Καλοκαίρι αγκαλιά μου…13

«Ο ήρωάς μου είσαι εσύ» – Διήγημα του Κωστή Γκιμοσούλη

 

Ο ήλιος φταίει για όλα. Ο τρυπητής, ο ζωοδότης. Ο ηλιάκος, ο ηλιάτορας. Ο ήλιος που τα βλέπει όλα. Που όταν δύει και καθώς πέφτει το σκοτάδι, αρχίζει η μαγική ώρα. Ο «ουφ» το καλοκαίρι. Ο «έλα» το χειμώνα. Ο αδερφός της σελήνης. Ο αρματηλάτης. Γι’ αυτό τον πάω: σύμφωνα με τη μυθολογία, το άρμα του σέρνουν καθαρόαιμα άσπρα άλογα. Ο πατέρας του Φαέθωνα, ή μήπως ο Φαέθωνας ο ίδιος;

Μια φορά ζήτησε ο Φαέθωνας το άρμα για να πάει βόλτα (κι εγώ είχα ζητήσει απ’ τον πατέρα μου το άσπρο αυτοκίνητο). Ο Φαέθωνας το πήγε πολύ ψηλά και πάγωσαν όλοι. Μετά πολύ χαμηλά κι έκαψε τα χωράφια. Εκνευρίστηκε ο Δίας και του πέταξε κεραυνό. (Κι εγώ πήρα το αυτοκίνητο στο χωριό για να το πλύνω αλλά το έριξα πάνω σε ένα τρακτέρ. Το αποτέλεσμα ήταν ένα γενναίο βαθούλωμα στην πόρτα. Ο πατέρας μου κοιμόταν για μεσημέρι κι όταν ξύπνησε ο θείος μου του το ’φερε λάου λάου: «Θα το σκοτώσει το παιδί». Αλλά δεν με σκότωσε. Απλώς δεν είχα ξαναδεί αυτή την αλλαγή στο πρόσωπό του. Από ροδαλός έγινε σκούρος μπλε).

Παρέμεινα ζωντανός αλλά από τότε κουβαλάω τον κεραυνό που κατασπάραξε το δέρμα μου. Το μυαλό μου και το κορμί μου είναι ζωντανά. Αλλά η κατάρα μου είναι αυτό το ανθισμένο σουρωτήρι που σαν δέρμα με ντύνει.

Έχει λέπια, γίνεται κόκκινο και με τρώει, μετά ξεφλουδίζει, ακόμα και πληγή γίνεται και βγάζει αίμα λερώνοντας τα σεντόνια. Οι γιατροί δεν έχουν ακόμα βρει την αιτία αυτής της δερματοπάθειας. Λένε ότι μια σοβαρή αφορμή είναι το εσωτερικευμένο άγχος. Μην αγχώνεσαι, μου λένε. Κι εγώ τότε πιο πολύ αγχώνομαι. Μην έχεις στρες, μου λένε, λες κι είναι το απλούστερο πράγμα στον κόσμο. Μάλλον το πιο σύνθετο είναι. Το μόνο που με παρηγορεί κάπως είναι πως δεν είναι μεταδοτικό.

Κι αν έχω δοκιμάσει αλοιφές. Ματζούνια να δουν τα μάτια σας. Επειδή αναγκαστικά στράφηκα σε πρακτικούς. Ηφαιστειακά χώματα, κάθε λογής λάδια, «ιδρώτας» σαλιγκαριού κι άλλες μαγικές μυστικές συνταγές για να κάνουν καλά αυτό το δέρμα. Και την ντροπή. Και την ελπίδα που πεθαίνει τελευταία, ενώ καλύτερα να την καίμε πρώτη. Χωρίς ελπίδα γινόμαστε ατρόμητοι.

Το φεγγάρι της νύχτας, το ημίφως, τα μακριά μανίκια που κρύβουν τους αγκώνες, έμαθα να τ’ αγαπώ. Η αρρώστια του δέρματός μου έχει αλλάξει τη ζωή μου.

Τα καλοκαίρια, τα μπάνια, η έκθεση στα βλέμματα των άλλων. Τον καυτό ήλιο τον μισώ, ο ήλιος φταίει για όλα.

Και για τους έρωτες. Αυτός, αυτός.

Ερχόταν και μου ’λεγε ο ήλιος: «Άσε με να τα δω. Εγώ θα τα φάω, θα τα κάψω. Η θάλασσα με το αλάτι της κι εγώ με τις ακτίνες μου θα τα καταπιώ». Όμως εμένα η ντροπή μου δεν μ’ άφηνε. Και δώστου μακρυμάνικα, να μη φανεί καμιά κοκκινίλα. Και ξυνόμουνα σαν λυσσασμένος, λες κι είχε μπει ο διάολος μέσα μου. Λες και χρωστούσα σε κανέναν. Εκτός βέβαια από την εφορία, που πάντα κάτι σου βρίσκει, έστω και μισό ευρώ.

Ώσπου ερωτεύτηκα. Αρρώστησα αλλιώς, μια αρρώστια όλο μέλι. Κι έσκυψε ο ήλιος και μου ψιθύρισε στ’ αυτί:

-Αγόρι μου, τώρα τι λες;

-Τι να πω;, του απάντησα. Αυτό το πάθος μου έκρυψε όλες τις ντροπές. Είμαι έτοιμος για μεγάλες παλαβομάρες.

-Κανέναν δεν αξίζει να φοβάσαι. Μόνο εμένα, μη σε φάω και σ’ αφήσω σαν γλυμμένο ξύλο. Πέταξέ τα όλα. Η δική σου ζωή είναι τόσο μικρή. Αφού και η δική μου, που είναι άπειρη, θα τελειώσει κάποτε. Γι’ αυτό όλα τα βλέπω, τίποτα δεν μου κάνει εντύπωση, όλα τα κατανοώ και τ’ αγαπώ το ίδιο, όλα τα βαριέμαι και τα ερωτεύομαι, κυρίως τις σκιές τους, επειδή εγώ δεν έχω.

Κι ο έρωτας μου είπε:

-Οι κοκκινίλες σου σε άφησαν;

Και τότε συνειδητοποίησα ότι το άρρωστο δέρμα είναι δικό μου, όχι κανενός ξένου τέρατος αλλά δικό μου. Κι άρχισα να τ’ αγαπώ. Κι αυτό ήταν το πρώτο βήμα για να θεραπευτώ.

Το είπα στον ήλιο κι αυτός μου έκλεισε το φοβερό του μάτι.

Οπότε ο ήρωάς μου για φέτος το καλοκαίρι είμαι εγώ. Δηλαδή εσύ.

Πηγή: https://www.fractalart.gr/o-hroas-mou-eisai-esy/

επιλογή εικόνας black kat