Ανάστασις Κυρίου, αφετηρία ημών εστί

γράφει ο Ντίνος Δαφαλιάς.

Ελληνική επαρχία, 6 Μαΐου 1956, Πάσχα. Το τοπίο είναι ασπρόμαυρο με αποκλειστική ευθύνη της προσιτής τεχνολογίας της εποχής. Οι πασχαλιές είναι ανθισμένες και το υπέροχο ροζ χρώμα τους συνοδεύεται σε πλήρη αρμονία με την ευωδία του έαρος.

Το σκηνικό συνοδεύεται με το πέτρινο σπίτι με αυτοσχέδια παντζούρια από ξύλο, όχι αγορασμένο, μα κομμένο στο χέρι. Το κλασσικό ασβέστωμα λίγο πριν το Πάσχα έχει ολοκληρωθεί. Τα σπίτια δεν έχουν τηλέφωνο και ρεύμα. Το κλάδεμα του αμπελιού τον Μάρτη προσφέρει την καλύτερη καύσιμη ύλη για το ψήσιμο του οβελία. Οι σούβλες είναι κι αυτές ξύλινες, φτιαγμένες γυαλισμένες στο χέρι και μακριές, για να μην καίγονται οι άνθρωποι από τη φωτιά.

Οι οβελίες δεμένοι και ραμμένοι καλά επάνω στις σούβλες. Πρέπει να γίνει σωστά, γιατί στο ψήσιμο του αρνιού δεν έχεις δεύτερη προσπάθεια. Τα πρόσωπα είναι χαρούμενα, καμαρώνουν όλοι το βιός τους, τα παιδιά τους, τα μωρά τους.

Όλη η γειτονιά ψήνει σε ένα σημείο. Ένα σημείο που στον πόλεμο στρατοπέδευαν οι Γερμανοί. Ο πόλεμος, κι ο ένας κι ο άλλος, ο εμφύλιος έχει τελειώσει. Στη φωτογραφία είναι όλοι μαζί, αντίπαλοι και συμπολεμιστές του εμφυλίου. Αυτοί είναι δυνατοί, έχουν ξεχάσει όπως πρέπει.

Βλέπω γνωστούς, γείτονες του παππού μου και της γιαγιάς μου. Η τότε ηλικία όλων, είναι μικρότερη από την δική μου τώρα. Να, στη μέση ο Ηλίας που κρατάει στην αγκαλιά του τον Άρη, που πέθανε πριν από λίγο καιρό. Αναγνωρίζω συγγενείς, που αν ταξίδευα τώρα πίσω στο χρόνο, θα ήταν 15-20 χρόνια μικρότεροί μου και παρ’ όλα αυτά θα έδειχναν γηραιότεροι. Τότε όλα ήταν δύσκολα. Καλλιεργούσες για να έχεις τροφή εσύ και τα ζώα που σου έδιναν αυγά, γάλα και λιγοστό κρέας. Ο παππούς μου ήταν ξυλουργός, οικοδόμος, αγρότης. Μια ζωή δουλειά στην ήλιο και στη σκόνη το καλοκαίρι και στη λάσπη και το κρύο τον χειμώνα.

Το προηγούμενο βράδυ βρέθηκαν όλοι στην εκκλησία, για να γιορτάσουν την Ανάσταση. Η Ανάσταση είναι μία μεγάλη γιορτή αγάπης. Είναι μία από τα τρία ορόσημα του έτους. Τον Σεπτέμβριο είναι η πρώτη αφετηρία που αλλάζουν όλες μας οι συνήθειες, καθοδηγούμενοι από την έναρξη των σχολείων. Τα Χριστούγεννα είναι η δεύτερη αφετηρία, όπου ελπίζουμε κάθε χρόνο για μία καλύτερη χρονιά. Και την Άνοιξη, η καινούρια αρχή. Είναι η Ανάσταση. Είναι η στιγμή που θα φιληθούμε όλοι, συγγενείς και φίλοι, ελπίζοντας σε καλύτερες μέρες, ερμηνεύοντας το μήνυμα της Ανάστασης ως αισιοδοξία, με χρυσά γράμματα γραμμένη. Είναι η στιγμή που θα μιλήσουν ξανά τα αδέρφια, μετά τον μεγάλο τσακωμό.

Και φτάνουμε στο σήμερα, κοιτώντας το χθες. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να γιορτάσουμε όπως πριν δύο χρόνια. Το δίδαγμα του παρελθόντος είναι ένα.

«Η κακουχία δεν μας απαγορεύει να είμαστε αισιόδοξοι.»

Καλή Ανάσταση!