Χωριά φαντάσματα

του Μιχάλη Δήμα

 

Πέμπτη 25 Αυγούστου 2022. Εδώ στην Ευρυτανία τα χωριά παίζουν κρυφτό με τα σύννεφα. Τα περισσότερα κτισμένα σε υψόμετρο περίπου χιλίων μέτρων, θεωρούν τη συνύπαρξή τους με τα νέφη αυτονόητη. Πόσες φορές δεν έχει ξυπνήσει το πρωί και το απέναντι χωριό είναι εξαφανισμένο από το οπτικό του πεδίο λόγω πυκνής και χαμηλής νέφωσης. Θα κάνει την εμφάνισή του όταν ο ήλιος ανέβει αρκετά και διαλύσει τη συννεφιά. Και το χωριό που παραθερίζει αυτός έτσι θα φαίνεται από το απέναντι, ένα χωριό φάντασμα που πότε εξαφανίζεται και πότε αναδύεται μέσα από την ομίχλη. Έχει μάθει τα χούγια του καιρού και τα τερτίπια του που μεταμορφώνουν τα χωριά σε φαντάσματα και δεν τον παραξενεύουν πια.

Εδώ ο χειμώνας είναι μακρύς, ξεκινά από τέλη Αυγούστου με πολλές και δυνατές βροχές,  που συνήθως αρχίζουν μετά το μεσημέρι και οι δασωμένοι όγκοι παίρνουν μια άγρια ομορφιά, μέχρι να κοπάσει ο υετός* και να εμφανιστεί το ουράνιο τόξο στον ουράνιο θόλο. Τέλη Αυγούστου και οι τελευταίοι παραθεριστές ετοιμάζονται και αυτοί να επιστρέψουν στις πολύβουες πόλεις. Όταν φύγουν και αυτοί, για όλα αυτά τα χωριά, που παίρνουν λίγο ζωή το καλοκαίρι, αρχίζει η χειμερία νάρκη και εξαϋλώνονται  σε αερικά φαντάσματα…

*Η λέξη υετός παράγεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα ὕω («στέλνω βροχή, βρέχω»). Παράγωγα: ὑετός, ὑέτιος,–ία,–ον, καθώς και ὑετώτατος. Σημειώνεται ότι τόσο το ρήμα ὕω όσο το παράγωγό του ὑετός συναντώνται στα ομηρικά έπη και δηλώνουν ιδίως την καταρρακτώδη, διαρκή, συνεχόμενη βροχή, τη νεροποντή, σε αντίθεση με τους όρους ὄμβρος («βροχή») και ψεκάς ή ψακάς («ψιλόβροχο»). Συνήθως χρησιμοποιείτο το γ’ ενικό πρόσωπο ὕει, το οποίο κατά την ελληνιστική εποχή οδηγήθηκε σε ιωτακισμό, με συνέπεια την εξαφάνισή του από τον προφορικό λόγο (είχε μεταβληθεί σε δυσπρόφερτο τύπο [íi]).

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A5%CE%B5%CF%84%CF%8C%CF%82).