Τρεις Alfa

θυμάται ο Ντίνος Δαφαλιάς.

Αρνούμαι να ανακαλέσω από τη μνήμη την ακριβή ημερομηνία. Θυμάμαι μόνο ότι ήταν καλοκαίρι και είχαμε γάμο. Ήταν ο γάμος του κολλητού, κάπου εκεί στο Αίγιο. Το σενάριο είχε στηθεί. Το αυτοκίνητο του γάμου θα ήταν η δική μου Alfa Romeo, μία  δίλιτρη κόκκινη Veloce αδάμαστη κυρία, με μπλοκέ διαφορικό 27%, πίσω κίνηση φυσικά, ξύλινο τιμόνι και ταμπλό. Τα δυο όργανα, στροφόμετρο και κοντέρ, ήταν σα δίκαννο έτοιμο να σε πυροβολήσει. Ξεχωρίζει το όργανο για την πίεση του λαδιού. Είναι χρήσιμο σε αυτό το μοτέρ…

Ο κολλητός την είχε πουλήσει σε μένα κι έτσι γίναμε κολλητοί. Μετά πήρε μια GTV δίλιτρη, αυτή με το σασμάν πίσω. Καλή ήταν, αλλά πολύ βαριά βρε παιδί μου. Στο παιχνίδι μπήκε και μία τουρμπο-ντίζελ 164 με ιταλικά νούμερα. Πήγαμε στην Πάτρα να την πάρουμε για να βγει η υποχρέωση. Το δρομολόγιο ήταν από τον παλιό δρόμο, χωρίς διόδια, με στροφιλίκια που σε ανάγκαζαν να αλλάζεις ταχύτητες συνέχεια. Είναι άλλο πράγμα η μετακίνηση κι άλλο η οδήγηση.

Μπροστά ο κολλητός με το ντίζελ. Σε κάθε κατέβασμα πέταγε απίστευτο ντουμάνι. Οι μόλις 2.500 στροφές έδιναν απίστευτη ροπή και κατάπινε όλα τα προπορευόμενα οχήματα. Και πριν προλάβει να συνέρθει ο δυστυχής οδηγός από το ντουμάνι, έβλεπε άλλες δύο κόκκινες Alfa να τον προσπερνούν σαν σταματημένο. Κόβαμε μόνο στις διασταυρώσεις με τις γραμμές.

Το χάσιμο ήταν εκεί στο Λαμπίρι. Τρίτη τελειωμένη, την άφηνες γιατί είχε χάσιμο ο δρόμος, αλλά εμείς ξέραμε ότι μετά ήταν ευθεία. Κουμπώναμε την τετάρτη και περιμέναμε. Προσωρινή απώλεια βαρύτητας, ένα μικρό άλμα και μετά από 200 μέτρα απότομη αριστερή. Κάθισμα και πισινός δεν είναι πια μαζί. Ευτυχώς τα 4 δισκόφρενα ήταν αρκετά.

Τρία άτομα, τρία αυτοκίνητα και κόστος καυσίμων για μόλις 40 χιλιόμετρα, ένα πεντοχίλιαρο ο καθένας. Ότι πιο αντι-οικολογικό… Τα τέσσερα καρμπυρατέρ ανοίγουν ταυτόχρονα και οι φιλτροχοάνες σε αγριεύουν. Περισσότερο θόρυβο κάνει η εισπνοή της Alfa, παρά η εκπνοή από την πειραγμένη εξάτμιση. Ευτυχώς τα λάστιχα έχουν ζεσταθεί και κρατάνε λιγάκι. Η 164 με μπροστινή κίνηση δεν προσφέρει συγκινήσεις στη στροφή. Η GTV δεν κουνάει πισινό καθόλου. Έχει το σασμάν πίσω και το αυτοκίνητο είναι μπαλανσαρισμένο. Μόνο η Veloce δείχνει χαρακτήρα και πρέπει να είσαι χεράς και να έχεις τη σωστή ταχύτητα στο κιβώτιο. Η Veloce ήταν ένα αυτοκίνητο που σε ανάγκαζε να υπολογίζεις την οδήγηση στα στροφιλίκια, όχι με το κοντέρ, αλλά με το στροφόμετρο. Έπρεπε να έχεις δύναμη στο διαφορικό για να την μαζέψεις.

Τρεις γενιές Alfa στον ίδιο δρόμο, την ίδια χρονική στιγμή. Τρία μοντέλα πετυχημένα αλλά και σε φθίνουσα πορεία ως προς την απόλαυση της οδήγησης. Η κόκκινη Veloce κάνει την καρδιά σου να χτυπάει. Σε κάθε στροφή είσαι υποψήφιο θύμα της. Αν την πας σιγά, μπουκώνει και αν την πας γρήγορα, πρέπει να έχεις το νου σου…

Φτάσαμε. Στολίζουμε τη Veloce με δύο ανθοδέσμες χωρίς να το παρακάνουμε. Πάω να πάρω τη νύφη να την πάω στην Εκκλησία. Ο κόσμος περιμένει. Ο κόσμος κοιτά, τις δύο νύφες…

Τώρα κάνω την ίδια διαδρομή, πολύ πιο ήρεμος με ένα γερμανικό αυτοκίνητο που μόνο τα όργανα θυμίζουν τη Veloce. Ο κινητήρας είναι πολύ πιο δυνατός, ο ήχος των φιλτροχοάνων έχει αντικατασταθεί από τη σχάστρα της τουρμπίνας, τα φρένα είναι καλύτερα, άλλα κώλο δεν κουνάει…

Σημείωση: Υπήρχαν δύο ακόμα εκδοχές της Veloce που ο κόσμος τις μπέρδευε. Μοντέλο Sprint ή 1750 και η Junior, μόλις 1300 cc. Στον κόσμο επικράτησε η ονομασία Junior. Όμως, η σωστή ονομασία του δίλιτρου ήταν GT V, δηλαδή GT Veloce. Αργότερα, τα τρία γράμματα κόλλησαν και γεννήθηκε η GTV.

Αφιερωμένο στον Σ.Κ. που εδώ και πολλά χρόνια δεν είναι πια μαζί μας…