Τράπερ – τραπ

της Βιτάλια Ζίμμερ.

 

Τι είναι η τραπ;

Η τραπ είναι ένα υπο-είδος της hip hop μουσικής, με ρίζες στο Νότο των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Δηλαδή, είναι αμερικανιά πρώτης τάξεως. Βέβαια, αμερικανιές είναι και η jazz και τα blues και το βλάχικο αμερικάνικο ροκ, που ελαχιστοποιεί την παραμόρφωση της ηλεκτρικής κιθάρας.

Η λέξη trap προέρχεται από την κωδική λέξη των αμερικάνικων συμμοριών της Ατλάντα. Η λέξη αυτή υποδηλώνει ένα σπίτι που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για πώληση ναρκωτικών ουσιών ενώ ετυμολογικά σημαίνει παγίδα.

Η διαμόρφωση του ήχου δείχνει ξεκάθαρα πως είναι επηρεασμένη από το διάσημο drum machine TR-808, με τους υπόκωφους ήχους των τυμπάνων, μία αποτυχία απόδοσης της φυσικής drums, που έμελλε να μείνει για πάντα, εξαιτίας της μοναδικότητάς της. Κυριαρχούν τα πιατίνια (hi-hat) και η μπότα.

Ο στίχος αναφέρεται πάντα στην πώληση ναρκωτικών και σε αδικήματα – εγκλήματα του αστικού περιβάλλοντος. Δηλαδή, ληστείες περαστικών, τραυματισμούς, βιασμούς κλπ.

Όποιος επιθυμεί να μάθει περισσότερα μπορεί να ανατρέξει στην πηγή μου από την Wikipedia.

https://en.wikipedia.org/wiki/Trap_music

Η πρώτη εμφάνιση της τραπ είναι το 1992. Δεν είναι κάτι νέο, αλλά στην Ελλάδα φαίνεται ότι αποκτά φανατικούς ακροατές, ειδικά στις μικρές ηλικίες άνω των 12 ετών. Η ηλικία αυτή είναι σημαντική και πρόκειται για καμπή στην ζωή του παιδιού, το οποίο εισέρχεται στην εφηβεία.

Δεν μπορώ να σκεφτώ γιατί ο στίχος είναι ελκυστικός και μόνο υποθέσεις μπορώ να κάνω, οι οποίες μπορεί να είναι και εκτός πραγματικότητας.

Ας το δούμε όμως πιο ψύχραιμα το θέμα. Υπάρχει η προσφορά και η ζήτηση.

Προσφορά τραπ μουσικής

Είναι πολύ εύκολο να δημιουργήσεις ένα μουσικό συνονθύλευμα ήχων, με πλήρη απουσία θέματος στη μελωδία. Ένα λογισμικό σε υπολογιστή μπορεί να σε καταστήσει ικανό να γράψεις μουσική τραπ, βασιζόμενο σε patterns ρυθμού. Το μόνο που χρειάζεται είναι τρεις νότες με κάποιο όργανο που να συμπληρώνει τις παύσεις του στίχου.

Ο στίχος πρέπει να υπακούει στο είδος. Εύκολο χρήμα, αδρεναλίνη, πόρνες, ναρκωτικά, ακριβά αυτοκίνητα, αδύνατες γυναίκες, απειλές κλπ.

Η εικόνα που συνοδεύει τα βίντεο κλιπ, είναι συνήθως σούρουπο ή βράδυ και το σκηνικό θυμίζει video game βίας. O “καλλιτέχνης” τραγουδά (μάλλον μιλάει επάνω στην ίδια νότα συνεχώς), απαγγέλοντας τους στίχους βίας, ενώ ταυτόχρονα περιβάλλεται από “φίλους” και “φίλες”. Αυτό είναι και το επικίνδυνο σημείο.

Ο παράνομος περιστοιχίζεται από άλλους. Αυτό ερμηνεύεται ως ΑΠΟΔΟΧΗ, ερμηνεύεται ως ηγεμονία, ως αρχηγός. Το όλο σκηνικό θυμίζει περισσότερο αγέλη, παρά μία παρέα. Στο background της εικόνας υπάρχει ένα dream car, ενώ οι κακόγουστες χρυσές αλυσίδες στο λαιμό αναδεικνύουν τις υψηλές απολαβές του εγκλήματος και αποτελούν σύμβολο διαβαθμισμένου μέλους συμμορίας ή αρχηγού. Μόνο ο «καλλιτέχνης» φορά χρυσές αλυσίδες. Υπάρχουν και περιπτώσεις που εμφανίζεται και όπλο.

