Στο Πανί για θυμάρια

του Μιχάλη Δήμα

 

27 Οκτωβρίου 202.. Πέρα από δυο τρεις Καθαροδευτέρες που ανεβαίνανε παρέες για να πετάξουν τους χαρταετούς, μικρός με τον πατέρα του επισκεπτόντουσαν το λόφο Πανί στον Άλιμο, το Σεπτέμβριο την περίοδο που πλένανε τα βαρέλια για το καινούριο κρασί. Μετά το πλύσιμο ακολουθούσε το στιφάρισμα. Πήγαιναν λοιπόν στο λόφο για να μαζέψουν θυμάρια και σχίνα τα οποία μετά τα έβραζαν και το νερό το έριχναν στα βαρέλια για να πάρουν οι ντούγιες άρωμα. Εφοδιασμένοι με κλαδευτήρι και  μεγάλες πάνινες τσάντες, ανέβαιναν στο Πανί για τη συγκεκριμένη δουλειά. Πώς έφταναν εκεί ούτε θυμάται. Μήπως με κάποιο λεωφορείο μέχρι ένα ορισμένο σημείο και μετά συνεχίζανε πεζοί; Ή πηγαίνανε με τα πόδια κόβοντας δρόμο μέσα από τα χωράφια, που ήταν τότε το Μπραχάμι και φτάνανε κουρασμένοι ως την κορυφή; Όπως και να πήγαιναν εκεί ήταν που πρωτομύρισε θυμάρι και η πιπεράτη ευωδιά του αποθηκεύτηκε στη μνήμη του για πάντα. Την αναγνωρίζει άνετα και από μακριά.

Εκεί πρέπει να είχε πρωτοδεί και πουκάμισο φιδιού πάνω στις πέτρες. Και το εγκαταλελειμμένο γερμανικό πολυβολείο στην κορφή του λόφου να χάσκει απειλητικό το άνοιγμά του. Σε μια εξόρμηση που έκανε πρόσφατα, δεν αναγνώρισε και πολλά από το λόφο όπως τον θυμόταν παιδί, ύστερα από τόσα χρόνια. Περικυκλωμένος από σπίτια, με αθλητικές εγκαταστάσεις, χώρους αναψυχής και καλοσχεδιασμένα πέτρινα δρομάκια να τον διασχίζουν, δεν ξέρει αν τον προτιμούσε όπως ήταν τότε χωρίς τις μεταγενέστερες επεμβάσεις. Πάντως χάρηκε που τον ξαναπερπάτησε  και χάρηκε διπλά, όταν το αεράκι έφερε στα ρουθούνια του τη μυρωδιά από θυμάρια που δεν είχε ακόμα δει…