MARFIN, η ιστορία με μία άλλη ματιά…

γράφει ο Ντίνος Δαφαλιάς.

Το ημερολόγιο έγραφε 5 Μαΐου 2010. Ήταν ημέρα γενικής απεργίας και είχε προγραμματισθεί πορεία από την ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και το ΠΑΜΕ. Η συνέχεια είναι γνωστή. Η σοκαριστική εικόνα στο μπαλκονάκι με τα θύματα, θα μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη των ανθρώπων. Οι φυσιολογικοί άνθρωποι δακρύζουν και οι ανώμαλοι, άρρωστοι, βλαμένοι χαίρονται.

Υπάρχουν όμως και άλλα γεγονότα, τα οποία δεν είναι όλα γνωστά. Η δολοφονική μολότοφ έφυγε από χέρια ανθρώπων. Προβοκάτσια είπαν κάποιοι. Τελικά, δεν καταδικάσθηκε κανείς. Ωραία, δεν τους βρήκαμε αυτούς που πέταξαν τη μολότοφ. Δεν βρήκαν όμως και αυτούς που εμπόδισαν την πυροσβεστική αντλία να προσεγγίσει το σημείο, ούτε και αυτούς που μας πέταξαν τον τροχήλατο πυροσβεστήρα στην πλατεία Καρύτση. Κάποιοι είχαν κάνει λαϊκό δικαστήριο ως τζιχαντιστές και είχαν βγάλει ετυμηγορία: «Εις θάνατον για προδοσία της απεργίας». Σε μία δημοκρατική χώρα όπου η θανατική ποινή έχει καταργηθεί, τελικά την εφαρμόζουν άσχετοι και όχι δικαστές. Ποιος είναι ο φασίστας; Ποιος είναι αυτός που έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για το ποιος θα ζήσει και ποιος θα πεθάνει; Ποιος είναι αυτός που αποφασίζει να πεθάνεις επειδή εργάζεσαι σε τράπεζα; Ποιος είναι αυτός που αποφασίζει να καταστρέψει 20 οικογένειες;

Η ΟΤΟΕ καταλόγισε ευθύνη στα αφεντικά των υπαλλήλων, με το σκεπτικό ότι εμπόδιζε τους εργαζομένους να συμμετάσχουν στην απεργία. Η ΟΤΟΕ ξεχνάει όμως, ότι δεν εκπροσώπησε ποτέ το σύνολο των τραπεζικών υπαλλήλων. Εντέχνως μας χρέωνε συνδρομή, αλλά εκπροσωπούσε μόνο όσους ανήκαν στη συλλογική σύμβαση εργασίας και όχι τους υπαλλήλους με ατομική σύμβαση. Τα 50€ ανά εξάμηνο τα έπαιρνε όμως, αλλά στους αγώνες της και στις δηλώσεις της δεν υπήρχε αυτή η κατηγορία υπαλλήλων. Επίσης, εκείνη την ημέρα δεν συμμετείχε στην απεργία. Συμφωνεί όμως έμμεσα, ότι η ποινή είναι θάνατος.

Εκείνη την δύσκολη εποχή, η ρητορική του μίσους είχε στοχοποιήσει και τους τραπεζικούς υπαλλήλους. «Να καείτε ρε πούστηδες», φώναζαν απέξω. «Κάψτε τους πλούσιους», έκραζαν οι παλαβοί. Ήταν τέτοιο το μίσος, που μπέρδευαν τον τραπεζικό υπάλληλο με τον τραπεζίτη. Κι όπως έλεγε κι ένας συνάδελφος, «πρώτη φορά βλέπω τραπεζίτη να πηγαίνει με το 550 στη δουλειά του». Ας μην γελιόμαστε. Υπήρξε και υπάρχει πολιτική κάλυψη για την δολοφονία των εργαζομένων.

Κι όμως, στα δύσκολα δουλέψαμε 24 ώρες για να γεμίσουμε τα ΑΤΜ, για να πάρει ο κόσμος τα 60 ευρώ, τα οποία μερικές φορές ήταν 50, γιατί δεν υπήρχαν 20ευρα. Κάθε μέρα, προσγειώνονταν αεροπλάνα με σάκους μετρητών από τον ESM. Τα μετρητά, ειδικά στην περίπτωση του τραγελαφικού δημοψηφίσματος, επαρκούσαν για μία εβδομάδα. Ας είναι καλά ο Στουρνάρας…

Τελικά, η MARFIN θα απορροφηθεί από την Πειραιώς, όπως όλες οι Κυπριακές τράπεζες, οι οποίες λειτουργούσαν με ένα ιδιότυπο καθεστώς, δηλαδή ήταν υποκαταστήματα. Οι απορροφήσεις τραπεζών από την Πειραιώς δημιούργησαν μία σειρά προβλημάτων στη λειτουργία της, ειδικά στο δίκτυο καταστημάτων. Στην Πειραιώς, πήραμε την απόφαση να πάω σε όλη την Ελλάδα σε διάφορα καταστήματα, μικρά-μεγάλα, πρώην Αγροτικής, πρώην Κύπρου κλπ. Πήγα και σε ένα μικρό κατάστημα της Αθήνας, στην περιοχή Ζωγράφου. Εκεί βρήκα μία συνάδελφο, η οποία επέζησε του εμπρησμού. Ένιωσα μεγάλη στεναχώρια. Τα θύματα των εμπρηστών δεν είναι μόνο οι νεκροί. Είναι και αυτοί που γλίτωσαν. Η συνάδελφος ήταν σε μία κατάσταση που αδυνατώ να περιγράψω, αλλά είμαι σίγουρος ότι δεν θα ήθελα να βρίσκομαι στη θέση της. Παρά το γεγονός, ότι έπρεπε να μιλήσω μαζί της για διάφορα θέματα που άπτονταν της λειτουργίας του καταστήματος, το απέφυγα και η συζήτηση για τα θέματα αυτά έγινε με τον ευγενικό διευθυντή του καταστήματος. Υπήρχε θέμα…

Κι έρχεται η παραχάραξη της ιστορίας. Στην ΕΡΤ για παράδειγμα. Ούτε μολότοφ, ούτε νεκροί. Κι ένα μνημείο-περίγελος για τους ίδιους τους υπαλλήλους, που σύμφωνα με πολλούς απεικονίζει το σχόλασμα, ενώ κατά άλλους μία πορδή εντός του ασανσέρ και την απόγνωση για εισπνοή άοσμου αέρα…

Ο «διάλογος» ακόμα συνεχίζεται για αυτή τη μαύρη σελίδα της Ελλάδας. Υπάρχουν ακόμα υποστηρικτές του εμπρησμού, επικριτές και βέβηλοι του μνημείου και οπαδοί της φωτιάς. Είναι κρίμα να γράφονται διθύραμβοι εμπρησμών από το περιβάλλον πρώην τραπεζικών υπαλλήλων, που πήραν σύνταξη στα 45, χωρίς να μάθουν τι είναι χρέωση και πίστωση και είναι τώρα αιρετοί της τοπικής αυτοδιοίκησης.