Μπραχάμι…για μια χαμένη Ατλαντίδα

Περί όνου σκιάς…

Μεγάλη συζήτηση και ντόρος τρομερός στο Δημοτικό Συμβούλιο στη συνεδρίαση για τη διαμόρφωση της εν εξελίξει διαμόρφωσης της «Λεωφόρου» Αγ. Δημητρίου. Αφορμή η λευκή ψήφος της δημοτικής Συμβούλου που «ανήκε» στην Αντιπολίτευση. Η ενέργεια της θεωρήθηκε από τη Διοίκηση ψήφος συνείδησης ενώ από την Αντιπολίτευση προδοσία στις αρχές της παράταξης όπου και διεγράφη πάραυτα με συνοπτικές διαδικασίες. Ακολούθησαν σκληρές ανακοινώσεις εκατέρωθεν, παρεμβάσεις και σχολιασμοί πολιτών στα μέσα εικονικής πραγματικότητας και γενικά ένας αχταρμάς αντεγκλήσεων όπου επιστρατεύτηκαν οι συνηθισμένες πλέον (με την παραμικρή αφορμή)  κατηγορίες περί σεξισμού και από την άλλη όχθη οι σκληρές υπονοούμενες κατηγορίες περί εξαγοράς κλπ. 

Εμείς οι απλοί πολίτες όμως μείναμε με την απορία. Τελικά η νέα διαμόρφωση του δρόμου που επιχειρείται, θα λύσει, η τουλάχιστον θα βελτιώσει την απαράδεκτη εικόνα που παρουσιάζει σήμερα ο δρόμος η θα καταστρέψει εντελώς ακόμα και αυτήν εμπορική δραστηριότητα που καλώς η κακώς  υπάρχει σήμερα, όπως υποστηρίζουν οι καταστηματάρχες. 

Η αντιπαράθεση μας έδωσε την εντύπωση ότι υπάρχει για να συντηρεί μικροπαραταξιακές σκοπιμότητες. Η Διαχειριστές του Δήμου δέχονται άκριτα την πρόταση της περιφέρειας και δεν επεμβαίνουν στην ουσία του προβλήματος παρά μόνο σε επουσιώδεις λεπτομέρειες, η δε Αντιπολίτευση αντιδρά επειδή οφείλει να αντιδρά. Ας σταθούμε επιτέλους όμως στην καθημερινότητα και την αισθητική που μας περιβάλλει και μας ταλανίζει. Για τη διευθέτηση της σχέσης του πολίτη με το περιβάλλον καμία κουβέντα. 

 Οι ιματζινίστες προκειμένου να ταράξουν και να ξεφύγουν από την πεπατημένη που δημιουργεί τέρατα, πρότειναν την ουτοπική μεν, ουσιαστική δε, πρόταση να πεζοδρομηθεί ολόκληρη η Αγ. Δημητρίου, από Καλογήρους μέχρι την παραλία Αλίμου και να συνδεθεί με τραμ. Ο κατά γενική ομολογία, χειρότερος δρόμος της Αθήνας πρέπει να αλλάξει ριζικά και μαζί και η αντίληψη ότι και για κατούρημα να πάμε, παίρνουμε το ΙΧ μας. Όπως είναι σαφές μια τέτοια πιθανότητα παρ’ ότι δεν έχει καμμία πιθανότητα εφαρμογής, πιστεύουμε ότι λειτουργεί φαντασιακά μεν προωθητικά δε, γιατί προσπαθεί να μας κάνει να σκεφθούμε τη λύση με διαφορετική προσέγγιση. 

Πριν αρκετά χρόνια ο τότε υπουργός Δημοσίων Έργων, Μάνος, τόλμησε και πεζοδρόμησε την Ερμού, τον πιο εμπορικό δρόμο της Αθήνας. Έγινε ο κακός χαμός πρωτοστατούντων των καταστηματαρχών που φυσικά δεν έβλεπαν πέρα από τη μύτη τους. Είχαν συνηθίσει μαζί και οι καταναλωτές να παρκάρουν παντού δεξιά κι αριστερά του δρόμου σε «σύντομες» στάσεις, είτε να ψωνίσουν το κατιτίς είτε να χαζέψουν τις βιτρίνες. Σήμερα ο Μάνος μάλλον αισθάνεται δικαιωμένος. 

Σε κάθε περίπτωση ας μας πουν οι της Αντιπολίτευσης  τι προτείνουν να γίνει  και  ας αφήσουν τα περί νησίδας που σύμφωνα με τις προβλέψεις τους, θα είναι υπεύθυνη για όλα τα δεινά που θα ακολουθήσουν γιατί μάλλον συσκοτίζουν παρά δίνουν μια κάποια λύση , η δε Διοίκηση του Δήμου αποδεδειγμένα ανίκανη ακόμα και ένα χλοοτάπητα στο γήπεδο, να κρύβει την ανυπαρξία της στη λογική ας κάνουμε κάτι στο Δήμο και ας το κάνουν άλλοι.

Καλού κακού πάντως επαναφέρουμε και μια άλλη παλιότερη πρόταση για το μέλλον της πόλης μήπως είναι περισσότερο εφικτή και συγκινηθούν οι αρμόδιοι.

 

–

από black kat

Oι imaginistes διεκδικούν και επαναφέρουν ένα πάγιο αίτημά τους…»θάλασσα παντού»! Μια τεχνητή πλημμύρα που θα βουλιάξει το υπάρχον Μπραχάμι και θα το κάνει μια απέραντη θάλασσα…όπως η μυθική Ατλαντίς.

 

Ξένος σε ξένη πολιτεία
Μόνος κάπου σε μια γωνία
Φόβος μόνος δίχως ελπίδα
Κάποια χαμένη Ατλαντίδα

Ήττα σε χώρα ηττημένων
Νίκη στη χώρα των χαμένων
Υπάρχεις μέσα στα όνειρά μου
Ανάγκη σε φέρνει πιο κοντά μου

Πονάω που είμαι εδώ
Βουλιάζω που μόνος μου ζω
Κάποια χαμένη Ατλαντίδα
Σαν όραμα είδα

Αλέξης Καμπάς