Ο Nick είναι αντιήρωας

Βιτάλια Ζίμμερ

 

Ο Ροδίτης αθλητής πρότυπο, που κάθε καλάθι του έστελνε δεκάδες παιδιά στα ανύπαρκτα και ημιτελή γήπεδα μπάσκετ, περνάει στην ιστορία εν ζωή κι όχι μετά θάνατον.

Η Ελλάδα γκρεμίζει τα τείχη της για ένα ίνδαλμα που ξεχωρίζει για την στατιστική του και την συμπεριφορά του.

Δεν υπέπεσε στο σφάλμα του star system. Είναι ο μασκοφόρος Φάντομ Ντακ που μας δείχνει ότι το δίκαιο, το σωστό και το ηθικό, στο τέλος επικρατεί.

Δεν τιμώρησε ποτέ κανέναν, ούτε με λόγο, ούτε με βία εντός κι εκτός γηπέδου. Έβαζε καλάθια δύσκολα απέναντι σε ψηλότερους αντιπάλους που γνώριζαν εκ των προτέρων το ρεπερτόριο των κινήσεών του.

Είναι ο Ευρωπαίος Τζόρνταν που οδήγησε με την σιωπηλή του αισιοδοξία στον θρίαμβο του 1987. Αυτός ο θρίαμβος δεν σχετίζεται με την πρώτη θέση.

Σχετίζεται με την έξοδο από την αφάνεια στο διεθνές αθλητικό γίγνεσθαι και την μαζικοποίηση του αθλητισμού στην Ελλάδα.

Σχετίζεται με την άρνηση της φύσης. Μόνο οι ψηλοί ασχολούνται με την καλαθοσφαίριση. Λάθος.

Το μπάσκετ είναι άθλημα που δεν ταιριάζει σε τεμπέληδες. Επιτίθεσαι, σε χτυπούν κρυφά, αποφεύγεις παγίδες, μαρκαρίσματα και μετά πίσω, άμυνα. Η σειρά σου να δείρεις νόμιμα τον αντίπαλο.

Οι στόχοι είναι δύο. Να μην δεχθείς καλάθι και να βάλεις καλάθια. Όσο λιγότερο αποτύχεις, τόσο μεγαλύτερη η διαφορά.

Και έρχεται εκείνη η στιγμή, που μόλις λίγα δευτερόλεπτα απομένουν και οι αντίπαλοι ξέρουν ότι ο Γκάλης θα σουτάρει. Κάνει το σουτ, και ναι, είναι τρίποντο.

Κι εκεί που νομίσαμε ότι ο Γκάλης μας έχει δείξει τα πάντα, ήρθε το δάκρυ του σπουδαίου ανδρός…

Αυτό είναι το μεγαλείο του. Ο αντιήρωας έχει συναισθήματα και δεν είναι το αλάνθαστο ρομπότ.

Ευχαριστούμε πολύ… Nick