Η Σελήνη είναι γυναίκα

της Βιτάλια Ζίμμερ.

Είναι νύχτα γεμάτη σύννεφα. Το φεγγάρι πασχίζει να κάνει αισθητή την παρουσία του. Το κοιτάς και νομίζεις ότι κινείται αλλά είναι πάντα σταθερό. Τα σύννεφα κινούνται. Κάνει κρύο, μα η προσπάθεια αυτού του ουράνιου σώματος, γέννημα της Γης, σε παγιδεύει. Το φεγγάρι, η Σελήνη είναι μάγισσα της νύκτας. Το βλέμμα είναι απλανές και το μυαλό προσπαθεί να εξηγήσει πώς κάτι τόσο μεγάλο, στέκεται χωρίς να κρέμεται από κάπου. Αιωρείται από δυνάμεις αόρατες, που περιέγραψε ο Νεύτωνας.

Να, ο ουρανός καθάρισε για λίγο. Το βλέπω καθαρά. Βλέπω τους κρατήρες από συγκρούσεις άλλων ουράνιων σωμάτων. Δεν είναι κρατήρες. Είναι πληγές. Η Σελήνη είναι γυναίκα. Εξουσιάζει όλες τις γυναίκες της υφηλίου. Ο κύκλος της Σελήνης είναι 28 ημέρες. Σύμπτωση; Το ίδιο και οι γυναίκες. Ίδιος όρος, κύκλος, ίδια διάρκεια. Πώς γίνεται αυτό; Και στη μέση του κύκλου, η πανσέληνος και οι γόνιμες μέρες.

Κάθε γυναίκα έχει μία δίδυμη αδερφή, τη Σελήνη. Γιατί την ονόμασαν Σελήνη και όχι αλλιώς, με ένα αντρικό όνομα. Κάτι ήξεραν οι αρχαίοι. Κάτι που μας έκρυψαν για πάντα. Η Σελήνη μας εξουσιάζει. Προστάζει τα νερά στις θάλασσες, ορίζει τους ψαράδες.

Και στέκει εκεί χωρίς περιστροφή και χάνουμε τη σκοτεινή πλευρά της. Πρέπει να πας εκεί να τη δεις. Όπως η γυναίκα. Αν δεν την γνωρίσεις από κοντά, δεν θα δεις τη σκοτεινή πλευρά της.

Η γυναίκα και η Σελήνη είναι αδερφές δίδυμες. Για να την κατακτήσεις θες πυραύλους, στολές, εκπαίδευση, πολλά χρήματα και τον κίνδυνο να πεθάνεις. Και σαν θα φτάσεις στο κορμί της, μετά από λίγο πρέπει να φύγεις. Η Σελήνη είναι αφιλόξενη, είναι κρύα. Ξέρεις που είναι, τη βλέπεις κοντά, αλλά είναι μακρυά.

Η γυναίκα είναι η Σελήνη…