Οὐ πολλοῦ δέω χάριν ἔχειν, ὦ βουλή, τῷ κατηγόρῳ

Ντίνος Δαφαλιάς.

Ίσως η πιο διάσημη εναρκτήρια δικανική φράση, στην ιστορία. Αυτή η έντεχνη και συνάμα ευγενική φράση, ξετυλίγεται στον λόγο “Ὑπὲρ τοῦ ἀδυνάτου”, του Λυσία. Η συνέχεια του λόγου, θα αποδειχθεί πολύ πιο σκληρή για τον αντίδικο. Το δικανικό τέχνασμα καταγράφεται στην ιστορία για πάντα.

Θα δανειζόμουν αυτή τη φράση εάν ήμουν ο περιφερειάρχης που έχει στήσει το κακόγουστο για πολλούς, πασχαλιάτικο σκηνικό με τους λαγούς, χωρίς πετραχήλια. Δεν θα σταθώ στην κριτική του σκηνικού, διότι δεν γνωρίζω με ποια διαδικασία προέκυψε αυτό. Μπορεί ο ίδιος να το επέβαλε, μπορεί και να το ανέλαβε καμιά “επιτροπή”. Σημασία έχει ότι δεν γνωρίζω.

Επίσης, σημασία έχει, ότι κατακρίνεται από μία μερίδα «αγωνιστών» συμπολιτών μας, που φανερά τον επικρίνουν για πολιτικούς και μόνο λόγους ενώ επίσης φανερά “ποιούν την νήσσαν” για τον τόπο τους, παρότι ζήτησαν την ψήφο του λαού το 2019 στις δημοτικές εκλογές.

Έχουμε και λέμε:

Πατούλης: Πλήρωσε και στόλισε κάτι κακόγουστο (για κάποιους) το Πάσχα.

Η δικιά μας: Πλήρωσε και δεν στόλισε για Χριστούγεννα.

Τώρα κάνουμε τις αντικαταστάσεις στο ρήμα “πληρώνω” και επαναδιατυπώνουμε την ουσία του θέματος.

Πατούλης: Πήρε τα λεφτά μας και στόλισε κάτι κακόγουστο (για κάποιους) το Πάσχα.

Η δικιά μας: Πήρε τα λεφτά μας και δεν στόλισε για Χριστούγεννα.

Να δεχθώ ότι είναι κακόγουστο, διότι μάλλον ταυτίζομαι με αυτήν την άποψη. Τουλάχιστον κάτι στόλισε και είναι κάτι προσωρινό, σε σχέση με τον μόνιμο μοντέρνο Σοβιετικό κυβισμό, που κυριαρχεί στο δήμο, με τα παρτέρια να απαξιώνονται και να περιορίζονται στη χρήση βιολογικών απορριμάτων από τα συμπαθή τετράποδα, εξαιτίας των αφεντικών τους.

Κι όπως έχει ειπωθεί μέσα από τον πολυδιάστατο χώρο των imaginistes, “προηγμένη είναι μία πόλη, όταν ο ανάπηρος μπορεί να πάει μόνος του στη δουλειά του, με τα μέσα μαζικής μεταφοράς, χωρίς τη βοήθεια άλλων και να καταφέρει να επιστρέψει ζωντανός στο σπίτι του”. Αυτός ο σκληρός-αφοριστικός μα και σωστός ορισμός, τοποθετεί το δήμο. ως προς την ποιότητα ζωής, στον πάτο του βαρελιού με τα σκουπίδια, εκεί που συγκεντρώνονται χωρίς ελπίδα διαρροής, όλα τα ζουμιά της αργής και απευκταίας αποσύνθεσης. Η μόνη διέξοδος της μπίχλας είναι μέσω της εξάτμισης που εκλύει κακοσμία.

Στην εικόνα βλέπουμε ένα κεκλιμένο πεζοδρόμιο, από τα λίγα με τόσο μεγάλο πλάτος σε όλο το δήμο. Τελικά κατάφεραν και το έκαναν κι αυτό μικρό, πιθανόν με το πρόσχημα ότι θα φυτευθούν δέντρα. Καμία σχέση! Δέντρα δεν μπήκαν παντού, ενώ το τελικό αποτέλεσμα είναι η αδυναμία χρήσης του από έναν άνθρωπο με αναπηρικό καροτσάκι ή με Π. Εκτός από τα πρακτικά θέματα, προκύπτει και το θέμα της αισθητικής. Αυτοί οι κύβοι από τσιμέντο, που μάλλον προορίζονταν για βάση στήριξης για παγκάκια, παρέμειναν ως “πετρωμένο φυγείν αδύνατον”, για να υπενθυμίσουν την αέναη άφθαρτη ταλάντωση, μεταξύ άγριου κομμουνισμού και ΠΑΣΟΚ, στο “Νέο Ανατολικό Βερολίνο”, που το μόνο που έχει να επιδείξει, είναι η «οξυδέρκεια» στα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Αυτή η στάση, πιθανόν να κατέστησε τον δήμο κακό ή απαξιωμένο συνομιλητή, με τις υποχρεωτικά συνεργαζόμενες υπηρεσίες του κράτους…

Το σχέδιο του πεζοδρομίου θυμίζει χοντρό μάλλινο πουλόβερ της δεκαετίας του ‘80, που τώρα όλοι λέμε ότι δεν τα φορέσαμε ποτέ.