Ιστορίες για την ποίηση…«Για τον έρωτα»

Ποιήματα αφοπλιστικής ειλικρίνειας και αιχμηρού χιούμορ, γραμμένα με πηγαίο πάθος και συγκινητική ευθύτητα. Ο Τσαρλς Μπουκόβσκι γράφει για τον έρωτα, τη λαγνεία και την επιθυμία σε πρώτο πρόσωπο, άλλοτε με σκληρότητα και κυνισμό, άλλοτε με ευαισθησία και τρυφερότητα, και σκιαγραφεί, έτσι, τις πολλαπλές εκδοχές του ερωτευμένου ανθρώπου.

Τα ποιήματά του, διασκεδαστικά ή όχι, συχνά παιγνιώδη, μιλούν για τη γοητεία του μυστηριώδους και το σεξ, την απόρριψη ή την αποδοχή από το αντικείμενο του πόθου, τον εγωισμό και τον ναρκισσισμό του ερωτευμένου υποκειμένου και, εν τέλει, για τη λυτρωτική δύναμη του έρωτα. Ποιήματα αποκαλυπτικά για τον άνθρωπο και τον λογοτέχνη Μπουκόβσκι – αναφέρεται σε αυτά στις ερωμένες και στους φίλους, μα και στην κόρη του και στη δουλειά του–, ο οποίος, με τον σπαρακτικά οικείο, στοχαστικό του τρόπο, ανάγει τον έρωτα σε πρίσμα υπό το οποίο βλέπει τον πλήρη ομορφιάς αλλά και αγριότητας κόσμο, καθώς και τη δική του ευάλωτη θέση σε αυτόν.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

one night stand

ο πιο πρόσφατος κόμματος που κουνιέται πάνω
από το μαξιλάρι μου φωτίζεται
μες στην αχλή του αλκοόλ από τη λάμπα του παραθύρου.
ήμουν το κουτάβι ενός πουριτανού που με μαστίγωνε, όταν
ο άνεμος έσειε τα χορτάρια το βλέμμα μπορούσε να δει
να κινηθεί και
εσύ ήσουν
ένα κορίτσι σε μοναστήρι που παρακολουθούσε τις μοναχές
να τινάζουν
την άμμο τού Λας Κρούσες απ’ τα ράσα του Θεού.
είσαι
το χτεσινό
μπουκέτο που έχει δεχτεί τόσο θλιβερά
επιδρομή. φιλώ τα φτωχά
στήθη σου καθώς τα χέρια μου ζητούν τον έρωτα
σ’ αυτό το φτηνό διαμέρισμα στο Χόλλυγουντ που μυρίζει
ψωμί και αέριο και δυστυχία.
κινούμαστε στις λεωφόρους της μνήμης
στα ίδια παλιά σκαλιά που έχουν λειανθεί από εκατοντάδες
πόδια, 50 έρωτες, 20 χρόνια.
και μας έχει παραχωρηθεί ένα ελάχιστο καλοκαίρι, και
ύστερα νά
πάλι ο χειμώνας

κι εσύ μετακινείς πάνω στο πάτωμα
ένα μεγάλο παράξενο πράμα
κι ακούγεται το καζανάκι, ένας σκύλος γαβγίζει,
μια πόρτα αμαξιού κλείνει με κρότο…
ήταν αναπόφευκτο να χαθούν, τα πάντα,
καθώς φαίνεται, κι εγώ ανάβω τσιγάρο και
περιμένω την πιο αρχαία κατάρα
απ’ όλες.