Υπέρ γυνής εν πανικώ

της Βιτάλια Ζίμμερ

Είναι θέμα προτεραιοτήτων. Έτσι έλεγε μία γυναίκα σοβαρή ερωτευμένη μόνιμα με το σύζυγο, χωρίς να τον διεκδικήσει. Είμαστε φίλες και με αγαπάει πολύ. Πιο πολύ απ’ ότι εγώ εκείνη.

Μαρία. Άλλη περίπτωση. Δική μας φίλη. Την πήραμε μαζί μας στη Χάιφα. Οι διακοπές μας στο Ισραήλ τελείωσαν. Την επόμενη μέρα το πρωί, θα επιστρέφαμε στην Ελλάδα. Θα επέστρεφε κι εκείνη στο σπίτι της. Είναι φίλη, από την πολυκατοικία που διαμένουμε. Οφείλουμε να τη συνοδεύσουμε στο σπίτι της.

Μία έκρηξη, απρόσμενη για τους κοινούς θνητούς, αλλά προγραμματισμένη εξαιτίας πολλών συνδυαστικών λαθών, ίσως και δολιοφθοράς (;) αλλάζει άρδην τα δεδομένα. Την παρατήσαμε στο έλεος της τύχης της, για να υπηρετήσουμε το καθήκον. Η Μαρία εκτιμά ότι η έκρηξη θα αποδοθεί στο Ισραήλ. Πιστεύει ότι θα γίνει πόλεμος. Ξέρει ότι το Ισραήλ μάχεται σθεναρά και με επιτυχία πάντα. Φοβάται. Η Χάιφα είναι κοντά στη Βηρυττό. Μπαίνει στο Internet και καταλαβαίνει ότι είναι εύκολο ένας πύραυλος της Χεζμπολάχ να πλήξει την όμορφη Χάιφα. Οι διακοπές γίνονται εφιάλτης. Και εμείς, την εγκαταλείπουμε. Φοβάται για τον εαυτό της και μετά για εμάς. ΠΟΛΕΜΟΣ σου λέει.

Φεύγουμε και της δίνουμε οδηγίες. Σε λίγες ώρες θα βρίσκεται στο αεροπλάνο για Αθήνα. Θα περάσει μία ώρα ανάκριση από τις αρχές. Είναι και ο κορονοϊός. Το τέστ το έχει στα χέρια της αλλά οι ερωτήσεις στην έξοδο του Ισραήλ είναι επίμονες. Εμείς, οι προστάτιδες δεν θα είμαστε δίπλα της. Φύγαμε, όπου μας πρόσταξε το λειτούργημά μας.

Φτάσαμε στα σύνορα. Εγκαταλείπουμε το αυτοκίνητο και πάμε πεζή. Οι Ισραηλινοί συνοριοφύλακες είναι αντίθετοι. Εμείς συνεχίζουμε. Είμαστε πλέον στο Λίβανο. ΟΧΙ ΟΧΙ ΟΧΙ με προφάσεις. Δεν έχουμε άλλη λύση. Επιστροφή στη Χάιφα και μετά Αθήνα, όπως ήταν το πρόγραμμα.

Μπαίνουμε στο σπίτι, με σκυμμένο το κεφάλι. Η μικρόσωμη Μαρία είναι έξαλλη. “Σας μισώ καριόλες. Με παρατήσατε. Σας αγαπώ όμως, γιατί θυσιάσατε έναν άνθρωπο για να σώσετε πολλούς”.