Έριδες κι αέρηδες…Η θλιμμένη νύφη

της Βιτάλια Ζίμμερ.

Περιμένει τη στιγμή που θα αλλάξουν όλα. Θα φορέσει το πιο λαμπερό αραχνοΰφαντο κεντημένο στο χέρι νυφικό της. Είναι φτιαγμένο πάνω της, δεν ταιριάζει σε καμία άλλη. Όλα είναι έτοιμα, ήρθε η λιμουζίνα. Ο γαμβρός περιμένει στην εκκλησία.

Δεν θέλει να πάει. Ακόμα δεν μπορεί να εξηγήσει, πώς ενώ είναι μία ασήμαντη ανάμεσα σε πολλούς κατοίκους της μεγαλούπολης, τώρα θα γίνει μία πρωταγωνίστρια για λίγα λεπτά. Θα είναι όμορφη νύφη. Όσο άσχημη και αν είναι είναι, ο κόσμος θα πει ότι είναι όμορφη. Κομμωτές, μακιγιέρ, μανικιουρίστες την χτίζουν για να είναι τέλεια. Δεν μπορεί να καταλάβει γιατί δέχτηκε αυτό το γάμο. Το κοινωνικό ένστικτο την αναγκάζει να μην μείνει ανύπαντρη, να μην μείνει στο ράφι. Τα χρόνια περνάνε καλή μου. Πρέπει να αποκατασταθείς. Είπε ναι χωρίς να το εννοεί. Είναι κορίτσι ακόμα στην ψυχή….

Τα πάντα μπορείς να κάνεις, τα πάντα μπορείς να αγοράσεις αλλά ο έρωτας και η ελεύθερη βούληση δεν αγοράζονται… Η βροχή ξεκινάει… Βρέχει επειδή είναι στεναχωρημένη. Η φύση την σεβάστηκε, της στέλνει το μήνυμα…

“Οδηγέ σταμάτα… Ο γάμος θα γίνει εδώ… Σήμερον νυμφεύεται η δούλη του Θεού τη ζωή…”

Κι ο Θεός αντί για ρύζι, τη στόλισε με της βροχής χρυσές σταγόνες…