Ζήτηση τραπ μουσικής

Είναι αναμενόμενο να αμφισβητηθεί ο γονέας ο οποίος εργάζεται τίμια ενώ το σπιτικό έχει βασικές ελλείψεις.

Είναι αναμενόμενο ο έφηβος να αμφισβητήσει τον γονέα του. Αλίμονο αν δεν το κάνει, διότι σε κάθε άλλη περίπτωση δεν θα υπάρξει εξέλιξη και προσαρμογή στα νέα δεδομένα.

Είναι λογικό να ακολουθήσεις την τάση των συνομήλικων. Δεν είναι μόνο μόδα. Είναι ο κίνδυνος να μην νιώσεις τα πρώτα σκιρτήματα του έρωτα. Είναι ο κίνδυνος να βρεθείς στο περιθώριο. Σε αυτές τις ηλικίες όλα είναι ξεκάθαρα. Το ντύσιμο, η συμπεριφορά, το Instagram αντί του facebook και πολλά άλλα που συνθέτουν τις διακριτές διαφορές μεταξύ των γενεών. Μπορεί εμείς να θεωρούμε ότι πρόκειται για υποκουλτούρα, αλλά στα μάτια του νέου φαντάζει κουλτούρα. Ίσως να έχουν και δίκιο. Μια ζωή με το «σταυρό στο χέρι»; Μια ζωή με σκυμμένο το κεφάλι, περιμένοντας την αύξηση από τον αναίσθητο εργοδότη; Μια ζωή στην εργασία 12 ώρες την ημέρα; Μόνιμη απουσία από το σπίτι για τον βασικό μισθό; Η τραπ είναι μέσο (όχι βήμα) αμφισβήτησης. Αυτό που κρατώ από την τραπ, είναι η ανάγκη να είναι κάποιος ρωμαλέος και όχι υποτακτικός και ανεκτικός σε κάθε τι. Αυτό είναι το μήνυμα που θέλουν να μας πουν τα παιδιά. Ερμηνεύστε το με ηρεμία κι όχι με θυμό. Ουδέν κακόν αμιγές καλού. Ισχύει και σε αυτήν την περίπτωση.

Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς

Είναι προφανές ότι τα παιδιά κάνουν ό,τι έκαναν οι γονείς τους πριν χρόνια. Οι «γιεγιέδες» του σήμερα είναι οι τράπερς. Αυτό όμως είναι μία αβασάνιστη αναγωγή που βασίζεται στην μετατόπιση του χρόνου παρατήρησης. Το τότε περιεχόμενο ήταν περισσότερο προσανατολισμένο στην σεξουαλική απελευθέρωση,  την αμφισβήτηση των χρηστών ηθών και πολλά άλλα κοινωνικού χαρακτήρα. Δεν είχαν κεντρική ιδέα το οικονομικό όφελος μέσω εγκληματικών ενεργειών.

Το μέλλον ενός παιδιού που ακούει με μανία ή έστω συστηματικά τραπ, δεν είναι απαραίτητα στη φυλακή. Εάν η παιδεία που έχει λάβει μέχρι την ηλικία των 12 ετών, είναι εκείνη που του επιτρέπει να ξεχωρίσει το καλό από το κακό, τότε δεν θα υπάρξει πρόβλημα. Οι περιπτώσεις που ένα παιδί θα οδηγηθεί στο έγκλημα εξαιτίας της μουσικής αυτής, είναι λίγες και η κύρια αιτία θα είναι άλλη. Η τραπ μουσική είναι μεταγενέστερη συνιστώσα.

Παρακολουθούμε όμως το θέμα. Όταν το άκουσμα μετατραπεί σε ιδεολογία, τότε υπάρχει θέμα. Είναι εύκολο να διαπιστωθεί εάν ο έφηβος σκέφτεται το έγκλημα ως τρόπο ζωής και απόκτησης χρήματος. Θα ομιλεί συνέχεια για αυτό, πράγμα που σημαίνει ότι η τραπ μουσική έχει πάψει να λειτουργεί ως μόδα και πλέον λειτουργεί ως κατήχηση. Σε αυτήν την περίπτωση μην προσπαθήσετε να ελέγξετε τι ακούει και τι βλέπει. Το παιδί θα βρει τρόπο να ξεφύγει. Γι αυτό, πρέπει να απευθυνθείτε σε ειδικό παιδοψυχολόγο.

Και μην ξεχνάτε. Το συμβάν βίας είναι οικονομικά επωφελές για τους πρωταγωνιστές…