Κουβέντες καφενείου για σχολικούς ασφαλείς (sic) δακτυλίους.
Χρίστος Σαπρίκης
– Προχτές είδα το Σχολείο σου στην τηλεόραση. Ήταν η Δήμαρχος και μιλούσε για τους «ασφαλείς δακτυλίους» γύρω από τα σχολεία και έδειξαν το δικό σας. Πολύ ωραία πρωτοβουλία. [1]
– 😊 Αυτό που είδες επιστημονικά λέγεται εικονική πραγματικότητα.
– Μα γιατί το λες αυτό;
– Πενήντα μέτρα πεζοδρόμιο που αρχίζει από το πουθενά και καταλήγει στο πουθενά μπροστά από τη μία είσοδο του σχολείου θέλει πολύ μεγάλη φαντασία για να το πεις «ασφαλή δακτύλιο». Άσε το ανέκδοτο με τη διάβαση των τυφλών και τον ποδηλατόδρομο.
– Δηλαδή δεν είναι έτσι γύρω γύρω από το σχολείο;
– Φυσικά και δεν είναι. Για χρόνια ζητούσαμε το δρομάκι μπροστά από το σχολείο να γίνει πεζόδρομος με δεντροφύτευση και να συνδεθεί με τον Ασύρματο. Δεν έχει άλλωστε ούτε κίνηση, έχει ελάχιστα σπίτια και θα αναβάθμιζε συνολικά τη γειτονιά. Δεν το έκαναν και έφτιαξαν κάποια στιγμή αυτό το πεζοδρόμιο των 50-60 μέτρων. Από την πίσω πλευρά του σχολείου που ήταν απλωσιά έφτιαξαν θέσεις στάθμευσης για αυτοκίνητα, ας είναι καλά το σούπερ μάρκετ που είναι απέναντι. Από τις άλλες πλευρές και εισόδους του σχολείου παρέμειναν τα κλασικά μπραχαμιώτικα πεζοδρόμια. Όπως και σε όλη την ευρύτερη γειτονιά. Μισό μέτρο πλάτος, διαλυμένες πλάκες και στη μέση τους φυτεμένες πινακίδες σήμανσης, κολόνες της ΔΕΗ, ΚΑΦΑΟ και δέντρα άναρχα. Πεζοδρόμια που απλά υπάρχουν για να υπάρχουν. Πρέπει να δεις τη μάχη που δίνει η τροχονόμος μας όταν ανοίγει η πόρτα και τα παιδιά βγαίνουν στο δρόμο πάνω στα αυτοκίνητα που ανεβαίνουν.
– Μα τι λένε τότε;
– Κοίταξε, δεν ξέρω τις σχέσεις που έχουν οι άρχοντες με την τέταρτη εξουσία, ούτε είμαι ρεπόρτερ, αλλά νομίζω πως ένας σωστός ρεπόρτερ θα έριχνε μια ματιά και ένα μέτρο παρακάτω και θα ρωτούσε:
Τι σόι «ασφαλής δακτύλιος» είναι αυτός; Γιατί δεν έγιναν παρεμβάσεις και στις άλλες πλευρές; Πώς θα περπατήσουν τα παιδιά εκεί; Πού θα πάνε οι τυφλοί όταν τελειώσει το συγκεκριμένο πεζοδρόμιο; Από πού έρχεται και πού οδηγεί ο ποδηλατόδρομος; Πώς θα καταφέρουν να φτάσουν τα αμαξίδια των αναπήρων και τα καρότσια των μαμάδων στο σχολείο με ασφάλεια για να ανέβουν τη ράμπα που έδειξαν;
Αλλά βλέπεις δεν ρώτησε. Πήρε τα πλάνα που είδες [1] και ό,τι ψάρια πιάσουμε. Εκλογές πλησιάζουν, στηρίξεις από κόμματα θέλουμε και πρέπει να γεμίσουμε τα προγράμματα με «έργα». Απ’ την άλλη τα «οικολογικά» και οι «βιώσιμες αναπτύξεις» πουλάνε κι ας είναι και αέρας κοπανιστός, οπότε θα δούμε πολλά τέτοια. Πάμε στοίχημα στον χρόνο που μένει μέχρι τις εκλογές θα πήξουμε στις μεγάλες ιδέες, τους βερμπαλιστικούς σχεδιασμούς και τις όμορφες φωτογραφίες.
– Είσαι πολύ αυστηρός. Αφού τη ζεις την πόλη μας και ξέρεις ότι είναι άναρχη και δύσκολα διαχειρίσιμη. Μερικές φορές σκέφτομαι ότι μερικές γειτονιές θέλουν γκρέμισμα και χτίσιμο από την αρχή.
– Θα είμαι ο τελευταίος που θα ισχυριστεί ότι χρόνια προβλήματα τέτοιας έκτασης λύνονται εύκολα και φυσικά μαγικά ραβδιά δεν υπάρχουν. Όμως άλλο αυτό και άλλο το δούλεμα. Προσωπικά θα προτιμούσα χαμηλότερους τόνους, ειλικρίνεια και μια συνέχεια και συνέπεια σε όλες τις παρεμβάσεις. Δεν μπορείς να πλατύνεις το πεζοδρόμια, μετέφερε τις κολόνες από τη μέση. Δεν μπορείς να μεταφέρεις τις κολόνες, μετέφερε τα σήματα κυκλοφορίας, μην τα βάζεις στη μέση του πεζοδρομίου το ένα μετά το άλλο. Γιατί φτιάχνεις 50 μέτρα ποδηλατόδρομο στο πουθενά και τον παρατάς; Έχεις σχεδιάσει τους ποδηλατόδρομους στη γειτονιά, στην πόλη συνολικά για να τον εντάξεις; Τι σχέδιο έχεις για να περπατάνε με ασφάλεια οι συμπολίτες μας που έχουν ειδικές ανάγκες; Πώς το υλοποιείς; Με ποιο χρονοδιάγραμμα; Το εξυπηρετούν οι παρεμβάσεις που γίνονται ή απλά γίνονται για να γίνονται;
Αλλά βλέπεις δεν υπάρχει μια ολιστική αντιμετώπιση ούτε της γειτονιάς, ούτε της πόλης ολόκληρης. Δεν υπάρχουν ολοκληρωμένες μελέτες πάνω στις οποίες να ξεδιπλώνονται οι παρεμβάσεις με αποτέλεσμα να μην υπάρχει μια συνέχεια των έργων. Οπότε τι μένει; Ένα μπάλωμα εδώ, ένα μπάλωμα εκεί, όλα στο πόδι. Να σκορπάμε χρήματα σε αποσπασματικά έργα, χωρίς προοπτική πολλές φορές, και να μεγεθύνουμε αυτάρεσκα το ελάχιστο. Και αυτό γίνεται σε όλους σχεδόν τους τομείς. Έτσι όμως δεν αλλάζουμε καμία πόλη. Διαιωνίζουμε τη μιζέρια και την προχειρότητα και μεταθέτουμε συνεχώς στο μέλλον τις λύσεις των προβλημάτων. Είναι πραγματικά κρίμα.
– Δηλαδή να μην πάρω το ποδήλατο και να έρθω για να κάνουμε βόλτα στον ποδηλατόδρομο;
– 😊 Έλα για να πιούμε καφέ, αλλά ποδηλτόδρομο για βόλτα δε θα βρεις, ούτε πεζοδρόμια να περπατήσεις με ασφάλεια.
imaginistes 