Γυαλιά πρεσβυωπίας

της Βιτάλια Ζίμμερ.

 

Κάθε λαός νομίζει ότι βρίσκεται στο επίκεντρο του κόσμου. Έτσι και οι Έλληνες νομίζουν ότι όλοι οι υπόλοιποι λαοί ασχολούνται με τον Μητσοτάκη και τον Τσίπρα. Η αλήθεια είναι ότι ασχολήθηκαν με τον Τσίπρα πριν μερικά χρόνια… Δεν θα ήθελα να επεκταθώ σε καμία περίπτωση.

Τα νέα από Ελλάδα καταφθάνουν όμως, διαρρέουν στη συσκευή μου λόγω αλγορίθμων, αλλά ευτυχώς η όχληση γίνεται ολοένα και μικρότερη.

Δύο είναι τα θέματα της επικαιρότητας. Η συγγνώμη του Μητσοτάκη και ο ακτιβισμός με το γνωστό χυδαίο hashtag. Η συγγνώμη του Μητσοτάκη ήταν έναν μάθημα προς τους οπαδούς του, που θεώρησαν εσφαλμένα ότι «η κυβέρνησή τους» τα έκανε όλα σωστά, σε αντιπαραβολή με τα όσα τραγικά συνέβησαν στο Μάτι. Δεν νομίζω ότι το κατάλαβαν.

Το δεύτερο θέμα, οι πρωκτοί που σχημάτισαν το χυδαίο hashtag. Με ανάγκασαν να φορέσω τα καταραμένα γυαλιά πρεσβυωπίας για να δω καλύτερα. Τρεις άνθρωποι σπαταλήσαμε το χρόνο μας για να εστιάσουμε σε αυτήν την ομολογουμένως πρωτότυπη δράση. Τρεις άνθρωποι με διαφορετικές ιδέες και απόψεις για τα πάντα.

Παρατηρώ ότι το γράμμα «Α» δεν είναι σχηματισμένο σωστά. Το πρόσωπο πρέπει να κοιτάει προς τα κάτω και κάποιοι μάλλον δυσκολεύονται στην αναπνοή. Οπότε, για σχηματιστεί το «Α» πρέπει το πρόσωπο να τοποθετηθεί επί πρωκτού. Ένα σαρδόνιο χαμόγελο εμφανίζεται. Τα γεννητικά τους όργανα ακουμπούν στο έδαφος. Μία λοίμωξη καραδοκεί. Και οι γνωστές ψείρες…

Το λόγο παίρνει η ωμή Σάρα. «Η λοίμωξη δεν είναι πρόβλημα. Δεν τα χρησιμοποιούν… Η εικόνα δεν παραπέμπει ούτε σε παρτούζα». Ξεσπάμε σε γέλια…

Το λόγο παίρνει ο επισκέπτης Άγγλος Προτεστάντης, ο Μαρκ. «Oh my god. There is a dog. What the fuck the dog was doing there?”

Αυτό ήταν. Πέταξα τα γυαλιά πρεσβυωπίας πάνω στο γραφείο, είπαμε ευγενικά στο Μαρκ ότι πρέπει να φύγουμε. Πήρα το κλειδί του αυτοκινήτου. Πάμε να οδηγήσουμε νύχτα στην Autobahn…