Έριδες κι αέρηδες…Ηρωίνη

της Βιτάλια Ζίμμερ.

Είναι όλα έτοιμα. Το βλέμμα λάμπει, τρίβει τα χέρια της από χαρά. Ένας αναπτήρας Bic, ένα κουτάλι, λίγο λεμόνι. Η κατεργασμένη σκόνη αποκαλύπτεται όταν ανοίγει το αλουμινόχαρτο. Τη ρίχνει όλη στο κουτάλι. Μετά στάζει δύο σταγόνες λεμονιού. Το κρατάει με τη βοήθεια του ποδιού. Φωτιά από κάτω με τον αναπτήρα. Μέσα σε λίγα λεπτά, το αυτοσχέδιο μίγμα που έμαθε από κάποιον άλλον είναι έτοιμο. Στηρίζει το κουτάλι επάνω στον πλαγιασμένο αναπτήρα για να μην χυθεί το πολύτιμο μίγμα. Βγάζει τη σύριγγα από τη μέσα τσέπη του δερμάτινου μπουφάν που αγόρασε από την Κωνσταντινούπολη. Σκίζει τη συσκευασία με τα δόντια και φτύνει το μικρό κομμάτι στο πάτωμα. Ο αγαπημένος της ξάδερφος είναι δίπλα της. Είναι συγκλονισμένος.

Βιάζεται να ολοκληρώσει την διαδικασία του εισιτηρίου προς την κόλαση. Τοποθετεί τη βελόνα στη σύριγγα. Ρουφάει το μίγμα με επιδέξιες κινήσεις. Πιέζει το έμβολο να φύγει ο αέρας που έχει εγκλωβιστεί στην αναρρόφηση του μίγματος. Ελέγχει προσεκτικά και κτυπάει με το δάχτυλο να φύγουν οι τελευταίες φυσαλίδες του αέρα.

Πιέζει το χέρι της να βρει φλέβα. Ψάχνει σημείο που δεν έχει καεί από προηγούμενη χρήση. Το βρήκε, καρφώνει τη βελόνα με μαεστρία. Πιέζει το έμβολο αποφασιστικά. Αφαιρεί τη σύριγγα, την βάζει στην άκρη και ξαπλώνει για το ταξίδι της φθοράς.

Αυτό που δεν ξέρει ακόμα είναι, ότι είναι τυχερή. Ένας εκ γενετής όγκος στο κεφάλι, δεν θα αναπτυχθεί εξαιτίας της ηρωίνης. Όταν θα αποτοξινωθεί οριστικά από τον διάβολο του Αφγανιστάν θα στραφεί σε βαριά φάρμακα και αλκοόλ. Οι βλάβες όμως είναι μόνιμες. Η μνήμη έχει υποστεί τεράστια ζημιά. Δεν μπορείς να συνεννοηθείς μαζί της πια.

Τα χρόνια πέρασαν και η ζωή κύλησε καλά. Την αγαπούν όλοι. Δεν προσβάλει ποτέ κανέναν και δίνει απλόχερα αγκαλιές και φιλιά. Είναι περίεργη.

Μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο. Είναι άρρωστη. Ο όγκος στον εγκέφαλο ξύπνησε. Δεν μπορεί να περπατήσει, πέφτει συνέχεια. Δύο μήνες πέρασαν και είναι ανάπηρη. Μιλάει ακατάπαυστα. Δεν βγάζεις νόημα από αυτά που λέει αλλά τουλάχιστον θυμάται πρόσωπα. Μετά από δύο μήνες θα τους ξεχάσει όλους. Η τρέλα είναι το επόμενο στάδιο. Το μόνο που μπορείς να κάνεις, είναι να καθίσεις δίπλα της. Το άγγιγμα το δέχεται. Τα δάκρυα τρέχουν ασταμάτητα. Είναι μη αναστρέψιμο.

Μετά κλείνουν τα μάτια. Είναι σε κώμα. Είναι φυτό, ένα κορίτσι της Λυρικής, με πτυχίο στο πιάνο και τέσσερις ξένες γλώσσες και πλούσια. Είναι ένα στάδιο πριν το τέλος. Τα μαλλιά της με τις κλασικές αφέλειες δεν υπάρχουν. Το κεφάλι της είναι γυμνό.

Ώσπου ήρθε το τέλος. Ένα τέλος λυτρωτικό. Η τελευταία φράση που του είπε είναι ότι τον αγαπά. Αρνήθηκε να ξαναδεί την ξαδέρφη του, για να έχει πάντα την επίγευση της αγάπης και της αξιοπρεπούς εμφάνισης. Με κόπο βρήκαν μία περούκα ίδια ακριβώς με τα μαλλιά της. Και στο χρώμα και στην κόμη.

Η τελετή είναι σπαρακτική. Ο αγαπημένος της ξάδερφος πήγε και την φίλησε στο κρύο μέτωπό της και χάιδευε τα χεράκια της αδιαφορώντας για τους υπόλοιπους. Σχεδόν καταρρέει. Βρίσκει το κουράγιο και φεύγει με αργό και σταθερό βήμα. Περπατάει βουρκωμένος προς την έξοδο, χωρίς να κοιτάξει πίσω ξανά…

Έχε γεια αγαπημένη μου…