Η κυρία Θρησκευτικού

θυμάται ο Ντίνος Δαφαλιάς.

Όταν πήγαινα στο Γυμνάσιο, εκεί στην Καλλιθέα, είχαμε μία θρησκευτικού κάπως περίεργη. Φορούσε μόνιμα φουστάνες, κάτι παπούτσια σαν καθηγήτρια κατηχητικού κι από πάνω μία ζακετούλα. Όλα ήταν σε καφέ χρώματα. Είχε τα μαλλιά κότσο και τα γυαλιά της ήταν πατομπούκαλα με χοντρό καφέ σκελετό. Πριν κάτσει στην καρέκλα σήκωνε προσεκτικά τη φουστάνα έτσι ώστε να απλωθεί γύρω από την καρέκλα. Δηλαδή, το βρακί ακουμπούσε στο κάθισμα. Δεν σηκώθηκε ποτέ κατά τη διάρκεια του μαθήματος.

Περπατούσε μονίμως αργά και εάν έβαζες το δάχτυλό σου μπροστά στο πρόσωπό σου, μπορούσες να κρυφτείς από εκείνη. Στους βαθμούς όμως ήταν δίκαιη. Έλεγες παπαγαλία το μάθημα; Είκοσι! Κάθε λέξη που ξεχνούσες ήταν και ένας βαθμός μείον. Ερωτήσεις κριτικής σκέψης δεν έγιναν ποτέ.

Ήταν η χαζή καθηγήτρια του σχολείου και εικάζαμε ότι ήταν ανύπαντρη.

Φεύγοντας για το Λύκειο την ξεχάσαμε όλοι. Παρόλα αυτά, η φυσιογνωμία της κυρίας Φ. (ναι το θυμάμαι το επίθετό της) ήταν αδύνατο να διαγραφεί από τη μνήμη μου. Λες και το ‘ξερα.

Ένα βράδυ αποφασίσαμε να πάμε σε ένα σκυλάδικο στην Αχαρνών. Τραγουδούσε ο Φλωρινιώτης, σχεδόν ξεπεσμένος. Το τραπέζι ήταν σε ένα ελαφρώς υπερυψωμένο χώρο και έβλεπες όλα τα τραπέζια εκτός από την πίστα. Σε μία άλλη άκρη ήταν τέσσερεις τριαντάρηδες με ξεκούμπωτα πουκάμισα, μαλλί αφάνα και φουλ στο μουστάκι.

Μετά από δέκα λεπτά μπαίνουν τρεις γριές με μίνι φούστες, διχτυωτά καλσόν, μαλλί από κομμωτήριο. Δεν είναι δυνατόν! Ναι!!! Είναι η θρησκευτικού, η χαζή… Με δερμάτινη μίνι φούστα, τα επισκευασμένα βυζιά σχεδόν έξω, μπότες, χωρίς τα γυαλιά κι ο κότσος εξαφανισμένος!  Έκατσαν σε τραπέζι στη δεύτερη σειρά παρακαλώ… Φώναξαν τον σερβιτόρο και εκείνος έφερε τα ποτά, τους ξηρούς καρπούς και την κλασική φρουτοσαλάτα. Λίγο αργότερα έφερε και τους ζιγκολιάρηδες με ένα νεύμα. Πήγαν οι τρεις. Πήρε η καθεμιά τους από έναν και όλο το βράδυ δεν τους άφησαν σε ησυχία. Το τι χούφτωμα τους έριξαν, δεν λέγεται. Στο τέλος έφυγαν μαζί.

Έχω μείνει άναυδος. Δεν είναι θέμα ηθικής. Ελεύθερη γυναίκα είναι, ότι θέλει κάνει. Απεναντίας η εκπόρνευση των άλλων είναι πολύ πιο ενοχλητική. Όμως, ο λόγος που με σόκαρε το όλο σκηνικό ήταν άλλος.

Η κυρία Θρησκευτικού δεν ήταν καθόλου χαζή. Έκανε τη ζωούλα της, όπως εκείνη ήθελε και μας άφηνε να νομίζουμε ότι ήταν μειωμένης αντίληψης κι αγάμητη.