Όπου θέλετε! Όχι όλοι μαζί! Θα κάνουμε μία συζήτηση…” Οι Γερμανοί κάθισαν σε τυχαίες θέσεις και με τη δική μου επιμονή, μακριά ο ένας από τον άλλον. Θα σταθώ στο κέντρο. Παίρνω δύο κέρματα και αρχίζω να τρίβω μεταξύ τους. Γουάου!!! Αρχίζουν να μιλάνε μεταξύ τους. Μιλάω κι εγώ. “Κι όμως γίνεται!”. Βγάζω δύο χαρτάκια. Το πρώτο έχει στίχους του Αισχύλου από τον Προμηθέα Δεσμώτη. Τους απαγγέλλω με την χαζή προφορά μου. Οι Γερμανοί εντυπωσιάζονται.

 

 

 

Λεύσσω, Προμηθεῦ φοβερὰ δ᾽ ἐμοῖσιν ὄσσοις ὁμίχλα προσῇξε πλήρης

δακρύων σὸν δέμας εἰσιδούσῃ πέτρᾳ προσαυαινόμενον

ταῖσδ᾽ ἀδαμαντοδέτοισι λύμαις νέοι γὰρ οἰακονόμοι κρατοῦσ᾽ Ὀλύμπου

νεοχμοῖς δὲ δὴ νόμοις Ζεὺς ἀθέτως κρατύνει,

τὰ πρὶν δὲ πελώρια νῦν ἀιστοῖ.

 

 

Σειρά έχει το δεύτερο χαρτάκι. Friedrich Schiller. Ο Αρχιμήδης και ο μαθητής.

 

 

Archimedes und der Schüler   ​

Zu Archimedes kam ein wißbegieriger Jüngling,
»Weihe mich,« sprach er zu ihm, »ein in die göttliche Kunst,
Die so herrliche Frucht dem Vaterlande getragen
Und die Mauren der Stadt vor der Sambuca beschützt!«
»Göttlich nennst du die Kunst? Sie ists,« versetzte der Weise,
»Aber das war sie, mein Sohn, eh sie dem Staat noch gedient,
Willst du nur Früchte von ihr, die kann auch die Sterbliche zeugen;
Wer um die Göttin freit, suche in ihr nicht das Weib.«

 

Ο αγαπημένος ποιητής των Γερμανών, ο Σίλλερ, ακούστηκε στην Επίδαυρο στα Γερμανικά. Οι Γερμανοί ομολόγησαν ότι ήταν μία πολύ μεγάλη και ευχάριστη έκπληξη. Ήταν μία σημαντική εμπειρία.

 

Γουάου!!!!  Πάλι! “Αφήστε τα γουάου σας παρακαλώ… Έχουμε μία σοβαρή συζήτηση να κάνουμε” … “Σε ευχαριστούμε πολύ!” … “Πάμε για φαγητό. Το βράδυ θα δούμε παράσταση. Τρωάδες.”

 

Το σκηνικό μεταφέρεται στην Παλαιά Επίδαυρο. Θα φάμε δίπλα στη θάλασσα. Τα φαγητά είναι δική μου επιμέλεια. Οι μερίδες δεν είναι Γερμανικές. Θα φάμε όπως οι Έλληνες. Είναι το δεύτερο κέρασμα της ημέρας. Συνήθως οι Γερμανοί τρώνε ένα καλαμαράκι κομμένο στα τέσσερα.

 

“Βιτάλια! Είσαι τυχερή. Είσαι πολύ τυχερή που έχεις την Ελλάδα μέσα σου. Έχουμε παρεξηγήσει τους Έλληνες”.

 

“Sag das zum arschloch Schäuble.”

“Πες το στο μαλάκα τον Σόιμπλε”.

 

 

Σημείωση: Θα ζητήσω συγγνώμη από τους αναγνώστες, για την κακή λέξη στα Ελληνικά.