Παιδικά χρόνια…

της Γωγώς Γεωργίου

 

…ετσι μεγαλώσαμε ποτισμένοι με ΠΡΕΠΕΙ και ΣΩΣΤΑ με ΣΟΦΡΟΣΥΝΗ και ΕΥΠΡΕΠΕΙΑ …… ποτισμένα παιδικά χρ;oνια με θεούς και δαίμονες και μ’ όλα εκείνα που ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΣΕΒΟΜΑΣΤΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΑΣΠΑΖΟΜΑΣΤΕ … ΠΩΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΝΤΥΝΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΠΟΙΟΥΣ ΔΕΝ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΑΚΟΥΜΕ …ΠΩΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΤΟΧΟΙ ΜΑΣ…

Παιδικά χρόνια φορτωμένα με κατά τα χρόνια της εφηβείας εμφανιζόμενα ελαττώματα…Αντιλήψεις άγνωστης προέλευσης …φτάνοντας στα χρόνια των αναζητήσεων εσωτερικών και μη …Άραγε … γιατί όλο αυτό το θέατρο και γιατί αυτά τα ψυχοκοστούμια; Για ποιών την ευτυχία και μακαριότητα αγωνιζόντουσαν να μας διαμορφώσουν …και  γιατί χρειάζεται ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ένα πλάσμα …μια διαμόρφωση που πιότερο με λοβοτομή μου μοιάζει τώρα πια… «Έμαθα, ένοιωσα, έζησα κι αγάπησα, μαγεύτηκα, πήρα, σκάρωσα, μοιράστηκα, φώναξα, χτύπησα, τα όμορφα, δε μαγάρισα, χάρισα, γλέντησα κι ακόμα δε κουράστηκα. Τολμάω να πω, τώρα που τα πενήντα ζυγώνω ότι καλά έκαμα μικρός και δε τους πίστεψα. δεν φοβήθηκα να είμαι αλλιώς…δεν σκιάχτηκα να χάσω κομμάτια απ την ψυχή μου ίσως αλλά άξιζε… δεν μπόρεσα τον καραγκιόζη να παίξω φορώντας προσωπεία πάνω απ τη δικιά μου αλήθεια….όσοι άντεξαν έμειναν …οι άλλοι …. δεν βαριέσαι δεν πειράζει …. ο καθένας μόνο τον εαυτό του έχει συνοδοιπόρο άλλωστε … οι υπόλοιποι επιλέγουν τις διαδρομές τους … δικαίωμα του καθενός προς τα που θα ταξιδεύει ! και φτάνοντας εδώ στα πενήντα εφτά μου γονιός κι εγώ και μάλιστα οπως έχω χαρακτηριστεί ΕΝΑΣ ΜΗ ΚΑΝΟΝΙΚΟΣ ΓΟΝΙΟΣ, χαίρομαι ρε μάνα που σου έλεγα ΝΑΙ μόνο για ν αποφύγω τη γκρίνια σου ! χαίρομαι για το φόβο μου όταν έγινα γονιός μην τυχόν γίνω ΚΑΝΟΝΙΚΗ !Μην τυχόν κι εγώ παγιδεύσω την ελευθερία της ψυχής και του πνεύματος των παιδιών μου και στοιχειώσω το μεγάλωμα τους με άκυρα ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΚΑΛΟΥΠΙΑ…

Ευτυχώς γλύτωσα !