Παραδοξολογίες (2)…

Νίκου Ρέγκα – Ο εχθρός*

 

Ο εχθρός μου έψαξε και με βρήκε μ’έναν παράξενο και σχεδόν γελοίο τρόπο σ’ αυτήν την πλατεία, στο πίσω μέρος μιας εκκλησίας, όπου καθόμουν όπως πάντα μόνος και διάβαζα. Μια ξεθωριασμένη τέντα, φλύαροι εύποροι πελάτες, άκεφοι άνθρωποι των γραμμάτων, κινηματογραφιστές, ηθοποιοί της μόδας. Ήρθε προς το μέρος μου με μικρά πλάγια βήματα, τόσο εμφανώς παραπλανητικά που έμοιαζε σαν να έστηνε ο ίδιος παγίδα στον εαυτό του και υπολόγιζε τις τελευταίες κινήσεις, έβαζε την τελική πινελιά. Ο σβέρκος του είχε παχύνει κι αυτή τη φορά φορούσε γραβάτα, πάνε πια τα ποιητικά και ανοιχτόχρωμα πουκάμισα. Κανείς διαλέγει τους φίλους του μα και τους εχθρούς του, σκέφτηκα. Χαμογελούν γεμάτοι δηλητήριο, πιστοί στο καθήκον, στην ενσωμάτωσή τους πάνω μας. Είμαστε κλαδιά από τα οποία κρέμονται σαν στόματα που μόλις γεύτηκαν  τους τελευταίους καρπούς. Όρθιος δίπλα μου, ρούφαγε τις σελίδες, κάθε φράση του βιβλίου τον έφερνε όλο και πιο κοντά, κάθε λέξη και ανάσα του. Τώρα τον ένιωθα γερτό από πάνω μου, ένα ακίνητο σαγόνι, μια ενοχλητική μύτη. Τα μάτια του περιεργάζονταν τις σελίδες, ταξίδευαν με τα δικά μου. «Πώς σου φαίνεται το βιβλίο μου; Έκανα καιρό να το τελειώσω, mon vieux», είπε.

2010

Αναδημοσίευση:  https://periodikotrypa.wordpress.com/2019/07/08/%cf%8d%cf%80%ce%bd%ce%bf%cf%82/

*Ο Νίκος Ρέγκας είναι μεταφραστής και λογοτέχνης.