Η αρκούδα

του Αργύρη Νικολάου.

 

Μέχρι τώρα άκουγα γι’ αυτήν ή έβλεπα τα σημάδια της, ψες την είδα σ’ όλη της τη μεγαλοπρέπεια. Κατά τις οχτώ το δείλι είχα πάρει με το αυτοκίνητο έναν ανηφορικό χαλικόδρομο, και καθώς πήρα την τελευταία στροφή για να βγω στο χωριό, δέκα μέτρα από το πρώτο σπίτι, την είδα στη μέση του δρόμου και γύρω της να παίζουν αμέριμνα τα μικρά της.

Ήτανε στα τέσσερα και μόλις με αντιλήφθηκε σηκώθηκε στα δύο καταλαμβάνοντας όλο τον ορίζοντα. Κοκάλωσα απ’ το μέγεθος και την γενναία αποφασιστικότητά της. Από δειλία δε σήκωσα τα μάτια να συναντήσω το βλέμμα της.

Πριν ακόμα σκεφθώ, τα μικρά χώθηκαν στο δασωμένο κι αμέσως μετά τα ακολούθησε αυτή. Ο δρόμος ήταν απίστευτα άδειος και τον ακολούθησα. Το βράδυ, καθώς αφηγούμουν το συμβάν, ένας με ρώτησε αν έβγαλα φωτογραφίες…