Eurobasket 1987

γράφει ο Ντίνος Δαφαλιάς.

Είναι νωπές οι μνήμες μας για την τεράστια επιτυχία του Ελληνικού μπάσκετ. Το 1987 είναι ορόσημο στην ιστορία του αθλητισμού. Ο Δαυίδ νικά ξανά τον Γολιάθ. Η Ελληνική ψυχή βγαίνει ξανά στην επιφάνεια. Ήταν μία στιγμή που οι Έλληνες ήταν ξανά ενωμένοι, γιατί έχουμε συνηθίσει αλλιώς. Ακόμα και οι άσχετοι ασχολήθηκαν με το μπάσκετ.

Μετά τη λαμπρή νίκη εναντίον της Σοβιετικής μπασκετικής μηχανής, είχα να κάνω και κάτι άλλο. Να διαβάσω κάτι τις για την επόμενη μέρα που έγραφα Πανελλήνιες. Πανελλαδικές τις είχε πει ο Αντρέας που άλλαζε ονόματα και το πουλούσε ως ΑΛΛΑΓΗ. Τότε που τα μονά-ζυγά στο κέντρο έγιναν μικρά-μεγάλα. Έλεος…

Ο Γκομέλσκι φιλά τον Νίκο Γκάλη. Ομολογεί με τον πλέον όμορφο τρόπο την ήττα του. Είναι η πιο δυνατή στιγμή του Eurobasket. Ο μικρόσωμος συγκριτικά Γκάλης, ένας ακόμα Δαυίδ, δεν μπορεί να ηττηθεί από τους κατά πολύ ψηλότερους Ρώσους, Λιθουανούς, Λετονούς.

Την άλλη μέρα το πρωί, στο δρόμο για το Λύκειο, συνάντησα τον κολλητό μας, τον Κίμωνα. Κνίτης βαρβάτος εκείνος, αντικνίτες οι υπόλοιποι δύο της παρέας. Όμως ήμασταν κολλητοί. Το θέμα συζήτησης ήταν ο τελικός του Eurobasket, που έγινε μόλις λίγα μέτρα από το σχολείο μας, που ήταν εκεί κοντά στο ΣΕΦ. «Πάντως και η Σοβιετική Ένωση καλά έπαιξε χθες. Ήταν πολύ καλοί».  Αυτό ήταν… «Κίμωνα, διακρίνω μία μικρή στεναχώρια. Ρε μήπως ήσουν με τους άλλους;» τον ρώτησα. Αμίλητος ο Κίμωνας. «Σκάσε ρε μαλάκα με τα κουκουετζίδικά σου. Τι στο διάολο κάνετε εκεί στην ΚΝΕ;» τον ρώτησε ο ΠΑΣΟΚΟΣ Βασίλης. Σταματήσαμε σε ένα καφενεδάκι δίπλα στο σχολείο για έναν Ελληνικό καφέ που ήταν ο φτηνότερος ενώ ο καφετζής αγνοούσε ηθελημένα την ύπαρξη του φραπέ. «Φέρε δύο ελληνικούς βαρύ γλυκούς και έναν χωρίς ζάχαρη για τον Κίμωνα.» του είπα. Και συνεχίζω «Κίμωνα, σήμερα κερνάει ο ηττημένος κι ας μην βάλαμε στοίχημα. Πούστη θα πληρώσεις…»

Και σκάσαμε στα γέλια