Ιστορίες για την ποίηση (51)

Ο Γεώργιος Σουρής…Για την Αθήνα

 

Απ’ την παληά σου εποχή τίποτε δε σου μένει
Και κάθε μέρα κι από μια ανάμνησίς σου σβύνει,
Οι πιο αρχαίοι κάτοικοι περνούνε πια για ξένοι
Κι ένα σπιτάκι σου μικρό ολόρθο δε θα μείνει.

Και θαύμα πώς εσώθησαν μέσα στα τόσα νέα
Οι άγιοι Θεόδωροι και η Καπνικαρέα.

Φαντάζομαι τον πληθυσμόν δεκαπλασιασμένον
Τον Πειραιά να ενωθή με την κλεινήν Παλλάδα
Τον σύμπαντα Ελληνισμό εδώ συγκεντρωμένον
Και ούτε ένα κάτοικον εις την λοιπήν Ελλάδα.

Να μην υπάρχουν Θεσσαλοί, Κρήτες, Μυτιληναίοι
Και να γενούμε όλοι μας πολίται Αθηναίοι.